Pieter Vanwildemeersch
Ik ben zot van bomen. Ik kan me verliezen in de ingewikkelde orde van de kruin, in de sterkte van de stam, in het verborgen spiegelbeeld, het wortelstelsel, in … Eigenlijk in elk onderdeel. Ik betrap me er soms op dat ik staar naar de schors van een oude Eik en de robuustheid bewonder. Of dat ik niet anders kan dan eens met mijn hand de elegantie van een Beuk te voelen. En hoe bomen samenwerken met hun milieu, daar begin ik niet eens over, want dan zijn we vertrokken.
Een geluk dat ik had met mijn vorige job! Ik had de mythische titel ‘Boomdokter’. Hoewel het heel hippie klinkt, was het wel degelijk wetenschappelijk. Als Bio-ingenieur in Bosbouw heb ik verschillende bomen bezocht, hun kruin bewonderd, hun stam gevoeld, en een diagnose gesteld. Een schimmel die de stam leeg eet, een insect dat al de bladeren opvreet, een andere schimmel die de wortels doet afsterven, … Maar we dwalen af.
Ik ben zot van de tropen. Niet speciaal van de warmte, dat is niks voor mij. Maar de uitdaging! Die is ongelooflijk en op alle vlakken. Alles, maar dan ook alles, is anders. Elk nieuw aspect vraagt aanpassing. In de bosbouw moet je plots rekening houden met zon het hele jaar lang, met boomsoorten die helemaal andere eisen hebben, met eeuwenoude tradities die nog steeds voortleven, met andere ziektes, met … een hele rist nieuwe dingen. En dan moet je zelf nog een heel nieuw en ander leven opbouwen. Gevoeligheden aankweken die je eerst niet had, gewoontes afleren die thuis onontbeerlijk zijn, en dat zonder jezelf te verliezen.
Toen ik in oktober een telefoontje kreeg met een aanbieding om in Rwanda te gaan werken, was de keuze dus snel gemaakt.
Rwanda, hou je vast, Pieter komt eraan! (En Pieter, hou je vast, Rwanda komt eraan…)
Lees de blog van Pieter / Lisez le blog de Pieter
Comments are closed.
