Jeroen De Waele
Hallo!
Ik heet Jeroen, ik ben 25 jaar oud en ben opgegroeid in Zaffelare, een dorpje gelegen op een boogscheut van Gent. Ik was in mijn jeugdjaren een echte plattelandsjongen, ik speelde met mijn vriendjes in het veld en bracht verschillende zomers door op de boerderij van mijn oom. Ik denk dat daar ergens mijn liefde ontstond voor de ruimte van het boerenland, voor de uitbundigheid van de natuur en voor alles wat op het veld gebeurde. Maar een plattelandsjongen wil niet per sé altijd onder de kerktoren blijven hangen. Het platteland is misschien overal wel herkenbaar, maar ook overal intrigerend anders. De jaarlijkse gezinstrektocht richting Zuid-Europa was dan ook iets waar ik telkens weer naar uit keek.
Na de middelbare school trok ik naar het Gentse boerenkot en voltooide er de opleiding bio-ingenieur in het land- en bosbeheer. Het was een schitterende tijd, niet alleen omwille van de interessante studie, maar ook omdat ik actief betrokken raakte in IAAS, een internationale studentenorganisatie, en de JNM, de jeugdbond voor natuur en milieu. Ik ontmoette er toffe mensen en het gaf mij de mogelijkheid om mijn twee grootste passies verder te ontdekken. Zo hielp ik kampen organiseren naar enkele parels van Belgische natuurgebieden, maar liep eveneens stage op een Togolese boerderij. Ik trok naar Ethiopië voor mijn thesis en tuurde naar vogels op de Vlaamse kreken.
Na mijn studies was het eventjes zoeken. Ik begon aan de lerarenopleiding, maar ik voelde dat er binnenin iets kriebelde. Ik zocht en vond de oorzaak van het gekriebel, en ik vertrok naar Peru, waar ik enkele maanden lang als vrijwilliger meedraaide in een landbouweconomisch onderzoeksproject van de Belgisch-Zwitserse stichting Solid International. Terug in België ging ik aan de slag bij URS, een studiebureau gespecialiseerd in milieuadvies en bodem- en grondwatersanering. Al snel bleek echter dat de kriebel in Peru alleen maar groter geworden was en ik schreef me begin 2007 in voor het programma van de VDOS van de BTC.
En ja, een klein jaar later kreeg ik telefoon! En dus wordt 2009 voor mij het jaar van Burundi, het kleinste landje van het Afrikaanse continent. Ik zal er meewerken aan een project ter ondersteuning van de landbouw in de provincie Kirundo, met speciale aandacht voor de economische ketens van de producten rijst, vis en melk. Het klinkt mij alvast als muziek in de oren!
Voilà, ik ga ervoor!
