La conférence nous a permis de mieux connaître les différents dispositifs de volontariats mis en place par les pays de la francophonie.

L’exposition consistait en un panel de témoignages photos de 13 volontaires, dont une belge que nous connaissons bien, Caroline Amrom, AJ chez VECO Sénégal. Voici le résultat:

Commençons par le commencement (c’est toujours mieux) : pourquoi la CTB ?

Après 5 ans de droit, 1 année de spécialisation en droits de l’homme, trois mois de stage en Inde… il était temps de rentrer dans la vie active ! Très vite j’étais inscrite…. au barreau. Sans surprise, un peu par défaut, un peu sous la pression aussi, mais, avec le recul… pas vraiment finalement.

Malgré un boulot passionnant, dans un bon cabinet et avec un patron excellent… j’étouffe, j’ai l’impression de passer à côté. Oui parce que si j’avais commencé le droit, c’était pour changer le monde… Certes c’est naïf mais les idéaux c’est souvent ce qui fait la différence non ?

Prise de conscience en décembre 2009, c’est décidé, je ne m’installe pas trop confortablement dans mon quotidien et je décide de poser ma candidature au Programme Junior.

Un examen écrit, un test de personnalité, une mise en situation et un entretien individuel plus tard, la décision tombe : je suis sélectionnée. Ok, maintenant c’est sérieux.

Que faire ? Partir ? Non, c’est trop tôt, je décide de laisser passer un matching et de postuler en septembre… Ho et puis non, je me lance ! Je vois ce poste au Burundi et je le veux. Quelques semaines plus tard, Daphnée au téléphone : tu es prise ! On m’attend le plus vite possible, le plus vite possible pour moi ce sera le 1^er septembre 2010.

Et deux ans sont passés…

Deux années riches en moments forts, en rencontres inoubliables, en fou rire … en coups de gueules aussi. Des projets ont été inaugurés tandis que d’autres se clôturaient. Deux programmes sectoriels ont été mis sur les rails et roulent désormais au rythme des DAO, CSC et autres procédures.

J’ai beaucoup appris : des procédures internes de la CTB aux législations locales, des règles spécifiques de la cogestion aux différentes modalités d’aide …

De manière indirecte, je me suis nourrie des nombreux débats qui ont court à la CTB, notamment au cours de discussions informelles entre collègues: l’alignement, l’harmonisation de l’aide, la concentration sectorielle, l’éthique, etc. J’ai acquis des notions essentielles et qui constitue un solide bagage pour l’avenir : la vision programmatique, la gestion axée sur les résultats, la pensée systémique,…

Surtout j’ai pu suivre, tantôt de loin, tantôt de plus près, la gestion quotidienne des projets de la CTB au Burundi. Ces contacts quotidiens avec les projets ont été sans conteste le point fort de mon poste. J’ai aussi eu l’honneur, grâce à l’appui du Représentant Résident, de suivre les litiges intentés par ou contre la CTB devant les cours et tribunaux burundais, expérience qui m’a beaucoup marqué.

D’un point de vue complètement anecdotique, j’ai enrichi mon vocabulaire et, entre autres banalités, je sais maintenant ce qu’est de la latérite, ce que sont des gabions et des rejets de baïonnettes. Je sais aussi qu’on peut extraire du jus des feuilles d’œilletons…. Je ne sais pas trop dans quel contexte je pourrai un jour le ressortir, mais je trouve que ca claque.

Et si c’était à refaire ? Je le referai sans hésiter.

Partir en tant qu’Assistant Junior ce n’est pas seulement acquérir une expérience professionnelle essentielle sur le CV… j’ai rencontré des gens qui m’ont changé, j’ai grandi, évolué. Pendant presque deux ans, je me suis complètement épanouie au Burundi. Cette expérience m’a sans aucun doute rendu plus forte et combattive.

J’ai trouvé une famille parmi mes collègues, mes colocataires, juniors et aussi les nombreuses personnes que j’ai eu l’honneur de rencontrer ici. Spéciale dédicaces aux BBB qui resteront sans aucune comparaison possible mon coup de cœur.  

Ensemble on a voyagé,  gravi des volcans, refait le  monde à coups de « zilliken », dansé jusqu’au bout de la nuit, chanté à tue tête et rit haut et fort… ou peut-être devrais-je dire « fort et clair » ? (private joke sorry).

J’ai le cœur gros à l’idée de quitter ce pays qui m’a accueilli et cette famille que j’avais, peu à peu, réussi à constituer.

Cela dit, en deux ans beaucoup de choses ont changé aussi chez moi : j’ai une nièce qu’il me tarde de serrer dans les bras, plusieurs opportunités professionnelles à saisir et beaucoup de gens à retrouver.

Alors est ce que je suis triste de partir ? Oui. Mais j’ai hâte de commencer une nouvelle page !  

« I need to get back to the place I belong. I’m coming home (…)” (P. Diddy, éternelle source d’inspiration)

Ce sont les enseignants des écoles primaires concernées qui sont la cible de ces formations HAMS portant sur l’Hygiène et l’Assainissement en Milieu Scolaire. Deux formations ont lieu par région, accueillant chacune une vingtaine de participants: enseignant(e)s, directeurs/trices et inspecteurs de l’éducation nationale. Un consultant, expert en matière d’eau, d’assainissement et hygiène, assure à chaque fois une formation dynamique et participative d’une durée de trois jours.

L’objectif de cette série de modules est double. Le premier est d’outiller les enseignants d’une méthodologie leur permettant d’aborder les questions d’hygiène, eau et assainissement avec leurs élèves de façon à inciter ces derniers à analyser eux-mêmes les problèmes et à y trouver des solutions; ce qui ne peut que susciter un changement de comportement plus favorable à l’hygiène, tant à l’école qu’au sein de la famille. Quant au deuxième objectif de cette formation, il est de discuter et de réfléchir sur la façon de gérer et d’entretenir les toilettes nouvellement construites et ce, au sein des comités de gestion impliquant tous les acteurs concernés.

Lors du premier exercice, le formateur a divisé les participants en sous-groupes pour qu’ils échangent sur les principales difficultés rencontrées dans leurs écoles, liées aux thématiques de l’assainissement et de l’hygiène; le but étant de les faire réfléchir sur les causes, conséquences et surtout sur les différentes solutions de prévention. Un deuxième exercice a été réalisé à partir des différents outils-images confectionnés spécialement pour les sensibiliser aux bonnes pratiques. Ces images ont été introduites et discutées par thème, citons par exemple le lavage des mains, l’entretien des toilettes, la conservation et consommation de l’eau, ou encore les voies de contamination et barrières sur le péril fécal.

Le fil conducteur de la formation était l’intégration de la dimension genre. En termes d’infrastructures, deux blocs d’édicules ont été construits par école: un bloc pour les filles et un bloc pour les garçons. Et quant à l’entretien des édicules, les outils-images montrent systématiquement des filles et des garçons qui s’impliquent dans l’entretien des toilettes, il en va de même pour les affiches conçues pour la promotion du projet dans les écoles.

La dernière journée de la formation est consacrée à la mise en œuvre du projet dans les écoles. Un brainstorming a permis de réfléchir à l’installation des comités de gestion et de définir leur composition ainsi qu’aux rôles et responsabilités des différents membres scolaires et extrascolaires. Ainsi, dès leur retour, les enseignant(e)s peuvent procéder à la mise en place de ces comités dans leurs écoles respectives.

Dans les semaines à venir, le PEPAM-BA organisera des visites dans les différentes écoles afin de vérifier la démultiplication des formations auprès des autres enseignants, le mise en place des comités de gestion et d’évaluer les progrès réalisés au niveau de l’hygiène et de l’entretien dans les écoles.

Notez aussi qu’un concours «école propre » sera organisé dans chaque région de notre zone d’intervention pour valoriser les écoles qui se seront montrées les « meilleurs élèves » de ces formations.

 Article paru dans Xibaru CTB, la newsletter de la CTB au Sénégal

L’occasion pour le projet AIMS de communiquer directement avec ses partenaires autour des différentes activités qu’il appuie et de faire part des avancées enregistrées.

Celle-ci contiendra :

- des articles sur les activités des dernière semaines : Ateliers, séances de restitution, missions, SMCL, audit, backstopping,… ;

- un agenda des missions, ateliers,… à venir ;

- un point Info AIMS et les contacts du projet.

La lettre d’information sera également disponible sur le site internet du Ministère de la Santé du Bénin (www.beninsante.bj).

Bonne lecture!

Y a-t-il une solution à ces problèmes d’accès aux semences ? Voici la question que se sont posés les producteurs de l’Union des Groupements Associés Niombato (UGAN).

Le sésame de contre-saison

C’est en ce début de mois de mars que les producteurs et productrices de l’UGAN se sont mis au travail cette année. Voilà un démarrage agricole bien précoce pour la région qui s’explique par la nouveauté du projet qui les occupe. Cinq parcelles au passé maraîcher ont été désignées pour recevoir les cultures expérimentales de contre saison. Il ne s’agit pas seulement d’en faire l’expérience mais bien d’obtenir au terme des trois mois de campagne une production suffisante pour constituer un stock de semences de qualité. Après certification (toute une collaboration entre producteurs, Direction des Semences et Instituts de recherche), elles pourront être d’une part utilisées par l’union avec une garantie de qualité et d’autre part, vendues à des producteurs non-membres de l’union.

Le semis de sésame en poquet, Sine Saloum

Mais s’il s’agit d’une innovation si intéressante (qualité des semences, augmentation des revenus, autonomisation des producteurs dans la gestion des semences) pourquoi ne pas la pratiquer plus souvent ?

Arrosage des parcelles avant le semis du sésame.

Les cultures de contre-saison demandent un travail au champ à une période généralement creuse pour les producteurs, ou du moins une période où les activités agricoles sont réduites : s’ils ne sont plus dans la transformation et la vente des produits agricoles de la campagne passée, ils sont pris par d’autres activités économiques. Le travail de contre-saison implique une modification des habitudes, ce qui est souvent le plus complexe à établir.

L’autre principal obstacle de la contre saison, dans le cas de l’Afrique de l’ouest du moins, est le besoin en irrigation des parcelles et la main d’œuvre à mobiliser pour le faire. En effet aussi appelée « culture de saison sèche », les pratiques de contre-saison demandent non seulement une discipline d’arrosage mais aussi la « simple » disponibilité de cette ressource : nombre de petites parcelles agricoles ne sont pas équipées en puits, et quand elles le sont, l’exhaure de l’eau se fait généralement manuellement, ce qui représente un frein important pour les superficies pouvant être emblavées et entretenues.

Exhaure manuelle pour les productrices de Thiamène.

Malgré cela, cinq groupements de l’UGAN accompagnés d’animateurs formés aux pratiques de sésame de contre saison se sont lancés dans l’expérience avec le soutien de VECO qui opère aussi  un suivi régulier de l’avancée de l’expérience ; le tout devant être capitalisé afin de pouvoir partager l’ensemble des apprentissages accumulés : les succès, les difficultés et les résultats.

Encore quelques semaines avant la récolte et l’évaluation définitive mais certaines parcelles donnent déjà de très bons résultats. En fin d’expérience, il s’agira d’évaluer avec les producteurs, les intérêts financier et semencier que représenterait l’adoption de ces cycles de contre-saison et d’améliorer d’année en année l’expertise et les productions de chacun.

En attendant, c’est à chaque fois des plus enthousiasmant de voir l’implication, les bonnes volontés, le courage et la mobilisation des femmes rurales…véritables actrices du développement de leur région.

Productrices réunies pour l'arrosage quotidien, Thiamène.

]]> http://blogcooperation.be/2012/05/02/et-si-on-essayait-en-contre-saisonoff-seasons-crops/feed/ 0 http://blogcooperation.be/2012/05/01/expressions-beninoises/ http://blogcooperation.be/2012/05/01/expressions-beninoises/#comments Tue, 01 May 2012 14:46:01 +0000 Florence Penson http://blogcooperation.be/?p=15724 Les Béninois, comme bon nombre d’Africains, sont assez friands d’expressions…

En voici quelques-unes.  La liste est bien sûr très loin d’être exhaustive !

Salutations/formules de politesse

Expressions

Vocabulaire

El Programa Integral de Lucha contra la Violencia Familiar y Sexual (PILVFS) terminó después 2 fases (cada fase duró 4 años) de intervención.

El PILVFS fue un proyecto de cogestión entre el Ministerio de la Mujer y Poblaciones Vulnerables  (MIMP) y la Agencia Belga de Desarrollo – CTB, que se desarrolló como proyecto piloto para diseñar y establecer Sistemas Locales de prevención y atención de violencia familiar y sexual de mujeres, niñas, niños y adolescentes en las once provincias de Ayacucho.

¿Y después?…La sostenibilidad del proyecto

Sostenibilidad es una garantía que los impactos positivos y las buenas prácticas se perduren de forma duradera cuándo un proyecto concluye. No se puede evaluar la sostenibilidad a priori, pero si, ya desde el diseño del Proyecto, hay que incorporar la perspectiva de la sostenibilidad.

La columna vertebral de la intervención del PILVFS fue reforzar las capacidades de:

• Formuladores y ejecutores de políticas y programas de prevención y atención de la Violencia Familiar y Sexual (VFS)
• Agentes de Prevención y Operadores de Atención de casos de VFS

El aspecto del fortalecimiento de la capacidad técnica y de gestión es un elemento primordial para garantizar la sostenibilidad.

Además se ha garantizado una dedicación política a largo plazo a través:

• El Plan Regional contra la Violencia Hacia la Mujer 2010 -2015, concordante con la política nacional (el Plan Nacional contra la Violencia Hacia la Mujer), formulado y aprobado.
• En las 11 Municipales provinciales de Ayacucho cuentan con Gerencias y/o Subgerencias de Desarrollo Social que han incorporado en sus documentos de política y en su estructura organizacional el tema de la VFS.
• La incorporación de la temática de la VFS en los planes de desarrollo concertado y en el presupuesto participativo lo que dio origen a una mayor asignación de presupuesto.

En 2008, al inicio de la intervención de la segunda fase del PILVFS, la situación encontrada en Ayacucho reflejaba un limitado trabajo interinstitucional entre los agentes de prevención y los operadores de atención. Ahora existe una mejor articulación interinstitucional frente a la VFS. La creación del Sistema Regional de Prevención y Atención de Violencia Familiar y Sexual (SIREPAVFS) y 11 Sistemas Locales Provinciales, institucionalizados mediante ordenanzas regional y municipales  garantizan el abordaje integral y articulado en cada nivel territorial (departamental, provincial, distrital y comunal) y entre las diferentes instituciones de prevención y atención de VFS.

Testimonio (Vilcashuamán)

Animación (resultados)

Herramientas comunicacionales para transferir los conocimientos

Se realizó 2 eventos oficiales para el cierre del proyecto, uno en Ayacucho (la zona principal de la intervención) y uno en Lima.  En estos eventos se presentaron los resultados y las buenas prácticas de la intervención en el periodo del 2008 al  2012 (la segunda fase). Actores locales testimoniaron de la intervención en el contexto particular del área rural.

Los eventos de cierre contaron con la presencia de la Ministra de la Mujer y Poblaciones Vulnerables, Ana Jara Velásquez, la Vice-Ministra de la Mujer, el Presidente del Gobierno Regional de Ayacucho, los alcaldes de las 11 provincias de Ayacucho y representantes de las instituciones de prevención y atención de violencia familiar y sexual.  La participación de estos actores demuestra el gran “ownership” (la apropiación) de los actores locales de la política contra la violencia familiar y sexual.

La bolsa de herramientas contiene todas las publicaciones, informes y documentos de gestión del PILVFS, impreso o en multimedia, y el documental institucional.

Además se creó un espacio en el sitio web del socio, el MIMP, que contiene estas herramientas de información. De igual manera se difundirá estos conocimientos a través del sitio web de la Agencia belga de Desarrollo, y la Biblioteca de la Cooperación Internacional.

Na 2 etappes van elk 4 jaar, stopt het Integraal Programma Tegen Familiaal en Seksueel geweld in Ayacucho (PILVFS).

PILVFS was een proyect dat werd uitgevoerd door het Belgisch Agentschap voor Ontwikkelingssamenwerking – CTB en het Peruaanse Ministerie van de Vrouw en Kwetsbare Bevolkingsgroepen (MIMP), met het doel om Lokale Systemen van Preventie en Opvang van slachtoffers van Familiaal en Seksueel Geweld in de Regio Ayacucho te ontwerpen en te versterken.

De duurzaamheid van een interventie

De duurzaamheid is een garantie dat de positieve impact en de “good practices” voortbestaan wanneer een project tot zijn einde komt. A priori kan men de “graad” van duurzaamheid niet vaststellen, maar al van bij het begin (bij het ontwerp van het project), moet men het aspect van duurzaamheid mee in acht nemen.

De ruggengraat van de interventie van PILVFS was het versterken van de capaciteiten van:

• Beleidsmakers verantwoordelijk voor het ontwerk en uitvoering van een politiek en programma’s van preventie en opvang van familiaal en seksueel geweld
• Instituties en organisaties verantwoordelijk voor de preventie van familiaal geweld en de opvang van slachtoffers van familiaal geweld.

Het aspect van “capaciteitsversterking” is een primordiaal element om duurzaamheid in de toekomst te garanderen.

Bovendien heeft men een politieke inzet gewaarborgd via:

• Het Regionaal Plan tegen Geweld tegen de Vrouw 2010 – 2015, in overeenstemming met het nationale beleid
• In de 11 provincies bestaan Raden van Sociale Ontwikkeling die in hun beleidsstructuren het thema van familiaal geweld hebben opgenomen.
• De incorporatie van het thema van familiaal geweld in de Participatieve Begroting en Ontwikkelingsplannen verzekert dat er een groter budget vrijkomt voor dit thema.

In 2008, bij het begin van de interventie van de tweede fase van PILVFS, was er een beperkte samenwerking tussen de verschillende instituties van preventie en opvang van familiaal en seksueel geweld. De creatie van een Regionaal Systeem van Preventie en Opvang van Familiaal en Seksueel Geweld (SIREPAVFS) en 11 Lokale Provinciale Systemen verzekeren een integrale aanpak van deze problematiek en versterken de samenwerking tussen de verscheiden territoriale niveau’s (nationaal, regionaal en provinciaal).

Getuigenis (Provincie Vilchashuamán – Ayacucho)

Communicatie-tools

Er werden 2 evenementen georganiseerd om het project officieel af te sluiten, één in Ayacucho en één in Lima. Tijdens deze evenementen werden de resultaten en “good practices” van de interventie van 2008- 2012 gepresenteerd. Lokale actoren deden getuigenissen over de interventie in de specifieke rurale context.

De aanwezigheid van de Minister van de Vrouw, Ana Jara Velásquez, van de Vice-Minister van de Vrou, van de President van de Regionale Regering van Ayacucho, de burgemeesters van de 11 provincies van Ayacucho en verscheidene vertegenwoordigers van de verschillende instituties actief in de preventie en opvang van familiaal en seksueel geweld, tonen de hoge graad van betrokkenheid (“Eigenaarschap” ) van de lokale actoren.

Er werd een “Tas van Kennisinstrumenten” ontwikkeld. Dit is een tas die de verscheidene publicaties, handboeken, beleidsdocumenten, institutionele documentaire, etc bevat.

Deze informatie zal eveneens verspreid worden via de website van het Peruaanse Ministerie van de Vrouw en Kwetsbare Bevolkingsgroepen, van het Belgisch Agentschap voor Ontwikkelingssamenwerking -  BTC, van de Bibliotheek van Internationale Ontwikkelingssamenwerking.

Animatiefilm (resultaten)

Eerst loont het misschien de moeite om nog eens kort het programma voor te stellen waarbinnen ik aan de slag ben. De volledige naam is het “Promotion des micro-entreprises rurales dans le Nord du Maroc à travers l’appui au secteur du microcrédit”, wat reeds in het kort het hoofddoel van onze projecten verwoordt. Het noorden van Marokko is dan ook al langer een van de armere regio’s van het land, waar vooral het platteland met een relatief grote achterstand te kampen heeft. Het programma wil hier verandering in brengen door de kleinschalige economische initiatieven op verschillende manieren te ondersteunen. Deze ondersteuning gebeurt in de eerste plaats onrechtstreeks, via het versterken van de Associations de microcrédit (de verstrekkers van microkredieten) en van de Services d’appui aux entreprises (welke de talloze kleine bedrijfjes proberen te steunen via opleidingen en andere vormen van professionele hulp).

Het opzet van het programma is behoorlijk ambitieus en voor de uitvoering ervan werd in de stad Tétouan een team geïnstalleerd met enkele medewerkers van het Marokkaanse Agence de Développement Social en een Technisch Assistent van de BTC. Sinds december ben ik dus ook aan deze ploeg verbonden als Junior Assistent en na de tijd te hebben gehad om me in te werken in een groot deel van deze materie kreeg ik de kans om me actief in te zetten voor enkele projecten.

Een eerste belangrijk objectief waarbij ik werd betrokken is het tot stand brengen van een platform in het noorden van Marokko dat de verschillende organisaties en instanties die actief zijn binnen het terrein van de sociale en solidaire economie samenbrengt. Veel organisaties zijn immers niet altijd op de hoogte van de activiteiten van anderen, wat soms tot dubbel werk kan leiden en de efficiëntie in het gedrang brengt. Om een beter zicht te krijgen op alle betrokken partijen kreeg ik de kans om met de Technisch Assistent, die tevens optreedt als mijn coach gedurende mijn verblijf als Junior Assistent, heel wat instellingen en organisaties te bezoeken. Met de opgedane informatie bij deze ontmoetingen werden reeds enkele ideeën geformuleerd, zoals de oprichting van een “Huis voor de Sociale en Solidaire Economie”, maar voorlopig is het nog even afwachten of de nodige fondsen beschikbaar zijn om ook alle voorstellen in praktijk te brengen.

Ondertussen ben ik vooral actief op een ander boeiend domein, met name het versterken van het ruraal toerisme in Noord-Marokko. Ondanks het feit dat deze regio een groot toeristisch potentieel heeft, blijft het aantal bezoekers voorlopig vrij beperkt. Hierin willen we verandering brengen, onder meer door het promoten van de prachtige natuurlijke rijkdommen. Zo komen wel een aantal toeristen naar het idyllische stadje Chefchaouen, maar vergeet men vaak het adembenemende Nationaal Park Talassemtane dat er net naast gelegen is. In en rond dit park zijn reeds enkele herbergen aanwezig voor het opvangen van reizigers en wandelaars, maar voorlopig krijgen zij slechts weinig klanten over de vloer. Via onder meer opleidingen en de promotie van deze herbergen en de regio proberen we hier nu verandering in te brengen.

Het dorp Afasska in het Nationaal Park Talassemtane, met centraal de plaatselijke herberg

Om beter op de wensen van de herbergiers te kunnen ingaan werd onder meer een workshop georganiseerd en in januari kon ik voor het eerst op bezoek in de herbergen om een vragenlijst voor te leggen aan de uitbaters. Aan de hand van die resultaten werd dan een actieplan opgesteld dat onder meer een verbeterde signalisatie, het aanmaken van promotiemateriaal en de organisatie van cursussen inhoudt. Daar de herbergen zelf ook heel wat wandelingen en sportieve activiteiten organiseren kreeg ik de kans om de voorbije weken nog terug te keren om deze beter in kaart te brengen en zelf ook uit te testen natuurlijk. Dit geeft me dan ook de mogelijkheid om een blog in te schakelen als promotiemedium voor het park. Bij deze nodig ik jullie dan ook graag uit om een kijkje te nemen op: http://talassemtanepark.blogspot.com. Het is de bedoeling om hier de komende weken regelmatig nieuwe artikels toe te voegen en na deze Engelstalige versie zullen ook vertalingen volgen; zo krijgen de geïnteresseerden onder jullie de kans om beter kennis te maken met de toeristische mogelijkheden in de rurale gebieden van Noord-Marokko!

Ik was meermaals gewaarschuwd. En een gewaarschuwde vrouw zou er 2 waard zijn. Toch was het moeilijk om de precieze omstandigheden van mijn Nigerese leven in te schatten vanuit mijn luie Belgische zetel. Lichte paniek en een verhoogde hartslag kregen de bovenhand toen men sprak over mijn toekomstige woonplaats. Men omschreef het als een klein stadje, of beter een groot dorp, waar de buitenlandse ontwikkelingswerkers jaren geleden de rug naartoe hadden gekeerd en de eenzaamheid steeds om de hoek loert. Dit leidde ertoe dat ik 6 maanden geleden de lucht in vloog gewapend met overvolle harde schijven, een stapel literatuur en een hoop nutteloos materiaal om de tijd te doden.

Dosso heeft inderdaad weinig weg van het beeld van de glorieuze metropool met brede boulevards, allerlei lichtjes, bruisende bars, gezellige restaurantjes, lichtrijke shoppingcenters en verfrissende zwembaden. Het is eerder een plek waar fruitverkopers zichzelf in slaap wiegen naast hun kraampjes, waar jongemannen urenlang voor zich uitstaren in de hoop op wat onverwachte actie en waar het leven uitdooft met het vallen van de nacht. Maar de rust die van de straten druipt en enkel verstoord wordt door de muezzin die door de luidsprekers van de moskee zijn weg door de stad zoekt, heeft ook zijn charmes.

Wat er achter het rustieke leven van Dosso schuilgaat, het blijft me een raadsel, maar begin december riep de Belgische consul mij bij zich om de veiligheidssituatie te bespreken. Het leek haast onwaarschijnlijk. Gevaar school voor mij enkel in een blaffende straathond die het op mijn rechteronderbeen gemunt had. Of in mijn beperkte rijvaardigheden wanneer het aankomt op de combinatie tweewieler – zandweg. Maar begin december kwam dus het verdict. Gardes du corps. Me even verslikken, een klein kuchje en dan toch voor de zekerheid even vragen: ‘U zei wat, meneer de consul?’ Jawel, gardes du corps, lijfwachten oftewel bodyguards. 1 overdag, in burger, 2 voor ’s avonds en ’s nachts, in uniform.

Na 2 keer het hoofd te laten zakken en een aantal keer zuchten, werden mijn professionele activiteiten in Dosso hervat. En sindsdien heb ik mijn persoonlijke bodyguard die vanaf het krieken van de dag achter mij aan huppelt . ‘In burger’ staat duidelijk te lezen in het protocol. Kwestie van de hele wereld niet te laten merken dat ik een gewapende vriend naast me heb lopen. Twijfels bij zijn burgerkledij rijzen echter op wanneer hij een trui draagt met in het groot daarop ‘POLICE’ of wanneer zijn strakke T-shirts iedere vorm van elk wapen extra accentueren.

Maar zo slecht is het allemaal nog niet…

Twee maanden geleden besloot ik dat het welletjes was geweest. Mijn motortje werd vanonder een dikke bruine laag stof gehaald. Nadat ik de praktische kant met mijn bodyguard had geregeld (achter mij en mijn moto aan joggen zag hij blijkbaar toch niet zo goed zitten), begon ik er terug op uit te trekken. En zo ware het dat ik hem nu steevast meeneem naar de markt, de kleermaker, de bank, collega’s,… En dat bleek best wel handig: wanneer ik een duik maakte met mijn moto in het zand, stond hij naast mij om mij recht te helpen; wanneer de lokale tomatenverkoper die onwetende blanke dame in het zak wou zetten, stond hij er om de prijzen bij te schaven; wanneer ik mijn fysieke activiteit terug naar een hoger niveau wou brengen, stond hij klaar om een fikse wandeling te maken in de omgeving en wanneer ik op terreinbezoek was, ontpopte hij zich tot de ideale tolk. De politie, uw vriend, nietwaar?! En zo ware het dat hij niet enkel als wapen dient tegen mogelijke aanvallen tegen mijn eigenste persoon, maar overigens een sterk wapen is tegen verveling, eenzaamheid en isolatie. Het wil zelfs dat mijn torenhoge hoop ontspanningsmateriaal die mijn solitair bestaan moest verzachten, nog steeds (haast onaangeroerd) op mij ligt te wachten.

Maar beste lezer, laat jullie verbeelding niet te hard zijn vrije loop gaan. Ware verhaallijnen in de stijl van Whitney Houston en haar bodyguard, zitten er echter niet in. Ieder weekend moet Dosso plaats maken voor Niamey, de kalmte voor gezellige drukte en mijn bodyguard voor vrijheid. Maar wanneer hij me dan op maandagochtend toewuift aan het busstation, nadat ik er weer een vermoeiend en veel te kort weekend heb opzitten, blijkt het hier in Dosso toch allemaal niet zo slecht. Een ideale omgeving om van mijn weekends te bekomen. Ah ja, en te werken natuurlijk!