How do you best communicate with farmers? (Banana project, Kagera)

Development communications means asking yourself the same questions, in some form or another, every day. As BTC’s “SPOC” (Single Point of Contact) in Tanzania, the answers can sometimes be elusive.
1.    How do I get through to my colleagues?
English is the second or even third language of Tanzanians. Even though it’s our working language, and though all reports are written in English, I need to consciously think about how I express things – it has to be understandable. Similarly, Tanzanian English takes a while to get used to, and often people do not write fluently, leaving room for ambiguity. And if English is the working language, colleagues appreciate your efforts to speak Kiswahili – and so, should you be lucky enough to have the choice: when to use English and when Kiswahili?

What about how to send information? It quickly became clear that the way I worked with European colleagues – usually by e-mail, often on shared workspaces, maybe using wikis or intranets – wouldn’t work here. In an already more verbal culture, where internet use is further limited by power cuts or network failures, mobile phones or face-to-face are still the surest ways to get information across.

2.    How do you reach local audiences?
What I write, shoot, photograph, publish, etc. targets either Belgians, international partners or Tanzanians. The first two are fairly clear-cut: we more or less know their information needs and how they like to get it.

How do you reach younger audiences? (HIV awareness project, Dar es Salaam)

Getting through to a local audience is a different story. What language should we use? My colleagues tell me that technical language can’t be translated anyway. But even if that’s so, does the text need to be simplified? What about being understood by uneducated or illiterate or young people? And how do we best address officials or technical people?

What format will grab people’s attention? Is there any point in publishing something online? And what about style? The kind of minimalist, modern graphic designs considered professional in Europe aren’t popular among Africans, whose design preferences can look flashy or over-the-top to us.

3.    Where do I draw the line between detail and simplicity?
Here’s a question that faces all of us wanting to convey a complex issue to a non-expert audience. First, what are your colleagues actually talking about? In the development sector, figuring that out can take you a while, what with all the acronyms (DP, GBS, IDCP, M&E… we could go on for hours), processes (project cycles, logical frameworks, etc.) and subtleties (the differences between sectoral budget support and general budget support; programmes versus projects, etc.).

Not all projects are as simple as digging a well (Microproject, Bagamoyo)

Get to grips with all of that – chasing down project staff and forcing them to explain things to you in normal words, not in jargon – and then figure out how much of it you’ll actually use. That includes deciding how to deal with less successful aspects of a project – and in most cases, they will exist: maybe there have been delays, or certain activities met resistance, or they simply didn’t achieve what they said they would. What do you say then? What can you omit, without ever sacrificing accuracy for simplicity and clarity? How do you keep your technical guy in the project team happy without scaring off a reader who wants to read normal English, not an alphabet of acronyms or long-winded explanations?

4.    … what else?
Have I missed something? Does experience bring the answers? Let me know what you think…

I grew up – in a family full of girls – in Ireland, by some measures one of the most gender-equitable countries in the world.  Moving to Tanzania, where men don’t cook and women don’t smoke, was bound to reveal uncomfortable truths.

One example: a widow in Tanzania can be left penniless after her husband’s death, forbidden from inheriting his land. Property is passed to the eldest son, or another male relative, who has no obligation to care for her.

The law prohibits such discrimination: a woman’s right to own land is expressly protected in the Land Acts and Village Land Acts. In practice, though, these are often overridden by customary law. Basic lack of awareness of the law is one factor. Legislation is often only available in English; or even if translated into Kiswahili, remains inaccessible, particularly to the low-educated and illiterate.

The existence of several legal systems – and confusion over which applies – further complicates matters.  If no written will exists (often the case), inheritance is usually subject to customary law, administered at village level. Villagers may not be aware of statutory law, and, says Laetitia Petro of the Legal and Human Rights Centre in Dar es Salaam, “most of those administering land issues are men. Women are present in the tribunals, but when it comes to making the decisions they tend not to appear”.  This reluctance might come from women themselves, but sometimes, says Petro, it’s because they are threatened or bullied by men into staying away.

Where women do try to claim their inheritance, they can face grave consequences. During village-level discussions held in 2011 by the advocacy organisation PILPG, villagers reported that women “had been killed” for attempting to assert their rights.

There are positive trends. Awareness of rights has improved, largely thanks to civil society and media attention. In addition, says Petro, there are many more opportunities now for women to take on positions of leadership, from the community right up to the national level. “Even five or ten years ago it was very hard for women to be a member of a tribunal discussing issues of land.” Nowadays, women are at least part of the conversation. The next steps – having a real say in the decisions – are crucial.

The Gender Equity Index (GEI) 2012 ranks Tanzania among those countries with “very low” overall gender equity. It scored particularly badly on political empowerment.

SOURCES  / FURTHER INFO

• LHRC/ZLSC: Tanzania Human Rights Report 2010
• PILPG – Public International Law and Policy Group
• UNDP Tanzania: MDGs Tanzania – Goal 3: Promote gender equality and empower women
• World Bank: World Development Report 2012:  Gender Equality and Development
• World Bank: Doing Business – Women in Africa (2008)
• Social Watch: Gender Equity Index 2012
• World Economic Forum: Global Gender Gap Report 2011
• Make Every Woman Count: African Women’s Decade – One year on (2011)

BTC Banana project Tanzania through the eyes of Junior Assistant from BTC Junior Programme on Vimeo.

It has been a while since I posted a comment here and don’t expect exciting impressions from a young European in Africa this time. Today, I want to inform you about the advancement of the project for which I am working as a Junior Assistant. Therefore, I decided to write this article in English, as the Tanzanian counterpart might and should also be interested in this topic.

For those of you who want to skip the technical part of this article: please scroll down and find an interesting video showing the progress made in social commitment!

So, what happened so far during my stay here?

• Drinking water supply

On the water supply part of the project, further investigations have been carried out to improve the expected outcome. As groundwater will supply 13 of the 15 water schemes and as the subsoil of Dar es Salaam is very heterogenous, the groundwater had to be assessed geographically on both qualitative and quantitative criteria. Therefore, project test boreholes and existing private boreholes have been tested to determine the salinity and the sustainable yield of the groundwater layers. The salinity was evaluated inside each project area and the yield (determined with pumping tests) was compared to the demand of the population to serve. Based on this information, 10 alternative sites were selected for drilling new production boreholes which will be added to or replace the existing test boreholes. Those production boreholes will be completed in the coming weeks. The drilling companies are preparing for take-off.

A consultancy company called Norplan has been selected to revise the design and layouts of the water schemes which were made by another consultant called COWI. The revision is necessary as the original designs were based on less accurate information and wrong calculations of the boreholes yields. In addition, only water stand pipes were considered at first, while discussions with the beneficiaries have proven that household connections should be implemented as well. Norplan has started revising a first lot of 6 water schemes which already have a known and sure water supply. This will enable the project to move on more quickly towards the final construction phase. The 6 schemes are located in Hondogo & Kibwegere, Kwembe, Mashine ya Maji, Kilimahewa & Nyambwela, Mburahati-Barafu and Mwanamtoti. In some of these areas, existing water infrastructure will be rehabilitated and incorporated in the new designs.



The project's 15 water schemes, covering different areas of Dar es Salaam and serving more than 170,000 people.

• Sanitation facilities and solid waste management

On the sanitation part of the project, a first important step has been taken. The alliance of consultancy companies Borda and Eepco have won the tender to design the different sanitation facilities. They have delivered an inception report and organized participatory workshops in the three municipalities, in order to allocate the facilities to different sites. As the water supply and the sanitation side of the project should be well integrated, part of the activities will focus on protection zones around the boreholes. Other activities might include demonstrative pilot sanitation facilities at public places such as schools, markets, bus stations and hospitals. In areas where flooding is frequent, attention will be paid to stormwater drainage systems. Finally, the existing municipal solid waste collection system will be enhanced by improving the infrastructure and accessibility, and by increasing the involvement of the water committees.

• Social commitment

On the social part of the project, important steps have been taken as well. Committees have been erected in each benefiting mtaa (small part of the city) and the necessary contributions to the project are collected on their bank accounts. Every household has to pay 2,500 TSh (=  a little more than 1 euro) and every individual who wants to become a member 500 TSh. In each mtaa contributions of a minimum of 600 households and 600 members have to be collected. In the municipality of Temeke, the beneficiaries and management of 7 water schemes will be gathered under an already registered company, called Teka Maji Ltd.

The company is limited by guarantee and is allowed to make profit, but it should be reinvested in its target activities, being the provision of drinking water and sanitation facilities. Choosing for a company for the whole municipality could have many advantages; it creates a higher degree of professionalism and also allows it to put more pressure on the authorities when necessary. The transparency of the company should be guaranteed by annual general meetings, on which members have to re-elect the Board of Directors. One third of the Directors has to be replaced every year. Furthermore, a public blog has been established on which members will be able to leave their comments and to check the company’s accountancy and meeting reports. Please have a look at http://www.tekamaji.blogspot.com/. You can translate the Swahili website using the tool at the right side.

Ik weet niet of ik het al eerder zei, maar na Nieuwjaar moet de projectmotor duidelijk opnieuw aangezwengeld worden, waardoor ik de laatste tijd niet elke dag evenveel om handen had. Een goed moment dus om opnieuw een berichtje op deze blog te lanceren!

Vandaag wil ik namelijk graag een vraag proberen te beantwoorden die veel mensen me stellen. Zoals jullie in de oudere berichten kunnen lezen, werkte ik in 2009 een jaar in Burundi. De vraag luidt dus hoe mijn ervaring met Burundi en Burundezen verschilt van mijn ervaringen in Tanzania. Of ook wel: waar was ik het liefst?

Het immense Tanzania met in het westen Burundi, net iets kleiner dan België.

Om een open deur in te trappen: het is echt heel moeilijk om een vergelijking te maken! Vooral de omgeving is zó anders! In Burundi woonde ik in Kirundo, een provinciehoofdstadje van om en bij de 10.000 inwoners. Zelfs op piekmomenten – zoals tijdens de hongersnood in het voorjaar van 2009 – waren er nog geen 10 blanken, waarvan de meesten zich trouwens dag en nacht verschansten in hun huizen of kantoren (zoals bijvoorbeeld de missie van Artsen Zonder Grenzen). Desalniettemin werd het ritme in Kirundo aangegeven door ontwikkelingsprojecten, die tevens de grootste bijdrage leverden aan de aanwezigheid van hoger opgeleide Burundezen in het stadje.

Het financiële centrum van Dar-es-Salaam.

Dar-es-Salaam daarentegen is een wereldstad. Een wereldhaven en multicultureel mierennest van minstens 4 miljoen mensen, weliswaar zeer heterogeen uitgesmeerd over een behoorlijk grote oppervlakte. Ontwikkelingsprojecten vormen hier maar een kleine fractie van de economische taart, en de blanken die hier rondlopen delen niet allemaal de solidaire ideologie. Activiteiten met als eerste opzet winstmaximalisatie zijn hier legio, en verschaffen werk aan velen.

Centrum en haven van Dar-es-Salaam.

Mijn interpretatie van de mentaliteitsverschillen tussen Tanzanianen en Burundezen is dan ook sterk beïnvloed door deze totaal verschillende omgevingen. Ik heb natuurlijk wel regelmatig rondgelopen in Bujumbura, de Burundese hoofdstad met haar half miljoen inwoners, en bovendien heb ik ook rondgereisd in de meer geïsoleerde gebieden van Tanzania. Wat het omgevingseffect toch wat zou moeten temperen.

Ook dit huisje is Tanzania.

Vanuit mijn Burundees perspectief is het eerst en vooral opvallend dat Tanzanianen zo ontspannen omspringen met blanken. In Burundi is een blanke nog steeds vreemde eend, en wordt in sommige gevallen zelfs gezien als een soort van circusdier dat bizar gedrag vertoont. Het is dus moeilijk om in Burundi over de straat te lopen zonder het gevoel te krijgen dat je bekeken wordt. Laat staan dat je muzungu niet te horen krijgt, een woordje dat je tientallen tot honderden keren per dag naar je kop geslingerd wordt. Dit is heel anders in Tanzania; mensen merken je niet op of bekijken je achteloos, tot bijna apathisch. Aansluitend daarbij is het verschil in gastvrijheid en respect. Burundezen zijn zeer gastvrij en behandelen je als buitenlander altijd met respect. Als je je een beetje hulpeloos gedraagt, wees dan maar zeker dat iemand je te hulp schiet. Zit je ergens in je eentje op café of in een restaurant, of gewoon ergens op een bankje, komt er altijd wel iemand naar je toe om een praatje te slaan. In Tanzania is dit veel minder het geval, integendeel, ze durven je zelfs enigszins inferieur te behandelen. Het voelt soms een beetje rascistisch aan. In een Tanzaniaans restaurant kan het bijvoorbeeld gebeuren dat Tanzanianen die na jou binnenkwamen, toch eerst bediend worden. In Burundi is dat ondenkbaar.

Tanzanianen op de markt.

In dezelfde lijn lijken Tanzanianen me ook iets onbeleefder dan Burundezen. Bij de bakker moet je constant opletten; mensen lijken het concept ‘in de rij staan’ soms helemaal niet te kennen. Ik kan je verzekeren dat je dat snel beu wordt. In het begin speelde ik nog de rol van brave blanke man, maar tegenwoordig wijs ik ze gewoon vrij agressief hun plaats achteraan. En soms komt daar al eens een klein duwtje aan te pas. Het verkeer is nog zoiets. Hoewel het Tanzaniaanse werk- en leefritme behoorlijk laag ligt, lijkt die filosofie vergeten van zodra ze in de auto stappen (iets wat eigenlijk niet anders was in Burundi). Heel wat mensen rijden hier alsof ze allemaal tegelijkertijd de wereld moeten gaan redden. Op de weg zigzaggen zoevende 4×4′s van links naar rechts zonder te knipperen. En enkele seconden vooraleer het licht op groen springt, word je al toeterend aangemaand om gas te geven. Als ze al niet gewoon de hele tijd door het rood rijden…

Verkeersellende in Dar. Je kan hier makkelijk 2 uur doen over een ritje van 10 kilometer.

Een kruispunt klinkt eigenlijk de hele dag door als een repetitieruimte voor blaasinstrumenten. De kruispunten zijn trouwens dé pijnpunten van de verkeersinfrastructuur van Dar-es-Salaam. Dikwijls staan er ellenlange files, ondanks (of eerder dankzij) de politieagenten die vaak het verkeer regelen in plaats van de verkeerslichten. Maar er zijn er heel wat die zich van de politieagenten niet veel aantrekken. De arm der wet kan vaak niet anders dan even kwaad met zijn gummiknuppel zwaaien als de zoveelste motorrijder hem achter z’n rug passeert. Een paar dagen geleden stond ik zelfs een paar minuten lang breed te grijnzen aan een kruispunt: een militair achterop een taxi-moto stond zijn chauffeur toe gewoon hetzelfde te doen! Het gebrek aan discipline is echt immens in dit land en vele mensen zitten dan ook supergestresseerd achter het stuur. Ze kunnen het niet aanvaarden dat ze even geduld moeten uitoefenen. Dat alles is bovendien zeer besmettelijk. Ik zeg nooit meer dat Afrika geen stress kent!

Maar het meest ergerlijke is wel dat sommigen zelfs in het tankstation beginnen toeteren terwijl je aan het wachten bent op je wisselgeld. Het is me al overkomen dat ik me niet kan inhouden en op het raampje tik van de ongeduldige medeburger om even te vragen wie er dan wel zo hoogzwanger naar het ziekenhuis gebracht moet worden… vaak staan ze dan toch plots even stil bij hun eigen gedrag en krijg ik welkome excuses te horen!

Tanzania's socio-culturele leven heeft aangename kanten: hier het jaarlijkse Busara-festival op Zanzibar, waar ik in februari wel bij wil zijn!

Goed, tot zover lijkt de weegschaal een beetje in het voordeel van Burundi uit te slaan. Toch hebben Tanzanianen ook hun goeie kanten! Ze zijn in tegenstelling tot de Burundezen erg direct en duidelijk. Je weet wie ze zijn en wat ze willen. Burundezen hebben altijd de neiging akkoord te gaan, hoewel achteraf dan blijkt dat ze er een andere mening op nahielden. Ze zijn tevens wat gereserveerd en gesloten. Dit is wellicht het gevolg van de lange burgeroorlog, waarin ze niemand konden vertrouwen en bovendien heel voorzichtig moesten zijn met wat ze zeiden. De langdurige Tanzaniaanse stabiliteit én de aanwezigheid van buitenlanders heeft hier voor het omgekeerde gezorgd: mensen durven zeggen wat ze denken en komen op voor hun standpunten, ook (ofschoon nog in beperkte mate) op politiek niveau.

Alhoewel dat laatste dan weer niet altijd goed uitdraait: vorige week werden in Arusha, de derde stad van het land, nog 4 mensen gedood en verschillende anderen gewond tijdens het neerslaan van een onaangekondigde protestactie van de grootste oppositiepartij van het land. Verschillende partijleiders belandden in het ziekenhuis, anderen in de gevangenis. De reden voor de protectactie was dat de burgemeester van Arusha werd benoemd na stemming door de nieuwe gemeenteraad, maar dat men daarvoor enkel de gemeenteraadsleden van de regerende meerderheidspartij had uitgenodigd. Zware toebak! Hopelijk loopt dat verhaal goed af…

Maar toch. Ook op politiek niveau lijkt dit land net iets beter af dan Burundi. Het onderwerp corruptie even terzijde gelaten, lijkt de overheid hier toch daadwerkelijk in staat haar werk te doen. En bovendien heeft zij een veel sterker eigenwaardebesef. De eerste eigenschap maakt het makkelijker om als buitenlands project met de lokale overheid samen te werken, de tweede eigenschap vraagt vaak wat “Fingerspitzengefühl”.

Een lokale zeilboot of dhow voor de kust van Stone Town, de hoofdstad van Zanzibar.

Voilà. Tot zover alweer wat literatuur over dit grote land aan de Indische Oceaan…

Kwaheri!

Pfff… warm hier in Dar, maar de airco draait op volle toeren dus ik hoef eigenlijk niet te klagen. Alhoewel ik liever buiten rondloop in de zon dan hier achter mijn pc-scherm in mijn wat suffe en donkere kantoortje te zitten. De airco en de duisternis zijn samen ietwat slaapverwekkend en ik heb mezelf al meermaals op knikkebollen moeten betrappen! Vooral nu mijn collega’s bijna allemaal vakantie hebben. Maar gelukkig schrik ik niet veel later meestal wel weer wakker want er is heel wat beweging in de buurt. Onze kantoren maken immers deel uit van het Rwegarulila Water Resource Institute, gelegen aan de voet van de groene berg waarop de universiteit van Dar-es-Salaam zich genesteld heeft.

M'n bureautje.

Maar goed, vandaag was er heel wat kantoorwerk, vooral omdat ik een aantal gegevens moest verwerken die ik gisteren ging ophalen in Makangarawe, één van de voorsteden (ook wel halve sloppenwijken) van Dar-es-Salaam. Gegevens die belangrijk zijn voor de verderzetting van het project.

Uitvoeren van veldmetingen op een grondwaterput te Kinyamwezi.

Het project is namelijk op het punt gekomen dat een aantal wijken van de stad zijn geselecteerd om een drinkwatersysteem te ontvangen. Deze selectieprocedure heeft veel tijd in beslag genomen en was volgens mij – hoewel ik het merendeel ervan niet heb meegemaakt – niet erg goed afgelijnd. Dit vooral door de beperkte kennis van de lokale studiebureaus die het gros van het werk dienden uit te voeren. Maar goed, ik zal toch trachten een overzichtje te geven. Hopelijk kan het jullie een beetje boeien want het is wel wat technisch…

Eerst en vooral werden door de JLPC (Joint Local Partner Committee; het sturingsorgaan van het project, met afgevaardigden van de Belgische, Tanzaniaanse en Europese overheid) een aantal gebieden afgebakend die nood hebben aan een drinkwatersysteem. Dit waren de armere wijken waar de bestaande waterinfrastructuur ontoereikend is.

Schematische voorstelling van een drinkwatersysteem.

In deze wijken werden nadien metingen uitgevoerd om een beeld te verkrijgen van de ondergrond ter plaatse. De toegepaste techniek is gekend onder de naam verticale elektrische sondering (VES). Dit is een methode waarbij een elektrische stroom door de grond wordt gestuurd met behulp van elektrodes. De afstand tussen de elektrodes bepaalt ook de diepte waarop de elektrische stroom zich door de grond begeeft; hoe groter de afstand tussen de elektrodes, hoe dieper de stroom de grond induikt. Voor verschillende dieptes wordt dan de weerstand bepaald die de elektrische stroom ondervindt; deze elektrische weerstand wordt bepaald door de textuur van de bodem (klei, zand, rots), maar ook door de aanwezige hoeveelheid grondwater én het zoutgehalte van het grondwater. Hoe meer water en hoe hoger het zoutgehalte, hoe lager de weerstand.

Deze gegevens werden vervolgens gebruikt om te bepalen in welke wijken er mogelijk voldoende grondwater van goede kwaliteit aanwezig was. Het grootste probleem in Dar-es-Salaam is namelijk het zoutgehalte van het grondwater. Op heel veel plaatsen ligt het zoutgehalte boven de toegelaten norm voor drinkwater (voor de liefhebbers: in Tanzania is dat 1,5 gram per liter).

Om de bekomen VES-metingen te staven met analyseresultaten, werden op 20 locaties testboringen uitgevoerd. De diepte daarvan was variabel (60 tot 120 meter) en de plaatsing van de filters in de boring was afhankelijk van de volgens de metingen aangewezen grondwaterlaag. Het bekomen grondwater werd geanalyseerd en het debiet werd opgemeten.

Boorkop gebruikt voor de testboringen.

Jammer genoeg waren de resultaten om bijna van te huilen. Van de 20 testboringen waren er slechts 6 die voldeden aan het gewenste debiet en de zoutgehaltenorm. Dit zou betekenen dat we nooit voldoende water kunnen oppompen om de gewenste 170.000 mensen te voorzien van drinkwater. Daarom blijft het zoeken geblazen naar andere mogelijkheden en extra locaties. Een deel kunnen we waarschijnlijk realiseren met behulp van DAWASA, de overheidsinstantie bevoegd voor de drinkwatervoorziening van Dar-es-Salaam. Zij pompen water op ver buiten de stad en voorzien de rijkere delen van Dar-es-Salaam van drinkwater. Een deel van dit water zou via ons project naar de armere wijken geleid kunnen worden.

Naast het technische aspect, speelt ook de motivatie van de gemeenschap een belangrijke rol in de selectie van de wijken waar het project wil mee verdergaan. De bedoeling is dat het project Water User Associations (WUA) opricht en opleidt. Deze watergebruikersverenigingen moeten zich bezighouden met het onderhoud van de waterinfrastructuur, zeker en vooral nadat het project afgelopen is. Als de pomp het opgeeft, moet die immers gerepareerd of vervangen worden. De elektriciteitsrekening moet betaald worden. Daar waar DAWASA water zal leveren, dient ook die rekening betaald te worden op regelmatige basis. Dit houdt in dat de WUA’s zich moeten organiseren, een rekening moeten openen, een boekhouder moeten aanstellen en mensen in dienst moeten nemen om geld te innen bij de watergebruikers (in principe gebeurt dit onmiddellijk aan de kraan). Voor grote WUA’s kan het interessant zijn een eigen technieker te hebben, andere zullen derden betalen voor deze diensten.

Organisatiestructuur van de WUA Kibedea in Mbagala Kuu.

Op basis van de combinatie van technische, sociale én financiële factoren, werden uiteindelijk 14 locaties weerhouden waarvoor een drinkwatersysteem ontworpen zal worden. Dit zijn de volgende wijken van Dar-es-Salaam (voor zij die Dar kennen): Mbagala Kuu & Mgeninani, Mtoni Kijichi & Misheni, Kibondemaji B & Kichemchem, Mwanamtoti, Mashine ya Maji, Makangarawe, Kwembe, Tabata Kisiwani, Tandale, Minazi Mirefu, Kinyerezi, Kilimahewa, Kiluvya, en Kibamba & Kibwegere.

De voorlopige ontwerpen, geprojecteerd in Google Earth, zien er uit als onderstaand voorbeeld voor Mtoni Kijichi en Misheni. De leidingen zijn er nog niet op weergegeven, maar het water wordt van de boorput (borehole) naar de twee tanks gepompt en vloeit vandaaruit door toedoen van de zwaartekracht naar de publieke waterkraantjes (DP’s). De groene cirkels stemmen overeen met het dekkingsgebied van elk van DP’s. Deze cirkels hebben een straal van 400 meter, hetgeen de Tanzaniaanse norm is voor de maximale afstand tussen een gebruiker en zijn waterpunt.

Ontwerp van het drinkwatersysteem te Mtoni Kijichi, met aanduiding van de bereikte zones.

Om nu even terug te komen op de gegevens die ik gisteren ging verzamelen: dit zijn aanvullende metingen in die wijken waar de locatie van de nieuwe boorput nog niet volledig vast ligt. Bedoeling is dat ik op die plaatsen telkens op zoek ga naar bestaande boorputten, en dan het zoutgehalte en de zuurtegraad (pH) van het water bepaal. Het opnemen van de GPS-coördinaten maakt het makkelijk om die gegevens nadien op een kaartje weer te geven, wat een duidelijk overzicht geeft van het geografische karakter van de waterkwaliteit. Op basis daarvan kunnen we dan de meest geschikte locatie bepalen voor de nieuwe put; zij het op voldoende afstand van bestaande putten om uitputting van de aquifer te voorkomen.

Dit deel van het werk is uiteraard superfijn. Ik kom in de verste uithoeken van de stad en leer de verschillende gezichten van Dar-es-Salaam kennen… het is er vaak zo anders dan in de villawijken langsheen de Indische Oceaan, waar de meeste blanken ook neergestreken zijn. Maar toch moet ik tot mijn verbazing vaak vaststellen dat er in dergelijke sloppenwijken meer infrastructuur huist dan men op het eerste zicht zou denken. Het meest opvallende is dat Dar-es-Salaam een zeer heterogene mix is van arm en rijk. Zelfs in de armste buurt woont nog wel een rijkere kerel, die zijn kapitaal benut om in zijn tuintje een waterput te laten boren en het water vervolgens te verkopen aan de buurtbewoners. Ook moskeeën hebben steeds een waterput. Op dit moment vormen deze privé-putten voor vele mensen zowat de enige betaalbare toegang tot (drink)water.

Waterpunt in Tandale.

Het nadeel is dat het Tanzaniaanse wetboek dergelijke privé-initiatieven verbiedt. De verkoop van grondwater is een materie die door de wet toegeschreven wordt aan de overheid en enkel aan de overheid. Dat betekent ook dat al deze waterpunten illegaal zijn en dat, hoewel de lokale instanties goed op de hoogte zijn van hun aanwezigheid, ze deze moeten toestaan omdat er gewoon geen alternatieven zijn. Het grote minpunt is echter dat het illegale karakter ervoor zorgt dat er geen controle mogelijk is op de kwaliteit van het drinkwater, die in vele gevallen vaak erg slecht is. Het liberaliseren van de watermarkt zou een oplossing kunnen zijn, maar dat is volgens mijn weten wel het laatste waar in politieke kringen wordt aan gedacht.

Voilà… tot daar alvast wat schrijfsels over een eerste luik van mijn werk hier!

Binnenkort meer!

“Smikkels” noemt iedereen ze hier, lees

Wel beste lezer, ik wist het ook niet. En ik denk dat min of meer hetzelfde gezegd kan worden van de meesten onder ons, 25 VDOS-ers die klaargestoomd worden om begin januari te vertrekken naar het terrein. Als voorbereiding op dit vertrek voorziet de BTC ons in een spoedcursus ontwikkelingssamenwerking: zo leerden we sinds vorige week naast het onderscheiden van een SMCL van een CMO, ook nog wat het verschil is tussen PCMs, GOPPs ZOPPs, SWOTs en SWAPS. De Zigzag-logic en de Problem Tree werden aangekaart, en de almachtige vader in hoogsteigen persoon kwam er ook ergens bij kijken.

16 vrouwen en 9 mannen zijn we, die allen staan te popelen om ten velde te trekken, naar Tanzania, Rwanda, Niger, Peru, Vietnam en andere bestemmingen. Eén ding staat vast, zelfs zij met de geringste ervaring in de ontwikkelingssamenwerking zullen niet vertrekken zonder stof tot nadenken, of op z’n minst een hoop studiemateriaal om zich bezig te houden tijdens hun lange vlucht naar hun partnerland.

Wat doet zo’n SPOC? Communiceren. Om te zorgen dat mensen in dit land weten dat Belgie een partner is van dit land en liefst ook dat het een beetje duidelijk is wat we doen. Taken van een Spoc zijn bijvoorbeeld een nieuwsbrief ineen steken, journalisten ‘managen’ (hen optrommelen, hun artikels schrijven en vriendelijk vragen deze te publiceren, soms panikeren wanneer ze een diplomatieke hetse ontketenen – voer voor de volgende blog post), project staff uit vragen over nieuwe gebeurtenissen in hun projecten, presentaties voorbereiden, foto’s maken en interviews doen tijdens terreinbezoeken, persberichten schrijven,… Kortom, alles waardoor er gecommuniceerd wordt.

Ook verzoeken vanuit Comex Brussel horen bij het SPOC takenpakket. Het lijkt soms simpel. Zoals enkele dagen geleden, “schrijf een introductie voor je land voor op de website in 300 woorden”. Hop, een artikeltje ‘BTC in Tanzania’ in elkaar steken, door de Technical Advisers hier laten lezen, iedereen zet nog wat puntjes op de eigen gebieds-i en snel naar Brussel mailen.. De volgende dag krijg ik het terug: “nee, veel te technisch, opnieuw graag”. En volledig terecht, niemand zou mijn artikel vrijwillig gelezen hebben tot het einde, ook al was het maar 300 woorden lang.

Oefening baart kunst. Ik heb tijdens de voorbije twee jaar dan ook heel veel geleerd. Photoshop en Indesign trukjes, schrijven-voor-dummies, het lexicon van de Ontwikkelingssamenwerking, maar ook een hoop inhoudelijke dingen over de verschillende projecten, omdat ik zo heerlijk langs de zijlijn mag staan kijken naar alles wat er zich afspeelt bij BTC Tanzania en omdat de Technical Advisers mij bij veel dingen betrekken en constant leesvoer bezorgen. Ook geleerd dankzij twee jaar SPOC-dom: lobbyen, mensen overtuigen, doorzetten, (letterlijk) in het stof bijten, mond opentrekken waar het moet, schaamteloos in het Swahili een heel dorp toespreken.. Kan niet allemaal letterlijk op je cv maar is wel iets waard in het leven