Er kan soms heel wat twijfelend gesputter en getob aan voorafgaan. Dat lichtjes knagende gevoel van “ik zou toch nog eens iets moeten laten weten aan het thuisfront”. Maar soms kan een simpele gebeurtenis een trigger zijn, die de hele schrijfmachine spontaan in gang schopt, om ze dan vlot zoemend en op vol vermogen haar werk te laten doen als was het niets.

Eergisteren vond hier zo’n gebeurtenis plaats. Toen ik in Rwamagana was, schreef ik op een kwartiertje een klein tekstje dat ik aan iedereen eens wou laten weten. Kwestie van, samen met al wie ik zo ongeveer ken, eens stil te staan naast een mijlpaaltje in onze geschiedenis. Ik wou er niet teveel bladablie of bladabla rond en stuurde gewoon rechtstreeks door naar een hele hoop contacten in mijn hot male adres. Geen publicatie op deze blog, dat nam allemaal te veel tijd in beslag en ik had toen te veel werk. Ik stuurde mijn bericht (zie onderaan) ook naar Daphnee (mijn contactpersoon die vanuit Brussel zorgt voor omkadering van Junior assistants die in het veld werken) en zo kwam dit bij Eveline, haar collega, terecht.

Ik ben vandaag officieel op vakantie, en vertrek binnen enkele uren naar Oeganda voor een week. Maar aangezien het hier nog maar 10h45 is, en de umuganda is maar om 12h00 gedaan, kan ik nog snel dus mijn tekstje van eergisteren op de officiële Junior-Assistant blog zwieren. De Umuganda is de laatste zaterdag van de maand waarop elke Rwandees verondersteld is om openbare werken uit te voeren. Zelfs de president gaat op die dag ergens graven, gras afhakken met een machette of een trottoir aanleggen. Voor 12u is iedereen die zich dus op straat vertoont verondersteld te werken, en blijven de expats gewoonlijk binnenshuis.

Umuganda makes your day, Eveline.

Wie is Eveline nu? Wel, haar titel luidt:

Medewerkster omkadering & opvolging Juniorprogramma

Collaboratrice encadrement & suivi Programme Junior.

Net als Daphnee is zij voor Junior Assistants een contactpersoon op BTC- hoofdzetel in Brussel, maar daarnaast staat zij ook in voor de communicatie naar buiten toe. Een van haar taken is dus dat ze er moet voor zorgen dat er gretig blogtekstjes worden geschreven en gelezen.

Nu had ik bij mijn vorige blogpublicatie nogal wat lezers. Niet moeilijk, ik had ook aan een paar honderd man laten weten dat ze mijn blog moesten lezen. Eens Evelyne mijn tekstje dus onder de neus geschoven kreeg, dacht ze dus waarschijnlijk: “BINGO, vastpakken, vasthouden, niet laten schieten en meesleuren!”. Ze heeft geen moment getwijfeld en is in haar arsenaal van lofliederen gaan grabbelen. Toen ik vanmorgen mijn mailbox opendeed, vond ik volgend berichtje:

Hey Ruben, 

Tof bericht, zou je het toch niet zien zitten om dit op de blog te 

plaatsen?  Er zijn best wel wat mensen fan van jouw blogposts, dan zijn 

die ook content  

Tx

Eveline. 

Nu ben ik zeker niet ongevoelig voor zo’n leuk complimentje, zelfs al vermoed ik dat er dus wat meer achter zit. Ik doe de leuke Evelyne dan ook graag een groot plezier en het is me maar een kleine moeite.

Hieronder kun je mijn mailtje van vorige donderdag (25/02/2010) lezen.

Doe Eveline ook een plezier en klik die statistieken de hoogte in! KOMAAN!!!

Object: Rwanda-actua

¡Hola!

Onder het motto ¡El Camino es El Destino! (tevens de titel van het exotische album van Los Callejeros uit Leuven) is mijn ontdekkingsreis door de Peruaanse wereld van boerenverenigingen en ontwikkelinssamenwerking begonnen.

Aankomen in een nieuw land is altijd even schrikken, en dan zeker in een metropools zoals Lima wanneer je je er komt vestigen voor toch minstens 1 jaar. Dan vliegen gedachten zoals “Wow, wat doe ik hier?!” of “Waar ben ik nu aan begonnen?” wel eens door je hoofd. Teoretici zouden dit een cultuurshock durven noemen, alhoewel die verondersteld wordt meer sluipend te komen. We zullen zien… Ondertussen heb ik een appartementje gevonden, zijn de eerste dagen in mijn nieuwe werkomgeving achter de rug, wordt er al gezellig gekeuveld met de colega’s tijdens de middagpauze op restaurant (1,5 euro voor een volledige en lekkere menu!) en heb ik mijn toffe collega-junioren en hun vrienden hier in Lima al een beetje leren kennen. Poco a poco, krijgt mijn leventje hier dus vorm. Spannend, niet altijd even evident maar wel heel interesant.

Even de organisatie voorstellen waarin ik ben komen werken. ANPE-Perú is de Nationale Vereniging van Ecologische Boeren in Peru (Asociación Nacional de los Productores Ecológicos del Perú). Een soort bio-boerenbond dus. Deze organisatie vertegenwoordigt meer dan 12 000 arme boeren en is gegroeid vanuit de behoefte aan een overkoepelend orgaan voor de vele lokale en regionale boerenverenigingen hier in Peru. Heel bondig samengevat heeft ANPE een tweevoudige opzet.

Langs de ene kant wil men een duurzaam en ecologisch landbouwmodel promoten onder de leden, zonder gebruik van kunstmeststoffen en pesticiden. Daarenboven moet dit landbouwmodel ‘family-based’ zijn een een degelijk inkomen verschaffen aan duizenden arme boerengezinnen. Dat wil men realiseren door het ondersteunen van activiteiten van de regionale coöperatieven (zoals de organisatie van bio-beurzen, martkplaatsen, verkoopskanalen en congressen over agro-ecologie onder andere).

Langs de andere kant wil ANPE ook de belangen van deze biologische landbouw en de stem van de kleine (arme) boer vertegenwoordigen in het nationale landbouwbeleid. Zo kan Perú misschien op termijn aantonen dat kleinschalige familie-gebaseerde landbouw wel degelijk een geldend én duurzaam alternatief vormt voor het industriële (en zwaar gesubsidieerde) landbouwmodel zoals we dat bij ons in Europa en de USA kennen.

Industriële landbouw of ecologische, Peruanen eten graag lekker en hebben de beste keuken van heel Latijns-Amerika. Dat beweren ze toch zelf! Aan kleuren, smaken en variëteit keuze genoeg hier in ieder geval. Wel niet evident altijd, al die namen. Dan vraag ik wat is dat? Leggen ze mij in het Spaans uit om welke groente het gaat en gebruiken ze in die zin drie woorden die ik weer niet ken. Gewoon proeven en proberen dus. Deze middag wel een iets minder aangename verrassing: twee kippenpoten en een niet nader bekend orgaan in mijn soep (het had veel weg van een uitgehakt kinderoortje, ik meende zelf de buis van Eustachius uit de biologie-les te herkennen). Soit, gewoon blijven lachen en voort eten zonder al teveel na te denken, want de soep was overigens best wel lekker.

¡Buen provecho! Smakelijk!

Hannes.

Visit to the district of Nyamagabe

Nyamagabe, a district in the South province, next to the high mountains of the Nyungwe forest, is probably one of the most rainy and hilly districts of the country. With its steep and inaccessible slopes, this district is mainly cultivating tea, a plant that supports resistance against erosion.

This district was one of the 3 districts that we visited together with the National Decentralisation Implementation Secretariat (NDIS) to prepare for an upcoming BTC-PSCBS project activity*.

The purpose of this activity is to strengthen the capacities of local governments regarding the collection of demographic data and develop better monitoring and evaluation systems for these data.

Within these preparatory visits we analysed how demographic data are currently collected and how their reliability is verified. By improving this process on all levels (from data collection at the very low level till the analyses and strategic decision making at the district and central level) the strategic interventions regarding the local development of villages and regions will be more relevant since they will be based on more accurate and reliable information.

Water point constructed in well accessible area to offer all villagers access to water

Achieve the MDGs

When we talk to demographic data we mostly mean the data that are in relation to the Millennium Development Goals:

• Goal 1: Eradicate extreme poverty and hunger
• Goal 2: Achieve universal primary education
• Goal 3: Promote gender equality and empower women
• Goal 4: Reduce child mortality
• Goal 5: Improve maternal health
• Goal 6: Combat HIV/AIDS, malaria and other diseases
• Goal 7: Ensure environmental sustainability
• Goal 8: Develop a Global Partnership for Development

« One vegetable garden per family » is an initiative to sensitize

villagers to grow different vegetables to have a more varied diet

For example: If demographic data show that in some villages the distance to schools and health centres is too far, districts can decide where to build a new school that is easily accessible for everyone. This will then contribute to the achievement of MDG 2, which aims to achieve universal primary education.

Rwanda’s decentralisation

Rwanda is still in the process of decentralisation, which means that progressively more and more responsibilities are handed over to decentralised levels. In total there are 30 districts, with each of them between 10 and 20 “sectors”. Those sectors consist in their turn of “cells”. The cell is the lowest official level and within each cell there are averagely 5 villages (“umudugudu”). Each village has its own elected village chief who works on a voluntary basis,

The district

The district has the overall responsibility of planning the development of its territory. Therefore, within each district administration, there is a statistician who is in charge of analysing collected data on which the planning director bases some strategic decisions for the development of the district.

The sector

Sectors form the connection between districts and cells and provide cells with the necessary support to collect data and to distribute information coming from district and central level to the lower level. They also gather all information coming from their cells and keep archives of this. In a sector there are specialised staff members in agriculture, education, veterinary, civil status and health who offer support to the cells in these specialised domains.

The sector office of Tari

The cell

On cell level, there are supposed to work 2 staff members but up till now, there is only one employed This person is in charge of collection of data and the solving of village conflicts. On of their problems is that they don’t have any transport means and when village chiefs don’t have a mobile phone, they often have to walk a few kilometres to reach them in the villages. As a consequence, there is no permanent service delivery possible in the cells.

Apart from this, most cell offices only have a chair and a desk. Only some of them (on this picture for example) are lucky to have electricity and even a computer. This is however quite rare and since most cell offices don’t have electricity, a computer is often of little use.

Cell of Kibyagira, located in Tari sector in Nyamagabe district

Collection of data in the district of Nyamagabe

Anyway - to keep a long story short - the collection of data goes through many instances and demands an intensive process. This process encounters of course lots of difficulties on its way. Every level has capacity issues, ranging from material capacity (folders, papers) to lack of systems, knowledge, communication channels, human resources etc.

A 10 pages form containing excel tables to be filled in with information related to the MDGs

Nyamagabe is probably the best organised district regarding the collection of data, hence the reason for this visit. They’ve set up a system on their own initiative of collecting demographic data, in order to anticipate incoming requests from central government and tackle demographic issues right from the start.

Since several years now they are being rewarded by central government to be the best achieving district. Recently the president himself paid a visit to one of their example villages, in which all the villagers are member of the health care system, in which all children go to school and that has all facilities necessary for the population to lead a healthy life (access to water, vegetable gardens for each family, compost heaps, one cow per family, garbage collection system etc).

The example village Kagano

Next steps of the project

The project that NDIS will now be implementing with funds from our “Support to Capacity Development project” will now try to integrate these best practices in other districts, where systems are not as well established.

This project will be intervening in different ways on the different government levels. and can range from sensitization for accurate data towards the chiefs of villages (who are in the end responsible for making the correct counts) to provision of systems (from down till top and visa versa), from supporting in the development of standardised forms to the provision of basic desk materials. From organising study visits between districts to train the trainer sessions for cell heads to form their village chiefs.

For all these activities a budget of around 600.000 euros has been earmarked. Since this budget is too small for strengthening all 30 districts, a selection of 3 districts will be made to pilot these interventions and make their data collection systems operational.

Cell of the Kaganza office, showing completed forms

*The “Support to Capacity Development in Rwanda” project is a BTC project, executed by the Public Sector Capacity Building Secretariat, which is an office depending on the Ministry of Public Service and Labour, specialising in Capacity Development. The project recently decided to dedicate 2 million euros to the strengthening of capacities of the local government entities. One of the things that will be treated is the data collection systems and M&E of demographic data.