New:

Archive for Tom Luypaerts

APIP

Om even een belangrijke Belg in Bujumbura te citeren: “Burundi heeft alles om een ontwikkelingsland genoemd te worden”. De jarenlange onlusten, ongeregeldheden en conflicten verhakkelden het staatsapparaat tot een onsamenhangend geheel van ministeries en directieven. Sinds de verkiezingen van 2005 spannen diverse internationale organisaties zich in om de Burundese staat terug te reïnforceren. Zeer begrijpelijk: wie is er in de eerste plaats bevoegd en verantwoordelijk voor de ontwikkeling van een land? Buitenlandse NGO’s en liefdadigheidsinstanties? Neen, de eerste in lijn is de staat zelf. Sinds enige tijd heeft de Belgische overheid besloten om in de versteviging en uitbouw van de Burundese staatsstructuren te investeren. Elke staatsorganisatie die een goed dossier bij elkaar krijgt, kan via ons een openbare aanbesteding doen om bureautica en informaticaspullen aan te schaffen. Ikzelf houd me binnen het project voornamelijk bezig met de opleidingen die gepaard gaan met deze aankopen. Wat baadt het immers in PC’s te voorzien als niemand weet hoe die dingen marcheren? Via het Burundese opleidingsorgaan ENA (Ex-CPF) moeten Salvator (mijn Directuer d’Intervention) en ik zorgen voor de kwaliteitscontrole van de bestaande opleidingen, en deze opleidingen mee helpen verder uitbouwen en specialiseren. Hopelijk kunnen we op die manier bijdragen tot het beter functioneren van de Burundese staat door bij te dragen aan de automatisering, zodat deze verstevigde structuren geënt kunnen worden – onder het motto van decentralisatie – naar het binnenland. Het zal een werk van lange adem worden. Gelukkig heb ik grote longen.
Dat was het weer voor vandaag. Straks naar de Bujumbura-stad.

Comments

aangekomen

Net geland op Bujumbura International Airport, een luchthaven die als dusdanig zelfs verbleekt bij de vergelijking met Iquitos National Airport. Er hangt een leuk tropisch sfeertje in de lucht: wat hitte, wat vocht, wat tromgeroffel, … De reis was voorspoedig geweest, de check-in iets minder. Net voor de paspoortcontrole merkte ik namelijk dat de man die mijn entreeticket voor het vliegtuig had afgeprint, mijn naam fout gespeld had. Bruno Malbroux stond er namelijk op gedrukt. Vlug teruggekeerd, achteruitlopend om de douane een beetje te misleiden, kwam ik terug bij die man aan. Mijn ticket kreeg hij nog wel aangepast, maar voor mijn factuur ivm overwicht van de bagage had hij geen tijd meer. Mijn vlucht stond namelijk op vertrekken. Met een foefje de fastlane-platinamembershipcard-weg door de luchthavencontrole genomen, om zo toch nog net op tijd in het vliegtuig te stappen. Binnenin was alles peis en vree. Weinig mensen op de vlucht naar Bujumbura, des te meer plaats voor ons. Als je wilde kon je languit slapen op een hele rij stoelen in het middenpad.
Na 8 uur vlucht, het uitstappen en de eerste paspoortcontrole werden we verwelkomd door een heus BTC-ontvangstcomité: Amélie, de al aanwezige vrijwilligster; coaches Daniël Cursoux met vrouw en Michel Charlier; chauffeur Patrice en last but not least Res Rep Edwin Hendricks. Trouwens de eerste, maar niet de laatste Limburger die ik mocht ontmoeten hier in Bujumbura. Ze brachten ons naar het guesthouse van Jean-Luc Kesh. Na een een typisch Burundese pizza het bed ingekropen om zo snel mogelijk terug wakker te worden en Bujumbura een eerste keer bij daglicht te kunnen aanschouwen.
Dat was het voor vandaag. Straks naar APIP…

Comments