Zwarte albino’s (niet de rock ‘n’ roll groep uit ’65) zijn blank van huidskleur. Qua lichaamsbouw is er geen verschil met een gewone Burundees. Een albino is een zwarte zonder pigment. Daardoor vallen ze snel op.

Sinds enkele weken leven de Burundese albino’s een verdoken leven, beschermd door politie en overheid. Wat is er aan de hand? Volgens Tanzaniaanse tovenaars hebben lichaamsdelen van deze albino’s magische krachten. Wie een albino arm of been in bezit heeft, mag zich snel aan massale rijkdom verwachten! Zij verkopen daarom aan de meest biedende amuletten of toverdrankjes gemaakt van albino ledematen. Gestroopte albinohuid wordt naar West-Afrika getransporteerd en verkocht voor zijn toverkracht. Een lucratieve handel, er wordt gefluisterd dat een lichaam van een albino al gauw 100.000 dollar opbrengt.

In de oostelijke provincie Rutana, die aan Tanzania grenst, zijn de afgelopen weken (in oktober dus) verschillende albino’s gedood. Vermaledijde magiërs en hun handlangers gaan op zoek naar deze albino’s en doden hen op de meest gruwelijke wijze om de lichaamsdelen naderhand in Tanzania aan de man te brengen. Ze dringen ‘s nachts huizen binnen, knevelen alle inwonende en vermoorden dan de aanwezige albino (kind of volwassene, het maakt niet uit).

De Burundese Gouverneurs hebben de albino’s in hun provincie in veiligheid gebracht en onder politiebescherming geplaatst om erger te voorkomen. De presidenten van Burundi en Tanzania proberen ook de absurditeit van dit bijgeloof duidelijk te maken door te stellen dat: “Als het bezit van ledematen van albino’s rijkdom verschaft, waarom zijn albino’s dan zelf niet rijk?” Maar dat is een ander verhaal…

Gelukkig is er de fiets! Voor vele Burundezen is de fiets het verplaatsingsmiddel bij uitstek. Met duizelingwekkende snelheid stuiven ze van de heuvels rond Bujumbura af, gepakt en gezakt met 30 kilo rijst, drie trossen bananen en enkele lege plastic flessen -om te vullen met water bij de terugkeer. In Buja zijn de fietstaxi’s populair deze dagen. Taxichauffeurs hebben hun prijs drastisch omhoog getrokken (meer dan verdubbeld), waardoor de Bujumburees twee keer nadenkt vooraleer zicht te verplaatsen. En zou rijd ik ook rond op de CTBike. Geen last van stijgende olieprijzen en speculaties, goed voor het milieu en de fysiek. Burundezen zijn het wel niet gewoon om een muzungu op een fiets voorbij te zien snorren in plaats van met fobaifo. Het was geleden van de fietsende non dat er nog blanken per fiets de stad doorkruisten.

Daarnaast heb ik een klein programmaatje ontwikkeld dat de actuele kennis van de ambtenaren toetst. In het verleden was het zo dat men heterogene groepen dropte bij de verschillende leerkrachten. Ambtenaren met minimale, een beetje en veel kennis werden in éénzelfde groep ondergebracht, waardoor het voor de leerkrachten moeilijk was om iedereen naar wens te bedienen. Voor de één gingen de lessen te snel vooruit, voor de ander bleef men te zeer op de oppervlakte, … Nu zullen we op voorhand de kennis testen, waardoor we de ambtenaren kunnen onderbrengen in groepen naargelang de aanwezige kennis. Zo weten de leerkrachten op voorhand welk vlees ze in de kuip hebben. Ze kunnen dan hun lessen makkelijker aanpassen naar de noden van de groep. Een ander voordeel is dat we de vooruitgang van de ambtenaren kunnen meten, door de scores te vergelijken met die van eenzelfde soort test die we op het eind van de opleiding, na drie en na zes maanden zullen houden.

Na een writersblog, een hoop werk en een oogvirus, is het dus weer blogtijd. Zoals jullie zien heb ik de tijd gehad enkele foto’s te trekken. De filmpjes die ik gemaakt heb, volgen later.

Verleden week vroeg Alimas, de chauffeur van het project APIP, me of hij me de volgende ochtend mocht ophalen.
Normaal wandel ik elke morgen van mijn appartement naar het gebouw waar ons project gevestigd is, zijn vraag kwam dus wat vreemd aan. Hij legde uit dat hij de volgende dagen op missie naar het binnenland zou vertrekken. Hij zou me dan enkele dagen niet meer langs alle ministeries kunnen rondrijden. De volgende ochtend bespraken we tijdens de laatste rit van die week de verkeerssituatie in Burundi.
Enkele zaken waren me opgevallen. Ten eerste: waar in België sommigen hun wagen strijkijzergewijs over de weg willen laten glijden, zie je hier de sportwagens hoog boven de grond zweven. Ten tweede staan er geen snelheidsborden in Buja, zoals Bujumbura gemeenzaam genoemd wordt door de Burundezen. Toch wordt er niet overdreven snel gereden op de weg, daar zorgt de Régie des Routes voor door verkeersdrempels te plaatsen. Autorijden in Bujumbura vraagt om veel behendigheid. De eerste weken dat ik hier was keek ik mijn ogen uit. Een straat inslaan of een kruispunt oversteken, was een hels manoeuvre voor de chauffeurs. Maar sinds enige tijd zijn er politiemannen in het straatbeeld verschenen die op de spitsuren het verkeer in goede banen leiden. Een zeer goede evolutie, want nu kan je op 5 minuten het centrum van Buja doorkruisen rond 17u30 waar dat een maand geleden nog tot meer dan een half uur kon oplopen – ook al had je een goede chauffeur die het fenomeen van ritsen grondig beheerste. 

Uiteindelijk geraakten we vlot op het werk. Alimas en onze grote baas Ms Daniel vertrokken op missie, en ik kon verder werken aan mijn opleidingsprogramma.