Ook de ontbossing slaat toe in Burundi. De bovenstaande foto’s zijn satellietopnames die het verdwijnen van het bos visualiseren. Gemiddeld ligt de graad van ontbossing hier op 5.2 procent per jaar. Niet dat ik alle dagen met de ontbossing wordt geconfronteerd, maar deze foto’s vielen me op tijdens de opleiding GIS verzorgd door Burundese proffen, gegeven voor de dienst Urbanisme van het Ministére de l’Eau, de l’Environnement, de l’Aménagement du territoire et de l’Urbanisme, en de dienst Geologie van het Ministère de l’Energie et des Mines – en aangeboden door ons project.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Dit is een tekst die ik verleden jaar in november schreef, maar die ik par hazard enkel bewaarde ipv te publiceren (verkeerde knopje gedrukt?) Lees het zou ik zeggen, want het onderwerp blijft – jammer genoeg – nog steeds actueel. Het is ondertussen ook al verschillende malen in de Belgische media opgedoken.
Zwarte albino’s (niet de rock ‘n’ roll groep uit ’65) zijn blank van huidskleur. Qua lichaamsbouw is er geen verschil met een gewone Burundees. Een albino is een zwarte zonder pigment. Daardoor vallen ze snel op.
Sinds enkele weken leven de Burundese albino’s een verdoken leven, beschermd door politie en overheid. Wat is er aan de hand? Volgens Tanzaniaanse tovenaars hebben lichaamsdelen van deze albino’s magische krachten. Wie een albino arm of been in bezit heeft, mag zich snel aan massale rijkdom verwachten! Zij verkopen daarom aan de meest biedende amuletten of toverdrankjes gemaakt van albino ledematen. Gestroopte albinohuid wordt naar West-Afrika getransporteerd en verkocht voor zijn toverkracht. Een lucratieve handel, er wordt gefluisterd dat een lichaam van een albino al gauw 100.000 dollar opbrengt.
In de oostelijke provincie Rutana, die aan Tanzania grenst, zijn de afgelopen weken (in oktober dus) verschillende albino’s gedood. Vermaledijde magiërs en hun handlangers gaan op zoek naar deze albino’s en doden hen op de meest gruwelijke wijze om de lichaamsdelen naderhand in Tanzania aan de man te brengen. Ze dringen ‘s nachts huizen binnen, knevelen alle inwonende en vermoorden dan de aanwezige albino (kind of volwassene, het maakt niet uit).
De Burundese Gouverneurs hebben de albino’s in hun provincie in veiligheid gebracht en onder politiebescherming geplaatst om erger te voorkomen. De presidenten van Burundi en Tanzania proberen ook de absurditeit van dit bijgeloof duidelijk te maken door te stellen dat: “Als het bezit van ledematen van albino’s rijkdom verschaft, waarom zijn albino’s dan zelf niet rijk?” Maar dat is een ander verhaal…
Permalink
Diomède is onze planton, zeg maar manusje-van-alles. ‘s Morgens is hij verantwoordelijk voor bakken troost, nadien onderhoudt hij de tuin van het plantsoen waar het gebouw van ons project gevestigd is, ondertussen houdt hij ongewenste bezoekers buiten … Sinds kort heeft hij een nieuwe taak erbij gekregen: de moestuin APIP laten floreren! Ondertussen is de eerste oogst al achter de rug, en staan de maïsstengels, onze bananier, en de isombe in volle bloei. Zo heeft hij een mooi extraatje om mee naar huis te nemen, en moet-ie minder grasmaaien. Enkel de doperwtjes willen niet van de grond komen, maar blijkbaar is het Bujumburaklimaat en de -ondergrond hiervoor verantwoordelijk.
Permalink
Suikerfeest… het is al een tijdje geleden, maar eindelijk de foto’s online gekregen. Burundi kent al sinds jaren een moslimgemeenschap (tijdens het Belgische Mandaat vertegenwoordigden ze een onooglijke groep), die beetje bij beetje aangroeit. Een fotoreeks van het suikerfeest hier in Bujumbura (1 okt 2008):
Permalink
Hoewel de olieprijs wereldwijd daalt, is le petrol hier te Bujumbura nog steeds een voorwerp van speculatie. Momenteel houden alle pomphouders de deuren (en hun pompen) gesloten. Zo wordt er schaarste gecreëerd, hoewel er benzine is. Verschillende dagen is er weinig tot geen benzine te krijgen in Buja. Vele wagens blijven op stal. Burundi moet al zijn benzine invoeren over land. Vanuit Dar-es-Salaam en Kaapstad vertrekken kolonnes tankwagens richting het hart van Afrika (Burundi, Rwanda, Zambia, le Congo) om het zwarte goud aan de plaatselijke bevolking aan te bieden. Als 1 liter benzine 1400 fBu (iets minder dan 1€) kost in Dar-es-Salaam, dan mag je per 100 km transport 50 fBu bij de originele prijs optellen. Zo kom je aan een prijs van net geen 2000 fBu/liter (1,3€) in Bujumbura). Nu de prijzen aan het zakken zijn voor olieproducten, zou dat ook in Buja zichtbaar moeten zijn. Maar dat is niet zo…
Gelukkig is er de fiets! Voor vele Burundezen is de fiets het verplaatsingsmiddel bij uitstek. Met duizelingwekkende snelheid stuiven ze van de heuvels rond Bujumbura af, gepakt en gezakt met 30 kilo rijst, drie trossen bananen en enkele lege plastic flessen -om te vullen met water bij de terugkeer. In Buja zijn de fietstaxi’s populair deze dagen. Taxichauffeurs hebben hun prijs drastisch omhoog getrokken (meer dan verdubbeld), waardoor de Bujumburees twee keer nadenkt vooraleer zicht te verplaatsen. En zou rijd ik ook rond op de CTBike. Geen last van stijgende olieprijzen en speculaties, goed voor het milieu en de fysiek. Burundezen zijn het wel niet gewoon om een muzungu op een fiets voorbij te zien snorren in plaats van met fobaifo. Het was geleden van de fietsende non dat er nog blanken per fiets de stad doorkruisten.
Permalink
De opleidingen voor de Burundese ambtenaren gaan weldra beginnen. De leerkrachten van het Nationale opleidingsinstituut (ENA) hebben sinds vorige week hun mise-à-jour achter de rug. Deze en volgende week willen we hun computerpark updaten, zodat ze klaar zijn om de eerste grote golf van ambtenaren op te vangen. Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Het werd Havana in plaats van Archipel. Havana is een danshal waar het steeds weer van Jah is. Dansende lijven onder een met hout en golfplaten afgezet dak, waar je ook poolen kan. Eens in de zoveel tijd treden er de beste artiesten van Oost-Afrika op.
Na een writersblog, een hoop werk en een oogvirus, is het dus weer blogtijd. Zoals jullie zien heb ik de tijd gehad enkele foto’s te trekken. De filmpjes die ik gemaakt heb, volgen later.
Verleden week vroeg Alimas, de chauffeur van het project APIP, me of hij me de volgende ochtend mocht ophalen.
Normaal wandel ik elke morgen van mijn appartement naar het gebouw waar ons project gevestigd is, zijn vraag kwam dus wat vreemd aan. Hij legde uit dat hij de volgende dagen op missie naar het binnenland zou vertrekken. Hij zou me dan enkele dagen niet meer langs alle ministeries kunnen rondrijden. De volgende ochtend bespraken we tijdens de laatste rit van die week de verkeerssituatie in Burundi.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
De zikte zit in het land. De Burundees kucht en puft er wat op los. ’t Is de tijd van het jaar verzekerde me iemand die het weten kan, gezien zijn expertise op vlak van kuchen en puffen. Nu ja voor een muzungu is deze tijd van het jaar best wel aangenaam te noemen: geen drukkende hitte, niet te veel rondvliegend ongedierte dat je absoluut steken wil, noch een gevoel van laffe klamheid die je met momenten om het lijf slaat. Voor een murundi echter is het koud. Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Deze week ‘au Bon Prix’ geweest, een winkel voor de bazungu, zoals de bleke mensen hier genoemd worden in de plaatselijke taal, het Kirundi. Je komt er inderdaad alleen shoppende expats tegen tussen de rekken. Duvel is verkrijgbaar aan 4100 fBu (wisselkoers van de dag: 1€ = 1710 fBu), Ice-Tea kost iets van een vijf dagen werken voor Jean du Quartier. Een vreemde gewaarwording deze winkel: je waant je in de plaatselijke Colruyt, vol van producten met Nederlandstalige handleidingen, voorzien van het resto of jempykeurmerk. Naar het schijnt kan je hier ook een bestelling plaatsen die dan wat later vanuit België wordt overgevlogen. Globalisatie, je kan er niet aan ontsnappen. De Belgische invloed in Burundi laat zich duidelijk merken.
Dat was het weer voor vandaag. Straks naar de jungle…
Permalink
Bujumbura-Ville. 6u00 Maandagochtend. De stad ziet zwart van het volk. Overbevolking is namelijk een van de vele problemen in Bujumbura. De schoolgaande jeugd bevolkt massaal de straten in de stad met een gemiddelde van meer dan 400 inwoners per km². Ze worden vervoegd door de handlangers en marktkramers die centrumwaarts trekken in de hoop vandaag toch een centje te verdienen. Het gemiddelde loon van de Burundese Jean de la Rue wordt op 400 Burundese Frank per dag geschat. €1 Is ongeveer 1650 fBu, reken zelf maar eens uit wat een dag werken hier opbrengt.
De schoolkinderen lopen keurig in uniform en gedisciplineerd langs de straten op weg naar één van de vele gesponsorde scholen die Bujumbura telt. Meestal hebben ze enkel voor de middag of na de middag les, kwestie dat er anders meer dan 80 leerlingen per leslokaal gestoken dienen te worden. Het is wel een mooi zicht om de vele kleurrijke uniformen door de stad te zien paraderen. Er wordt gezongen en gelachen onderweg, iedereen blijgemutst aan de dag begonnen zo lijkt.
Alimas, de chauffeur van het project APIP vertelt me over zijn kinderen. Al zes heeft hij er ter wereld gebracht samen met zijn vrouw Jeanine. Samen wonen ze in een huis ergens in een quartier du nord. Ik moet hem maar eens op een zaterdag bezoeken. Dan kunnen we samen een brochette van geitenhart eten. En een koude Primus drinken. En over voetbal praten. De Afrika Cup is namelijk al een tijd bezig. Niet dat het de Burudezen veel van schelen, het eigen nationale team heeft zich immers toch weer niet kunnen plaatsen voor het eindtornooi. Toujours la même chose. We naderen het kantoor, een nieuwe ‘werkendaag’ breekt aan.
Dat was het weer voor vandaag. Straks naar de Colruyt…
Permalink
