BlogCooperation.be » Suzanne Hoogewys

Vrijwilligers in de pers / Volontaires dans la presse

Monica Quintens — Tue, 02 Jun 2009 08:52:47 +0000

De voorbije maanden zijn er weer een aantal vrijwilligers geïnterviewd voor lokale of nationale pers. Lees de artikels.

Les mois derniers un nombre de volontaire a été de nouveau interviewé par la presse local ou national.
Lisez les articles.

Zo kan je een getuigenis lezen van Suzanne Hoogewijs, voormalig VDOS vrijwilligster in Niger, over het alfabetiseringsproject waar zij aan bijdroeg in het tijdschrift van de Belgische ontwikkelingssamenwerking, Dimensie 3 (januari-februari 2009), op p. 15: “Geletterde vrouwen maken het verschil“.

Metro-journalist Thomas Mels trok begin 2009 met BTC naar Bénin voor een reeks artikelen, waaronder o.a. ook een interview met VDOS vrijwilliger Klaas Van den Heede en anderen. Je kon dit artikel “zin in het zuiden” lezen in de Metro van 10 maart 2009.

Ook vrijwilliger Piet Wostyn werd geïnterviewd voor het lokale magazine van zijn stad Tielt, voor de rubriek “Tieltenaren in het buitenland” (p 32-33). Zijn ervaring in een gezondheidsproject in Bénin kan je lezen in het Stadsmagazine Tielt, van juni 2009.

Veel leesplezier gewenst!
—————————————————-
Ainsi vous pouvez retrouver un témoignage de Suzanne Hoogewijs, ancienne volontaire SVCD au Niger, sur le projet d’alphabétisation de femmes auquel elle a contribué, dans le journal de la coopération belge - Dimension 3 (janvier-février 2009) à la page 15.

Metro-journalist Thomas Mels est parti début 2009 au Bénin avec la CTB pour une série d’articles, entre autres un entretien avec volontaire Klaas Van den Heede et d’autres. Cet article est apparu dans le Métro le 10 mars 2009 avec le titre “Envie de partir pour le Sud“.

Volontaire Piet Wostyn fut également interviewé par le journal local de sa ville, Tielt, (p. 32-33) pour la rubrique “‘Tieltois’ à l’étranger“. Vous pouvez découvrir son expériences dans un projet de santé au Bénin dans le Stadsmagazine Tielt, de juin 2009.

Bonne lecture!

Nog 20 dagen en ‘t is ermee gedaan…

Suzanne Hoogewys — Mon, 22 Sep 2008 17:10:26 +0000

Gedaan, fini, no more, finito. Het mooie leven aan de sunny side of de wereld. Zes maand geleden moest ik huilen bij de gedachte, nu is het zodanig dichtbij dat ik het niet meer besef. Denk ik. Maar ik kan ermee leven ondertussen. Alle mooie dingen hebben een einde. En alles kent een vervolg. Wat kan een mens zich nog meer wensen?

Niger was de max. Prachtig, leerrijk, rustig. Lieve mensen, de ene al hardwerkender dan de andere, maar allemaal even aangenaam. Het werk, soms stresserend en frustrerend was vooral één grote bron van kennis, inspiratie, voldoening, en motivatie. Vrienden, bij overvoed. Wat wil je nog meer?

Ik zou zoveel kunnen schrijven, maar op dit ogenblik lukt het niet goed. Ik zou kunnen schrijven over de electriciteit die voor de 5de keer vandaag net uitvalt (en daarmee de ventilator), de hitte die zich dus weer laat voelen (met temperaturen die alweer vrolijk tot 40°C klimmen nu het regenseizoen op z’n einde loopt), het gesnurk dat hier achter me klinkt (nu het lawaai van de ventilator wegvalt), en die te lokaliseren is bij één van de deelnemers van het atelier dat ik deze week georganiseerd heb; na een dag van hard labeur, en dit tijdens de ramadam, liggen er een paar hier een tukje te doen voor ze binnen een uurenhalf eindelijk hun vasten kunnen doorbreken, een andere deelnemer schrijft zijn notities over omdat ik ze niet kon lezen en dus niet kon typen (we elaboreren boekjes die gebruikt zullen worden in de komende alfabestisatiecampagnes, sommige deelnemers zijn van Doutchi, een stad op 140 km van Dosso, die hier dus geen thuis hebben en zitten te wachten op de “rupture du jeune”). Of over de djembé’s en kinderstemmen die weerklinken; elke dag vanaf 17h groeperen een paar straatkinderen zich hier op het domein van “la promotion de la femme et la protection de l’enfant” (gebouwd en ondersteund door ons project en zeer binnenkort overgelaten aan deze gedeconcentreerde overheidsdienst) om te leren spelen, zingen en dansen, over de directrice van de promotie van de vrouw die net binnen komt stormen en met luide stem een einde maakt aan de rust van de slapers en nog wat praktische zaken regelt i.v.m. het eten en de slaping. En dat is dan meteen ook alles wat zich rond me lijkt af te spelen. En 18 uur. En veel te warm. Tijd om een einde aan deze werkdag te maken. Nog 19 te gaan… Wat zal ik dit alles missen…

Synergies au sein de la CTB Niger

Suzanne Hoogewys — Wed, 23 Apr 2008 10:37:47 +0000

Depuis l’arrivée de 4 volontaires, les projets de la CTB dans la région de Dosso se sont vus connectés par plusieurs liens. Un petit historique s’impose…

Dosso, grande comme la Belgique et région d’intervention prioritaire de la coopération Belge au Niger, reçoit une aide belge dans 4 projets/programmes, dans les domaines du genre (ARMF/D), de la santé (PAPDS), de l’hydraulique (PHVP/D) et de la décentralisation (PAMED) qui couvrent l’ensemble de la région.

C’est le projet genre qui a été le moteur et le créateur d’échanges et de passerelles entre les projets. Visant l’amélioration de la situation socio-économique des femmes dans la région de Dosso à travers l’augmentation de leurs revenus, ce projet agit sur différents axes à la fois, dont les principaux sont la sensibilisation, la formation et l’organisation en groupement des femmes, l’allègement de leurs tâches et le micro crédit. Clarisse (V1) a été désignée pour ce projet afin d’augmenter la plus value économique des productions des femmes à travers la coordination d’actions en faveur du développement du commerce des produits féminins.

Arrivée en même temps que Clarisse, Suzanne (V2) se retrouvait à Niamey, ou elle devait au départ être chargée de la coordination technique du chef de filât en éducation dans le cadre du PDDE (Programme Décennal de Développement de l’Education). Comme la Belgique n’est pas devenue chef de file, Suzanne a pris en charge le suivi des réunions entre PTF et Ministères sur l’éducation en générale et plus spécifiquement sur la scolarisation de la jeune fille et l’alphabétisation.

L’histoire des collaborations repose d’abord sur la communication.
C’est ainsi que Clarisse a su qu’après six mois de suivi au niveau national Suzanne avait envie d’autre chose. Le hasard a voulu que le projet genre ait besoin de quelqu’un avec un profil « éducation », pour identifier des stratégies et des méthodologies opérationnelles qui permettraient au projet de développer des activités d’alphabétisation fonctionnelle en faveur des femmes de la région de Dosso. Ainsi un partenariat entre le PDDE et ARMF/D est né, et il en est résulté la création de 5 centres expérimentaux d’alphabétisation fonctionnelle dans 2 départements de la région de Dosso.

Quelques mois plus tard Séverine (V3) est venue rejoindre Clarisse et Suzanne à Dosso, avec pour objectif le renforcement de la prise en compte de la satisfaction des bénéficiaires dans la production et l’accès aux soins de la population et pour renforcer la participation communautaire selon une approche genre. Quelques discussions entre les trois volontaires plus tard, Séverine a construit aussi une passerelle entre son programme santé et le projet genre, visant non seulement la sensibilisation des femmes par rapport à certaines facettes de la santé, mais aussi la collaboration entre les agents déconcentrés de la santé et celles de la promotion de la femme. Concrètement Séverine s’appuie sur le dispositif d’animation de proximité opérationnalisé par le projet genre dans une commune qui fait partie d’un district sanitaire où le programme santé intervient, en faisant pleins des activités intéressantes de sensibilisation pour les femmes et sur la santé.

Un an après l’arrivée de Clarisse et de Suzanne au Niger les trois volontaires accueillent à Dosso leur collègue Farah (V4), qui avait travaillé pendant le même temps dans un projet de la CTB au Mali. En appui à l’unité de gestion du programme hydraulique, Farah s’occupe de diverses tâches dont le renforcement des capacités des institutions locales, le suivi – contrôle de chantiers et bientôt elle aura un rôle à jouer dans le volet assainissement du programme.
C’est grâce aux discussions encore qu’une autre passerelle a été créée, cette fois entre ARMF/D et PHVP/D. Clarisse, occupée avec la réhabilitation des marchés en assurant l’implication des femmes, a identifié le besoin des latrines, point sur lequel Farah peut intervenir et interviendra.

Suite à ces passerelles, le projet genre s’est vu renforcé dans les domaines de l’éducation et de la santé, deux domaines intimement liés à l’amélioration de la situation socio-économique des femmes, mais pas directement pris en compte par le projet. Par ailleurs, des double emplois ont été évitées grâce au partenariat avec le programme hydraulique. On a observé aussi le début d’un dialogue entre les différents projets/programmes de la CTB à Dosso, dépassant les projets « niche » des volontaires et faisant en sorte que, maintenant, les chefs de projets se consultent avant toute action.

D’autres partenariats intéressants sont en cours ou seront bientôt conclus.
La réhabilitation des marchés par Clarisse et Farah se fait en partenariat avec Lux Développement. Séverine serre les liens entre son projet et le programme décentralisation. Le projet « alphabétisation » s’est trouvé un autre bailleur de fonds, à savoir le « Fonds d’Etude et d’Expertise nigéro-belge ».

Déclaration de Paris ? A Dosso, on est sur la bonne voie !

Augmentation des Revenus Monétaires des Femmes de Dosso (ARMF/D)
Programme d’Appui à la mise en oeuvre du Plan de Développement Sanitaire (PAPDS)
Programme d’Hydraulique Villageoise et Pastorale de Dosso (PHVP/D)
Programme d’Appui à la Mise en œuvre des Entités Décentralisées dans la région de Dosso (PAMED)

werelden van verschil (4)

Suzanne Hoogewys — Mon, 21 Apr 2008 10:57:25 +0000

Ontwikkelingssamenwerking. Samen werken aan ontwikkeling. Samenwerking met als doel ontwikkeling. Samenwerking. Ontwikkeling. Het idee is er, het streefdoel is er, de intenties zijn er, de middelen zijn er, de mankracht is er, de noodzaak is er. En toch blijft de honger sluimeren. Zie je mensen kromgetrokken door vreemde ziektes door het straatbeeld lopen. Vraag je beter niet aan iemand om zijn naam te spellen. Zie je meer kinderen heulen en sleuren met alles waar ze een centiem aan kunnen verdienen dan aan de schoolpoort. Dragen meisjes van twaalf een sluier, hiermee hun status van gehuwde vrouw uitdrukkend. Banen kuddes geiten zich een weg door de straten van de hoofdstad. Steekt op quasi elke hoek een agent wat smeergeld in zijn zak.
Onder een zon die loodrecht aan de zenith staat en iedereen voorziet van temperaturen die in de schaduw ruim de 45°C halen roept dit schouwspel nog meer medeleven en vooral een onverbiddelijk medelijden op. Mannen die volgeladen karren door de stad sleuren. Jongeren die vol moed en met een prachtige glimlach godganse dagen aan een verkeerslicht telefoonkaarten verkopen. Kinderen van wie hun dagtaak bestaat uit het begeleiden van een oudere minder valide. Gelukkig voor degenen die aan ontwikkelingssamenwerking doen is er geld voor een bureau met airco, een 4×4 met airco, een huis vol airco en een restaurant met airco. In dat bureau, en tijdens de afspraken die gebeuren tussen de 4×4 ritjes in, wordt gewerkt aan ontwikkeling. Echt waar. Het idee is er, het streefdoel is er, de intenties zijn er, de middelen zijn er, de mankracht is er, de noodzaak is er. Zelfs de samenwerking is er.

Maar het is zo onwaarachtig moeilijk resultaten te boeken.

Armoede, gewoonte, religie, traditie, politiek. Grote en toch terzelfdertijd nietszeggende woorden. Omhulsels voor onbekende realiteiten. En het is moeilijk onbekende realiteiten te doorgronden. Noodzakelijk wil je ze veranderen, maar moeilijk. Het vergt tijd. Het vergt ‘du courage’, zoals ze het hier zo mooi zeggen. Maar het is nodig. Een noodzaak. Het kan niet zo bedoeld zijn dat op het ene continent de bevolking quasi alles heeft wat ze begeert, en op het andere honger en ziektes troef zijn.

Evenals vreemd genoeg een goed humeur en een aangeboren vriendelijkheid…

werelden van verschil (3)

Suzanne Hoogewys — Mon, 21 Apr 2008 10:54:46 +0000

Fietsers. Er zijn er ! En je vraagt je af waar ze hun fietsen vandaan gehaald hebben. Zouden het ook in Europa afgekeurde gevallen zijn, zoals verreweg alle auto’s en zeker vrachtwagens die je hier ziet? Of zouden ze toch nieuw gekocht zijn, Chinees, zoals alle moto’s hier?

Het transport is een verhaal waard.
Gisteren reed ik door de stad, en werd opeens voorbijgestoken door een toeterende, pinkerende taxi. Op de achterbank zag ik een vrouw, jong, in barensnood. Tussen twee ‘zusters’ in, wild schokkend van de pijn. De taxi worstelde zich met moeite langs en voorbij de vele hindernissen die de stad, zo tegen de middag, een stad maakt. Veel vlugger dan een gewone personenauto raakte hij uiteindelijk niet bij bestemming. Met alle gevolgen van dien.

Taxichauffeurs maken veel mee, en maken lange dagen. De meesten moeten per dag 7.000 FCFA aan de auto eigenaar betalen, plus de benzine. Hier moeten ze dus winst op zien te maken, aan ritjes van 200 FCFA per persoon. Wil je het hoofd bovenhouden, werk je minstens 12 uur per dag.
Overlaatst nam ik in de Dosso de taxi. Ik was net mezelf aan het afvragen hoe ze in Dosso in godsnaam het hoofd boven water houden als ‘taximan’. Haalt de chauffeur wel niet plots een hele bundel gloednieuwe bankbiljetten van 5.000 FCFA uit zijn zak, met de vraag of ik zijn visum wil regelen en of dit geld volstaat… Feit is dat je nooit weet wat je denkt te weten.

Deze week nam ik mijn mobilet om bij een vriendin te gaan eten. Dagelijkse kost, dit ritje, en bovendien niet ver. Paris-Dakar over de ‘latérit’: putten, bulten, slijk, zand, plassen, stenen. Een andere moto reed ongeveer parallel, zijn eigen parcours van Paris-Dakar. Plots veranderen ze van kant en komen rechts van me rijden, beiden zoeven we in betrekkelijke snelheid voort. In een fractie van een seconde lig ik plots op de grond, samen met mn moto, in het zand van de latérit. De metgezel had zich aan mijn tas willen vergrijpen, gelukkig zonder resultaat voor hen. Blijkbaar worden deze gevallen van kruimeldiefstal steeds frequenter in de stad. En zouden ze te wijten zijn aan de situatie in het noorden van het land.

Waar tanks en de US Airforce ingezet worden om de ‘rebellen’ te bestrijden.

Transport… je hebt er van soorten.

werelden van verschil (2)

Suzanne Hoogewys — Mon, 21 Apr 2008 10:50:06 +0000

Niger is een wereld apart. Een vriendin houdt om het met onze middeleeuwen te vergelijken. “Net of we met een teletijdsmachine teruggekatapulteerd zijn. Ongelooflijk toch” staat ze dan te grijnzen. En net op het moment dat ze nogmaals dit gevoel uit passeren we een stal met geiten, half op de weg, half op het trottoir gebouwd, in het centrum van de hoofdstad. De hekkens bestaan uit verschillende soorten draden, hout, brokken auto en kippengaas. “Zulke taferelen kun je je toch niet voostellen ?” reageert ze.
Het is inderdaad een vreemde belevenis. Een mix van oud en nieuw. Van arm en rijk. Bij ons afgekeurde auto’s gevolgd door afgrijselijk zwarte rookpluimen bewegen zich door het centrum, oplossend in het geheel van kamelen, ezelkarren, kuddes ossen en geiten, brommers, fietsers, blinkende 4×4’s, voetgangers en mannen die volgeladen karren door de stad sleuren. Naast een jaren, misschien eeuwenoud, prachtig moskeetje is een gsm mast gebouwd. Tegenover onze ruime villa woont een Bororo familie, een man met zijn twee vrouwen en talrijke kinderen, in één hutje op een stukje grond dat ze tijdelijk mogen gebruiken. De contrasten zijn fascinerend, maar op vele momenten pijnlijk.

En in veel gevallen lijkt het inderdaad weggelopen te zijn uit een boek van zoveel jaar geleden. Een man met een naaimachine op zijn hoofd loopt knipperend met zijn schaar langs. Ga je bij de kleermaker thuis, worden je maten minutieus opgenomen. Exit Chinese eenheidsworst.
Een ossenploeg, soms zonder os, trekt voeren in het landschap. “Precies een breugheliaans miniatuurtje” placht mijn moeder te zeggen toen ze het zag. De aanwezigheid van een marabout, een soort van spirituele ziener en genezer in elk dorpje, die niet alleen botten en ziektes heelt, maar ook de vrouw van je leven voor je kan laten vallen met behulp van een plukje haar.

Je vraagt je soms af hoeveel werelden deze wereld herbergt. Het besef dat de aarde of onze planeet niet samen valt met ‘de wereld’. Elk mens op zich leeft al in zijn eigen wereld.

Ga hier maar eens mee om.

Werelden van verschil (1)

Suzanne Hoogewys — Mon, 21 Apr 2008 10:45:29 +0000

Ronde hutjes van leem, verlaten in de vlakte. Rieten hutjes op pootjes, ommuurd door doornen en kreupelhout, bescherming biedend aan de erin opgeslagen voedselvoorraden.
Kindjes met emmers, kindjes met kommen, kindjes met ezels. Termietenheuvels, droogte, dorpjes. Vol hout en vrouwen geladen karren die door ezels en ossen worden voortgetrokken. Een betonnen schoolgebouwtje van één klas, ernaast een dromedaris die veel te zwaar beladen wordt. Zwarte zakjes, zwarte zakjes en nog meer zwarte zakjes.
Een moskee in opbouw. Een watertorentje. Een hoge GSM-antenne. Vrouwen getooid in een waaier van kleuren die uit het niets lijken te komen gewandeld. Gele bidons die worden gevuld door vrouwen en kinderen die beurtrolsgewijs water hijsen uit de put.
Geiten die de weg versperren, een zot die in vodden over de weg loopt, hier en daar wat groen, vrouwen die meel stampen, stukken grond in brand.
De enige asfalt weg die Niamey via het zuiden met de rest van het land verbindt biedt de reiziger een heus Afrikaans spektakel.

Het krijgt allemaal een andere dimensie naargelang de manier waarop je je ertussen beweegt.

Beleef je het vanuit de 4×4 dan staat airco op ‘HIGH’, heb je een onbelemmerd zicht, rijd je in één keer tot aan de eindbestemming, en is de radio leeg, tot je één van de steden nadert.
Beleef je het in de bus, loopt het zweet in straaltjes langs je lijf, zit er een baar juist op ooghoogte, stop je wel honderd keer, en speelt een Afrikaanse rythm luid in de oren.

De 4×4 geeft je het gevoel dat alles wat zich buiten afspeelt televisie is. Niet meer en niet minder. Je zoeft voorbij zoals je zapt. Je staat volledig buiten je omgeving.
In de bus geef je voor je het weet je telefoonnummer aan je dikke buurvrouw die constant aan je billen zit, koop je heerlijke nootjes die je nog nooit gezien laat staan gegeten hebt, en deel je deze met alle omzittenden.

Het is een kwestie van kiezen.
Voor zij die de mogelijkheid hebben.

NIGER

Suzanne Hoogewys — Mon, 21 Apr 2008 10:40:57 +0000

Niger. In vogelvlucht slechts enkele duizenden kilometers van België verwijderd, en toch een wereld van verschil. Warm. Om niet te zeggen verschroeiend heet. Mistig van het stof.

Niamey. Laagbouw. Huizen uit klei, hout en restmetaal. Slechts enkele straten zijn geasfalteerd. Geiten en koeien lopen overal. Vuilnisbelten op elke hoek.

Extremen. Een in bonte kleuren getooide vrouw en een halfnaakte andersvalide. Wandelen langs een opgepoetste 4×4, nieuw model, gevolgd door een zwarte rook uithoestende, kromgetrokken en door overbelasting kreunende kamion.
Gedachten. Hoe omgaan met de geïnstitutionaliseerde polygamie? Kinderarbeid? De verachtelijk lage huwelijksleeftijd voor meisjes? Een diepgelovige maar toch zeer traditionele maatschappij?

Samen werken aan ontwikkeling. Een noodzaak. Maar zo precair. Ingewikkeld. Een uitdaging. Voor zij die hem willen aangaan. Moed. Maar vooral begrip. Voor de werelden van verschil. Leven we sowieso niet elk in onze eigen wereld?