Les mois derniers un nombre de volontaire a été de nouveau interviewé par la presse local ou national.
Lisez les articles.

Zo kan je een getuigenis lezen van Suzanne Hoogewijs, voormalig VDOS vrijwilligster in Niger, over het alfabetiseringsproject waar zij aan bijdroeg in het tijdschrift van de Belgische ontwikkelingssamenwerking, Dimensie 3 (januari-februari 2009), op p. 15: “Geletterde vrouwen maken het verschil“.

Metro-journalist Thomas Mels trok begin 2009 met BTC naar Bénin voor een reeks artikelen, waaronder o.a. ook een interview met VDOS vrijwilliger Klaas Van den Heede en anderen.  Je kon dit artikel “zin in het zuiden” lezen in de Metro van 10 maart 2009.

Ook vrijwilliger Piet Wostyn werd geïnterviewd voor het lokale magazine van zijn stad Tielt, voor de rubriek “Tieltenaren in het buitenland” (p 32-33). Zijn ervaring in een gezondheidsproject in Bénin kan je lezen in het Stadsmagazine Tielt, van juni 2009.

Veel leesplezier gewenst!
—————————————————-
Ainsi vous pouvez retrouver un témoignage de Suzanne Hoogewijs, ancienne volontaire SVCD au Niger, sur le projet d’alphabétisation de femmes auquel elle a contribué, dans le journal de la coopération belge - Dimension 3 (janvier-février 2009) à la page 15. 

Metro-journalist Thomas Mels est parti début 2009 au Bénin avec la CTB pour une série d’articles, entre autres un entretien avec volontaire Klaas Van den Heede et d’autres. Cet article est apparu dans le Métro le 10 mars 2009 avec le titre “Envie de partir pour le Sud“.

Volontaire Piet Wostyn fut également interviewé par le journal local de sa ville, Tielt, (p. 32-33) pour la rubrique “‘Tieltois’ à l’étranger“.  Vous pouvez découvrir son expériences dans un projet de santé au Bénin dans le Stadsmagazine Tielt, de juin 2009.

Bonne lecture!

Voici les vidéos que nous avons réalisé afin de vous montrer notre vie quotidienne au Bénin.
Hier vind je enkele video’s die we hebben uitgewerkt om je te tonen hoe ons dagelijkse leven in Benin eruitziet.
C’est au cours d’une séance de travail entre les volontaires au Bénin que l’idée de réaliser des courts-métrages a germé et s’est développée. Chaque volontaire a écrit le scénario et a préparé les séquences du film le concernant. Katelijne, volontaire responsable de la communication, a enregistré chaque plan avec sa caméra. De retour en Belgique, elle et Koen Vromman ont réalisé le montage.

(voor NL zie onder)

Nous espérons que ces films vous aideront à saisir les activités principales menées par les volontaires dans les projets de la CTB !
————————————————————————-
Het idee om enkele kortfilmpjes te maken, ontstond tijdens een werkvergadering met de vrijwilligers in Benin. Elke vrijwilliger heeft een scenario geschreven en een filmstukje voorbereid. Katelijne, vrijwilligster verantwoordelijk voor communicatie, heeft deze stukjes gefilmd. In België heeft ze dan, samen met Koen Vromman, de reportages gemonteerd.

We hopen dat deze filmpjes jullie een idee kunnen geven over de activiteiten waar wij ons als vrijwilligers mee bezighouden in de projecten van BTC in Benin!

Au revoir ! Groetjes!
Piet, Olivier, Nicoloas, Klaas, Katelijne, Griet
————————————————————————-
Klaas van den Heede - Landbouwondersteuning – Lokossa

Olivier Demaret & Nicolas Lecuivre – Appui au secteur de la pêche – Lac Ahémé

Griet Seurs & Katelijne Demeyere – Transversale thema’s & communicatie – Cotonou

Piet Wostyn – Verbetering van de gezondheidszorg – Comé

Excuse me, friends, I must catch my jet
I’m off to join the Development Set;
My bags are packed, and I’ve had all my shots
I have traveller’s checks and pills for the trots!

The Development Set is bright and noble
Our thoughts are deep and our vision global;
Although we move with the better classes
Our thoughts are always with the masses.

In Sheraton Hotels in scattered nations
We damn multi-national corporations;
injustice seems easy to protest
In such seething hotbeds of social rest.

We discuss malnutrition over steaks
And plan hunger talks during coffee breaks.
Whether Asian floods or African drought,
We face each issue with open mouth.

We bring in consultants whose circumlocution
Raises difficulties for every solution –
Thus guaranteeing continued good eating
By showing the need for another meeting.

The language of the Development Set
Stretches the English alphabet;
We use swell words like “epigenetic”
“Micro”, “macro”, and “logarithmetic”

It pleasures us to be esoteric –
It’s so intellectually atmospheric!
And although establishments may be unmoved,
Our vocabularies are much improved.

When the talk gets deep and you’re feeling numb,
You can keep your shame to a minimum:
To show that you, too, are intelligent
Smugly ask, “Is it really development?”

Or say, “That’s fine in practice, but don’t you see:
It doesn’t work out in theory!”
A few may find this incomprehensible,
But most will admire you as deep and sensible.

Development set homes are extremely chic,
Full of carvings, curios, and draped with batik.
Eye-level photographs subtly assure
That your host is at home with the great and the poor.

Enough of these verses – on with the mission!
Our task is as broad as the human condition!
Just pray god the biblical promise is true:
The poor ye shall always have with you.

Ter gelegenheid van het bezoek van een medewerker uit Brussel, spraken we af om met alle vrijwilligers in Bénin naar Ganvié te trekken. Het paaldorp werd enkele eeuwen terug gesticht door een kleine groep mensen op de vlucht voor de toen regerende koning. Het meer Nokoé werd hun nieuwe thuis. Het resultaat is een samenraapsel van enkele honderden paalwoningen in een kluwen van kleine kanotjes (‘pirogues’ of prauwen). De blanke bezoeker stapte zelf ook aarzelend in een wiebelend vaartuig en liet zich gezapig langs de kerk, moskee, voodoo-tempel, telefooncel, markt, hotel, restaurant, waterpomp, etc glijden. Her en der werden we nagestaard, elders genegeerd, soms vrolijk toegezwaaid, maar meer dan eens kregen we ook de kreet “ey witte, geef me geld!” (jovo, donne-moi l’argent) naar ons hoofd geslingerd. Op de duur went het wel, dacht ik, maar een mens wordt er toch niet vrolijker op. Uiteindelijk zagen we ‘het leven zoals het is’, te omschrijven als een armtierig paaldorp van scheve huisjes in een poel van extreme armoede.

Enkele dagen later kregen we opnieuw bezoek uit België, dit keer van een extern consulent van het Tropisch Instituut uit Antwerpen die in het kader van de “suivi scientifique” de vorderingen van het project komt evalueren. In verschillende vergaderingen konden alle betrokken actoren hun licht laten schijnen op de “état d’avancement” van het project. De boeiendste sessie was zonder twijfel die met het personeel van het hospitaal, meer bepaald met enkel de niet-kaderleden.

Zoals altijd begon de vergadering met een ‘kleine’ vertraging en een plechtige (overbodige) openingsrede. De directeur van het ziekenhuis sprak mooie (holle) woorden over motivatie, engagement, en het omtoveren van het ziekenhuis in een rolmodel. Daarna verlieten alle kaderleden de zaal zodat het personeel zich niet geremd moest voelen om hun visie op de zaken uit de doeken te doen – niet dat les Béninois veel schrik hebben om hun mond open te doen in het bijzijn van hun chefs, maar toch.

De coördinator van de ‘zone sanitaire’, de directeur van het ziekenhuis én de Assistant Technique gingen naar buiten, maar door een stom toeval kon ik aanwezig blijven. Terwijl ik aanvankelijk er een beetje onwennig bij zat en toch nog de zaal wilde verlaten terwijl de consulent de vergadering inleidde, merkte ik al langzaam dat mijn aanwezigheid zeker niet ongewenst was. Van verschillende personeelsleden had ik tijdens het afgelopen half jaar af en toe flarden van getuigenissen opgevangen over de moeilijke werk- en levensomstandigheden. Mijn (jeugdig) blank velletje en mijn positie als ‘onschuldige’ BTC-vrijwilliger of ‘junior assistant’, speelde misschien in mijn voordeel en boezemde een stukje vertrouwen in.

Het debat werd geopend met twee vragen, “wat weet je over het project, en ga je ermee akkoord?”, en mondde al snel uit in een stortvloed van frustraties. “Van het project hebben we nog niets gezien behalve de twee nieuwe jeeps, die geparkeerd staan naast de kapotte ziekenwagen!” “Het zijn de leden van de raad van beheer die tijdens hun vergaderingen lekker eten en al het geld in hun eigen zakken steken!”

De vele interventies draaiden steevast rond dezelfde eis: “Donne-nous, donne-moi l’argent!”. Het magere maandloon van het personeel is ruim onvoldoende, en met de komst van het project is de hoop op betere tijden ontstaan, maar die hoop is negen maand later omgeslagen in een groeiende frustratie. Ondanks geruchten over aanmoedigingspremies en de aankoop van nieuw materiaal, hadden ze nog geen cent gezien van het ambitieuze project dat ‘de kwaliteit van de gezondheidszorg wil verhogen’. Maar hoe kan een personeelslid gemotiveerd zijn, als hij/zij op het einde van de maand amper rond kan komen?

Met 45 euro per maand kan je amper je hoofd boven water houden, en zelfs met het dubbele is het nog steeds onbegonnen werk om je gezin te onderhouden. Het resultaat van het lage loon is een gedemotiveerd personeel dat wanhopig naar alternatieven zoekt. Zo gebeurt het vaak dat men gaat bijklussen, er een informele praktijk op nahoudt, in het zwart medicijnen verkoopt, of simpelweg een privé-kliniek runt. Het grote absenteïsme getuigt dat die nevenactiviteiten zéker niet onderschat mogen worden. De penibele financiële situatie zorgt er bovendien ook voor dat men wat graag naar vormingen en vergaderingen gaat, want daar kan je steevast een ‘per diem’ opstrijken, een kleine (legale) compensatie voor de aanwezigheid die een héél welgekomen aanvulling is op het sobere salaris.

Precies die Heilige Per Diem – één van dé toverwoorden van de huidige ontwikkelingssamenwerking – zorgde voor een groeiende frustratie van het ziekenhuispersoneel. Zij zien de vergaderingen, koffiepauzes en maaltijden langs hun neus passeren, maar worden (nog) niet betrokken bij het project. Nu eisen ze ook een deel van de koek. De stemming op de vergadering werd plots iets grimmiger toen het personeel simpelweg meedeelde dat zij de basis zijn, en dat zij bepalen of het project al dan niet zal falen. (Lichtzinnig moet je hier niet mee omspringen: het gezondheidspersoneel er net twee maand (!!) staking opzitten na een dispuut met het Ministerie voor Volksgezondheid over een risico-premie. Tijdens juli en augustus werd het werk steevast neergelegd op dinsdag, woensdag en donderdag, en ondertussen stierven mensen…).

Wanneer het over geld gaat, is het wantrouwen nooit ver te zoeken. Gelukkig konden de gemoederen bedaren toen de consulent verzekerde dat er eigenlijk bijna nog geen geld was uitgegeven (een ander toverwoord van de huidige ontwikkelingssamenwerking heet “taux de consommation”): de kaderleden blinken nu vooral uit in het aarzelen om het vele geld uit te geven. Voorlopig draaien we rond de (geld)pot en zijn we druk bezig met het vaststellen van wat we eigenlijk al weten. De algehele consensus wordt steevast nagestreefd, op alle mogelijke problemen wordt geanticipeerd, maar men vergeet beslissingen te nemen, knopen door te hakken en tot de actie over te gaan.

In het finale rapport van de ‘suivi scientifique’, kregen we een kritische analyse van het project voorgeschoteld, samen met een resem aandachtspunten en concrete aanbevelingen.
Tijdens de verschillende gesprekken werden al enkele concrete pistes verkend, maar het wordt een moeilijke weg van voortdurende vergissingen en herzieningen, vol procedurele valkuilen.

À la prochaine!

Piet

00229/973 40712
CTB – Coopération Technique Belge
Représentation Bénin
Piet Wostyn
Lot A1, Quartier ‘Les Cocotiers’
02 B.P 8118 Cotonou
BENIN

Het leven zoals het is… Vier maand in Bénin, heel veel interessant werk, nog meer boeiende perspectieven en dat alles overgoten met een pikant West-Afrikaans sausje. De ingrediënten zijn:

- Het levendige en kleurrijke straatleven, met vanallesverkoperij, overal muziek en terras-cafetjes,
- De ‘bonjour’ en ‘bonsoir’-s die een spiedende blik omtoveren in een brede glimlach en lang handgeschud,
- Het sjezen van taxi-motos met zelfmoordneigingen,
- De (bange?) blanke man in zijn 4×4 met airco,
- De verbazingwekkende stapelkunsten hoog boven scheve, kreunende vrachtwagens,
- De keiharde concurrentie tussen de spurtende straatverkoopsters – met hebben en houden op hun hoofd – om als eerste de auto te bereiken die even langs de kant van de weg is gestopt,
- De interessante interculturele discussies over “Afrika” en “Europa” en de rest van deze klootjesbol,
- Het boeiende socio-antropologisch gefilosofeer over Voodoo en andere miraculeuze genezingen,
- De ontluisterende bekentenissen over de zin en onzin van ontwikkelingssamenwerking,
- De cocosnotenverkopers die angstvallig uitkijken wanneer je je strandhuisje met barbecue gaat verlaten om dan als eerste in de vuilnis te mogen snuisteren op zoek naar de eetbare restjes,
- De uitgelaten sfeer tijdens de drukke dorpsfeesten van Grand Popo,
- Het ophitsende ritme van de djembes, het berustende ritme tijdens vergaderingen,
- De ‘jovo cadeau’-schreeuwende/smekende/eisende kindjes (‘wittekop, cadeauke!’),
- Het dagelijkse rondzeulen van brandhout en grote bassins water;
- De oude uitgemergelde vrouw met een lege blik op de stoep net vóór het ziekenhuis, volledig ontnomen van alle waardigheid,
- Het paradijselijke hotel-met-zwembad-aan-het-strand-inclusief-overheerlijke-tuinbarbeque in de blanke getto,
- Zon, zee en de wuivende palmbomen op witte stranden,
- Kletterende tropische regenbuien die zandweggetjes omtoveren in modderpoelen,
- De kleine kindjes, enthousiast aan het spelen met stok en wiel, etc etc.

Het is soms overweldigend, soms intriest, soms hartverwarmend; alles tezelfdertijd, in een wirwar door mekaar. Ik kijk alleszins mijn ogen uit wanneer ik eindelijk tijd heb om wat verdwaald rond te slenteren. Af en toe kijk ik verbaasd op wanneer ik ook een beetje België in Bénin ontdek:

• De oude tankwagen van “Goethals Gent”, definitief geparkeerd naast de route nationale iets buiten Cotonou.
• Het fluo-hesje van FC-Waasland: te koop op een marktje in Adjarra bij Porto Novo.
• De Belle-Vue- en Leffe-glazen in de vele lokale restaurantjes in Comé.
• Het poepsjieke en peperdure Belgische restaurant “Comme chez Moi” in de witte wijk ‘les Cocotiers’: the white getto!
• Ook in Bénin, afkomstig uit België, meer dan 50 miljoen euro belastingsgeld voor de komende jaren, die heel nuttig zullen besteed worden in de verschillende ontwikkelingssamenwerkingsprojecten.

Af en toe spot ik overvliegende trekvogels, op weg naar of afkomstig van het vaderland. Soms dropt er eentje een pakketje, recht in mijn schoorsteen (waarvoor dank ).

Maandag ga ik frietjes bakken (van patatten, bananen en ignames – rijmt op ‘njam’) en geniet ik van het jupilerke in mijn frigo
Binnen tien dagen, op 1 augustus, is het de beurt aan de Béninos.

Bien à vous,
À la prochaine!

Piet

Telnr: 00229/973 40712
Postadres:
CTB – Coopération Technique Belge
Représentation Bénin
Piet Wostyn
Lot A1, Quartier ‘Les Cocotiers’
02 B.P 8118 Cotonou
BENIN

Tijdens de workshop met alle betrokkenen van de ‘Zone Sanitaire van Comé’ werden eerst vele concepten en theorieën uit de doeken gedaan. Eenmaal alle neuzen in dezelfde richting stonden, werd een soort ‘base-line’-studie voorgesteld: een endogene analyse van het wel en wee van de huidige toestand van de Zone Sanitaire.

De diagnose bleek ernstig: open breekbreuk aan de interne communicatie, ontwrichte schouder van logistiek en onderhoud, gescheurde kruisbanden van het informatiebeheer, dubbele maagzweer ter hoogte van het personeelsbeheer, gescheurde milt in het medicatiebeheer, psychologisch trauma van onthaal, en een hersenletsel in de organisatiestructuur. Het was een pijnlijke auto-diagnose, die de Zone Sanitaire nog net niet naar palliatieve zorgen verwees.

Wonder boven wonder bleek de patiënt een kwartiertje later kerngezond na de analyse door het Ministerie van Volksgezondheid. Die had na een grondig onderzoek geconstateerd dat de patiënt nog steeds een hoofd, twee armen en twee benen had, tien vingers en ook tien tenen. Geen vuiltje aan de lucht. Die vaststelling werd gevolgd door een nog positievere noot: de zone van Comé bleek tweede geëindigd in een hardloopwedstrijd tussen de verschillende Zones Sanitaires van Bénin: Olympisch zilver en 18 op 20. Het bleek niets meer dan een valse noot, geslagen op een snaar van nietszeggende indicatoren (“het aantal vergaderingen per jaar”) en statistische leegheid in puntjes en percenten. (Ik vraag me bovendien af hoe schrijnend de situatie is in de andere zones.)

Tijdens de workshop zag het ministerie gelukkig ook de ernst van de situatie in. De pijnlijke opsomming van allerlei problemen, structurele tekortkomingen en aarzelende bekentenissen van quasi-schandalige toestanden was alleszins een noodzakelijke stap om een nieuwe start te kunnen nemen. Het vervolg werd des te interessanter. Na vier dagen workshop ontstond er een positieve dynamiek, werden er plannen gesmeed en gepassioneerd gediscussieerd over hoe het beter en anders kan. Het valt af te wachten of de drie jaar BTC-revalidatie voldoende zullen zijn.

Plaats van het gebeuren was niet toevallig het ‘Centre Songhai’ (www.songhai.org), een oase van rust in het hectische Porto Novo. Het centrum voor vorming, productie en ontwikkeling van duurzame landbouw wil door een rationeel gebruik van lokale bronnen en door de combinatie van moderne en traditionele methodes de levensstandaard opkrikken en sociale en economische ontwikkeling stimuleren. Het bewijst dat het anders en véél beter kan, en is doorspekt met ingenieuze werkwijzen, boordevol visie, creativiteit en innovatie. Het drijft op de autonome Afrikaanse kracht en combineert visteelt, duurzame landbouw, biogasproductie met verwerkende industrie. In tijden van wereldwijde voedselcrisis is deze zwarte parel een hoopvol alternatief. Hopelijk kan de workshop ter plekke de deelnemers evenzeer inspireren tot de start van een melodieuze genezing zonder valse noten.

Of die genezing er komt, zal pas duidelijk worden na enkele jaren, maar de behandeling ging alleszins van start: op 23 juni werd het project PAZS-Comè officieel gelanceerd door de Minister van Gezondheid. Hoog bezoek en iedereen paraat. De gehaaste voorbereiding van het gehele evenement kende veel misverstanden en werd op het laatste moment nog enkele dagen uitgesteld tot na het einde van de CENSAD (www.cen-sad.org), een belangrijke topontmoeting van Afrikaanse staatshoofden die de pers hier dag en nacht in de ban hield (maar geen woord hierover in België?!). Uiteindelijk landde alles – zoals altijd – mooi op zijn pootjes en tekende iedereen present aan het stadhuis. De minister liet uiteraard even op zich wachten, de opgetrommelde nationale pers permitteerde zich ook een academisch kwartiertje maar het werd een succesvol evenement met saaie maar belangrijke speeches afgewisseld met geestige muzikale folkloristische tussendoortjes. Echter wel met een vals slotakkoord: na de ceremonie stoof de colonne belangrijke personen haastig terug richting Cotonou en kon er geen tijd gemaakt worden om het ziekenhuis of het gezondheidscentrum aan de overkant van de straat te bezoeken.

Niettemin lijkt het belangrijkste objectief van de hele ceremonie bereikt: de ‘toe-eigening’ (‘appropiation’) van het project een boost te geven. In het ziekenhuis lopen alleszins al wat meer enthousiaste collega’s te discussiëren over mogelijke verbeteringen en oplossingen voor de vele problemen. Hopelijk kunnen we deze positieve dynamiek ook op langere termijn bevestigen en verder uitbereiden naar nog meer mensen.

À la prochaine!

Piet

Telnr: 00229/973 40712
Postadres:
CTB – Coopération Technique Belge
Représentation Bénin
Piet Wostyn
Lot A1, Quartier ‘Les Cocotiers’
02 B.P 8118 Cotonou
BENIN

Blijkbaar trekt men liever naar een ander ziekenhuis 50 of 100 kilometer verder, of wandelen ze naar de Togolese buren om verzorgd te worden. Het ziekenhuis van Comè (Zuid West Bénin) heeft, net zoals het merendeel van de omringende gezondheidscentra, te kampen met een bijzonder slechte reputatie: dure zorg van bedenkelijke kwaliteit, geen opvang. “L’Hôpital de Comé? Om te creperen! C’est un mouroir!” “Het ziekenhuis van Comè, als je daarheen gaat, is het om te sterven.” Het klinkt al heel luguber, maar als effectief blijkt dat het mortuarium het meeste geld in het laatje brengt …

Gelukkig zag ik ook enkele overvolle centra, waar er wel mensen hard aan het werk waren in bijzonder moeilijke omstandigheden. Niettemin is er héél veel werk aan de winkel om de lege gangen in het prachtige en volledig uitgeruste ziekenhuis in Comè om te toveren in een referentieplaats, met drukke gangen waar je over de mensen struikelt, die kunnen genieten van betaalbare zorgen van goede kwaliteit.

Om dat alles te bereiken, werken we met het project PAZS-Comè zowel op het niveau van de ‘vraag’ (wat is het perspectief van de ‘lokale bevolking’, hoe kan je de ‘civiele maatschappij’ actief laten participeren, etc), als op het niveau van het ‘aanbod’ (hoe is de gezondheidssector georganiseerd, waarom is het personeel al dan niet in staat om goede zorgen te verstrekken, hoe wordt het geheel beheerd, etc). Binnen de analyse van het huidige ‘aanbod’, voerde ik een enquête uit die peilde naar de ‘moral’ van het – gedemotiveerde – personeel.

De enquête zorgt voor heel veel werk: van het uitzoeken van praktische problemen tot het invoeren van de gegevens van de meer dan 300 ingevulde vragenlijsten, van het doorworstelen van frustrerende procedures tot het coachen van enkele collega’s, van uitvoeren van technische empirische analyses tot het interpreteren van de opvallende, soms bizarre, resultaten. Al dat moois werd doorspekt met heel veel verrijkende contacten van allerlei slag, steevast vergezeld van een warme open glimlach.

Het onderzoek was het vertreksein voor een boemeltreintje dat zich langzaam op gang trok. Het treintje kwam al snel op kruissnelheid en davert ondertussen dapper door ondanks de extra wagonnetjes die stelselmatig worden aangekoppeld. Het prachtige landschap waar die sneltrein door sjeezt, is een bijzonder boeiende afwisseling van verkennende wandelingen doorheen brede vlaktes, langs kabbelende riviertjes met concreet veldwerk, tot bochtige, glibberige en steile padjes met theoretische analyses. Het panoramische uitzicht dat af en toe opduikt, spreekt tot de verbeelding en maakt me nieuwsgierig en gretig naar wat komen gaat.

Het was hoog tijd om even een stationnetje binnen te rollen en een postkaartje naar huis te sturen. In het stationnetje verander ik trouwens van locomotief: een tijdje verbleef ik aan de Beninese kust bij dokter Motto, een (crazy) Kameroener, die geduldig een onwetende nieuweling introduceerde tot de duistere geheimen van de DTF, TDR, EEZS, PSCS en consoorten. Mijn uitvalsbasis voor het volgende stuk van de rit wordt een eigen stek in Comé. De richting is min of meer duidelijk, maar aan de weg moet nog veel getimmerd worden.

Treinstakingen zijn tot nu toe nog niet gesignaleerd in Bénin.
Tot een volgende halte!
Groetjes,

Piet

Telnr: 00229/973 40712
Postadres:
CTB – Coopération Technique Belge
Représentation Bénin
Piet Wostyn
Lot A1, Quartier ‘Les Cocotiers’
02 B.P 8118 Cotonou
BENIN

Na nog geen anderhalve dag op Afrikaanse bodem vroeg een BTC-collega me wat ik er hier allemaal van vond. Uiteraard stond ik met mijn mond vol tanden – en français quoi – maar ik feliciteerde de man met zijn moeilijke vraag. Het antwoord was zoveel als curiosité, nieuwsgierig, en dat smaakt naar meer…

Midden in de nacht toekomen en Afrique was vreemd… Een warme ontvangst, dat zeker: een vochtige hitte, maar ook de open armen van twee ‘oude bekenden’ (de andere vrijwilligers) en de chauffeur. Iets later (ver)dwaalden de vijf sardientjes (& 100 kilo bagage) door de lege en donkere straten van Cotonou. De chauffeur was nieuw en wist niet goed waarheen het blikje auto over de hobbelige straten te slepen. Na wat bijsturen konden we gelukkig genieten van een frisse pint, honderd uit babbelen over de drukke planning van de komende dagen, en vooral in slaap sukkelen na een lange en vermoeiende reis.

De eerste dagen waren alleszins goed gevuld. Tussen de briefings op de BTC-hoofdzetel door, hobbelen we naar de bank om euros te wisselen in CFA, naar een andere om een rekening te openen, naar het consulaat, naar de fotograaf om (nog meer) pasfoto’s, etc. Gelukkig kunnen we de bureaucratie afwisselen met lekker tafelen samen met de leden van de ‘commission mixte’ die het beleidsplan voor de komende vier jaar bespreken en becijferen. Telkens worden we, de ‘nieuwe vrijwilligers’, met veel trots voorgesteld aan de hoogwaardigheidsbekleders, en telkens kunnen we blij zijn aanwezig te zijn, vertellen dat we verwachten veel bij te leren, en onze hoop uitdrukken een goede bijdrage te leveren.

Die bijdrage leveren zal zich verder concretiseren na woensdag, wanneer ik verhuis naar Comé, Zuid-West Bénin, en begin aan het ‘echte werk’. Ondertussen probeer ik wat te ‘acclimatiseren’, licht ik het tipje van de Beninese sluier iets hoger, en proef ik gulzig van alle Afrikaanse couleur locale. Zo heeft het stukje vakantie met de historische ‘route des esclaves’, de toeristische ‘temple de pythons’ en de eindeloze stranden, inclusief beach-barbecue, zéér gesmaakt!

Het komt soms allemaal nog wat vreemd over om me hier in het kleurrijke, hectische en sferige straatbeeld te situeren, en het afscheid in België blijft nazinderen (merci voor uw vrolijke zelve op mijn afscheidsfeestje en de vele mails&telefoontjes), maar ik kijk vol goesting uit naar wat l’Afrique nog zo allemaal in petto heeft…

à la prochaine!