Julien Lesceux  – Ninos del Campo

Miguel Coulier – The lives and stories behind…

Sarah Pierre – Felouque

Pauline Bourtembourg – et demain?

Alice Vander Elstraeten – Concert voor de Vrede

Koen Sneyers – Irrigation boy

Geertrui Poelaert – Artisanale Ijscreme

Josti Gadeyne – Violent eviction of indigenous people 

Un jury professionnel a sélectionné 20 finalistes, dont également Koen Sneyers et Pauline Bourtembourg. Leurs photos seront exposés à Bruxelles, et seront ensuite signées par Charles Michel et vendues aux enchères pour une bonne cause.

Allez vite voir donc leurs photos sur le site web de « Shoot against Poverty » ou sur l’exposition en plein air au Mont des Arts à Bruxelles du 3 au 17 décembre 2010.

Toutes nos félicitations à Koen et Pauline, mais aussi à tous les autres Juniors ayant contribué avec leur photo à la sensibilisation aux inégalités entre le Nord et le Sud.

Zij konden een foto insturen rond het thema ‘Stop de armoede in het Zuiden’.In totaal namen 8 voormalige en huidige Junior Assistenten deel aan de wedstrijd.

Julien Lesceux  – Ninos del Campo

Miguel Coulier – The lives and stories behind…

Sarah Pierre – Felouque

Pauline Bourtembourg – et demain?

Alice Vander Elstraeten – Concert voor de Vrede

Koen Sneyers – Irrigation boy

Geertrui Poelaert – Artisanale Ijscreme

Josti Gadeyne – Violent eviction of indigenous people

Een professionele jury koos 20 finalisten, waaronder ook Koen Sneyers en Pauline Bourtembourg. Hun foto’s zullen worden tentoongesteld in Brussel en vervolgens gesigneerd worden door Charles Michel en geveild worden voor een goed doel.

Ga dus zeker een kijkje nemen op de website van Shoot against Poverty of op de buitenexpo op de Kunstberg in Brussel van 3 tot en met 17 december 2010.

Een dikke proficiat aan Koen en Pauline, maar ook aan de andere Juniors die met hun foto hebben bijgedragen aan een grotere bewustwording van de ongelijke Noord Zuid verhoudingen.

Gisteren was dus de grote opkuis; een groot deel van de afvoerkanalen in de sloppenwijk werd uitgekuist, feestelijk begeleid door de lokale jeugdfanfare en – natuurlijk – een reeks van speeches. BTC zorgde voor opruimmateriaal (borstels, spaden, …) en benzine voor de vuilnistrucks, een team van gemeenschapswerkers deed het opkuiswerk. De opkuis was een soort van officiele opstart van het programma, maar had tegelijk de bedoeling om de mensen ervan te overtuigen hoe belangrijk het is dat men zijn afval vergaart en op een centrale plaats brengt en niet continu in de goten gooit die in feite van cruciaal belang zijn voor de doorstroom van het afvalwater en de goede hygiene.

Op de foto’s op mijn persoonlijke blog (http://miguelinoeganda.blogspot.com) is duidelijk te zien dat de afvalproblemen in sloppenwijken gigantisch groot zijn. Samen met de hoeveelheid mensen die er wonen en de slechte hygienische praktijken zijn sloppenwijken een broeihaard voor ziekten als dysenterie, cholera, diarree, enzovoort.

Voor mij persoonlijk was het een zeer confronterende ervaring, maar wel interessant. Els, onze medevrijwilliger die in januari in Kampala zou moeten aankomen en in dit project ingeschakeld wordt, gaat een boeiende uitdaging tegemoet!!!

Sinds wij in december 2006 aangekomen zijn in het district, heeft Bundibugyo zijn portie problemen echt wel gehad. Een paar overstromingen, wegen en bruggen die wegspoelen, een nieuwe kortstondige inval van het ADF, een gigantische bankoverval (lees post Bonnie en Clyde in Bundibugyo) en nu de uitbraak van ebola, allemaal in één jaar, het kan tellen! Het zijn de plagen van Israël niet, maar het moet voor de lokale bevolking soms wel zo aanvoelen. Je denkt dat je alles al hebt gehad, en dan komt er weer zoveel bij. In deze context is het zeer begrijpelijk dat mensen niet plannen of denken op lange termijn, dat men leeft om te overleven. Mensen zullen uiteraard al pogingen hebben ondernomen om te sparen, om iets op te bouwen, om ergens in te investeren, maar als alles ineenstuikt, niet na één keer, maar na drie of vier keer en je terug op nul wordt gezet, zal de moed ook wel in de schoenen zinken en neemt de wanhoop het over van de hoop.

Bundibugyanen weten ondertussen beter dan wie ook hoe er mee om te gaan. Ze vinden troost bij elkaar of hun geloof en gaan gewoon verder met hun dag-tot-dag leven. Ze vinden de kleine beetjes geluk (of steun?) in de geboorte van een nieuw kind, in een geslaagde oogst, in een lekkere maaltijd met voor die ene keer toch es vis of vlees, in de muziek, in de rust…
Ik heb mijn persoonlijke portie miserie ook wel gehad, en ik kan er nog steeds allemaal niet mee om. Je denkt dat je veel hebt meegemaakt, en dan komt er weer eens iets bij, groot of klein. Als het evenwel teveel wordt, is het gewoon teveel. Mensen hebben rust nodig in hun leven, of het nu in België, Bundibugyo of Wagadougou is. Een mens kan zo sterk zijn als hij of zij wil, en een ‘gewoonte aan ongeluk’ creëren, maar de grens in wat iemand aan kan of niet, kan niet continue onder spanning gezet worden. De meest rationele mens heeft ergens wel gevoelens die onder druk kunnen staan, maar als het genoeg is, is het genoeg.

Ik hoop dat de Ebola-crisis snel voorbij is, en dat het mag stoppen voor dit district, zodat men de rust krijgt die ze verdient…

http://www.miguelinoeganda.blogspot.com

Ik doe uiteraard mijn best om af en toe hier iets te schrijven, maar ik kan niks garanderen

Voor ik op zo’n gammele en niet te vergeten behoorlijk overvolle bus stap, moet ik wel wat voorzorgen nemen.
– Ten eerste niet te veel slapen zodat ik op de bus gerust een uur of twee in slaap kan dommelen, om dan telkens om de kwartier wakker gebotst te worden.
– Ten tweede, en zeker niet te onderschatten, mag ik die morgen en bij mij zelfs de avond ervoor zeker niet teveel hebben gedronken, en al zeker geen liters bier in mijn keel gekapt hebben, want anders moet je teveel naar het toilet en dat wil je best ook vermijden. De bus stopt welgeteld één keer, en dat is na twee uur, en dan moet je je door de bus worstelen om snel te heen en weer te kunnen hossen. Ik heb het ooit es gewaagd om de chauffeur vriendelijk te vragen te stoppen (toen zat ik ook vooraan, wat zeker ook een stuk handiger is), en dan werd ie op ei zo na niet woedend. Toen hij uiteindelijk stil stond, sprongen er samen met mij wel een twintigtal oegandezen mee het gras in voor een kleine of grote plas, maar dat durfde ik hem natuurlijk niet meer de neus in te wrijven, dus hield ik mij gedeisd.
– Een laatste voorzorg is vooraf alles uit je zak te nemen wat je zou kunnen gebruiken op je paar vierkante centimeter zitplaats (boek, water, mp3), en zeker een niet te grote zak mee te hebben of je kunt hem nergens kwijt, of het is tussen de geiten en de zakken groenten en fruit in de koffer.

Al deze voorzorgen zo goed mogelijk in acht genomen, wandelde ik de bus van iets voor acht op, en zag dat er voor mij nog net een plaatsje over was. Ik wriemelde me tot helemaal achteraan en wriemelde me nog es tussen enkele goed gezette oegandese vrouwen op mijn plaats. Rechts iemand die nooit een lach op haar gezicht zou kunnen toveren, links een vrouw – levensgevaarlijk – met een kindje op haar rug gebonden en een iets ouder meisje op haar schoot gezeten, en dan nog eens onder me een met de poten vastgebonden losliggende kip en een haan eveneens geknoopt aan de poten in een halfopen doos gestopt. Probeer het je in te beelden, het beloofde een comfortabele gezellige rit te worden. Gelukkig stond er voor mij een nogal knappe oegandees z’n evenwicht proberen te bewaren, wat de ganse zaak zeker een beetje kon verlichten, alé, toch voor een uur.

De bus raasde er stipt om acht uur letterlijk van door, remde hier en daar behoorlijk bruusk, en reed zeker niet te traag over de vele verkeersdrempels of ‘sleeping policemen’, her en der over de baan gebricoleerd. Om de twintig minuten stopte ie uiteraard om een of twee mensen af te zetten en er hetzelfde aantal of zelfs meer terug in te proppen. Na een tweetal uur belanden we op de enige deftige (dat wil zeggen een tiental minuten) tussenstop, met de naam Mubende. Alle raampjes vliegen open, en de geurende vleesbrochetten (muchomo), chappati’s, samosa’s en geroosterde bananen (gonja) worden sneller dan het licht gekocht maar ietske minder sneller dan het licht opgegeten. De geuren die zich dan durven vermengen met de niet meer zo aangenaame warmte en de drukte zorgden alweer voor een nieuwe uitdaging. Ik probeer me er altijd zo weinig mogelijk op te concentreren, anders word ik echt wel slecht, en als je niet aan de kant zit, wil je je buren zeker niet onderkotsen of je durft nog buiten te vliegen ook. Met de blaas nog steeds in orde (ik had me goed voorbereid!) raasden we er opnieuw van door. De kip onder mijn zetel was ondertussen al af en toe tegen mijn voeten geschoven en begon zowaar in mijn hiel te pikken, which is nice, very nice! Na een halfuur was mijnheer de vegetariër en dierenvriend het echt wel beu en kreeg de kip een lichte schop, tien minuten later een nog serieuzere schop. Ik heb er de rest van de reis niks meer van vernomen (wees gerust, hij leefde nog), maar helemaal was ik van de kipperij niet van af toen plots de andere haan uit zijn doos probeerde te springen. De stoere Oegandees voor me heeft me heldhaftig gered en de haan terug in zijn doos gestopt. Ik was duidelijk niet op mijn gemak (van de kippen é), want de meerderheid Oegandezen zat weer mooi met me te lachen. Gênant, opnieuw!

Toen we nog een uur voor de boeg hadden, en ik ondertussen al zeker honderdvijftig pagina’s van mijn boek had gelezen, stopte de bus weeral. Er was aan de overkant een brommer geraakt door een matatu, en natuurlijk moest onze buschauffeur weer even gaan mee babbelen, naast de reeds tien man die er al rond stonden zich af te vragen wat ze waarschijnlijk voor nieuws konden vernemen. Gelukkig besefte de chauffeur snel dat ie beter kon vertrekken, en waren we er weer schoon vandoor.

Nog de overbekende hete (37 gr) Kampala-files door, en ik kwam na iets meer dan vier uur moe en bezweet aan in Kampala!! Een rit om nooit te vergeten zou je zeggen, maar neen, een rit zoals de zovele andere die we al ondernomen hebben en nog zulllen ondernemen. Zondagmorgen heb ik weer eentje voor de boeg, maar het worden de volle zes uur deze keer… jipskiedeihoplihei… inderdaad, je wordt er goe zot van, en dat zijn we ook!!!