Hoe was het ook al weer?  Spijt komt na de zonde? Of was het eerder spijt komt altijd te laat? En hoef je spijt te hebben over dingen die je niet gedaan hebt, als daar andere dingen tegenover stonden? Voer voor barkrukfilosofie, ongetwijfeld. Het is ons nog zo duidelijk gezegd geweest “Je zal zien, eens op het terrein, met al het dagdagelijkse werk, gaat de blog, onterecht, niet meer tot je prioriteiten behoren”. Beste Kim, die lange haren bij de debriefing waren inderdaad niet toevallig… Dit bericht is dan ook een onvervalste schuldbekentenis. Maar ook meer dan dat. Het is een vreugdevol delen (eveneens met de familie en naaste vrienden voor wie ik soms wel van de aardbol verdwenen leek – hier ben ik, Robinsonsgewijs met baard en al) van de boeiende professionele setting waar ik sinds ruim een jaar deel mag van uitmaken. Interessant, leerrijk, stimulerend, echt, met mensen van vlees en bloed, maar dan net iets anders dan die Vlaamse hype van het moment. Goede charcuterie, dat mis ik hier eigenlijk wel ja als ik het nu zo bedenk. Al die lekkere slaatjes… Anderzijds weet ik dankzij mijn adorabele collega Caroline, de voedingsspecialiste van ons project, wel beter. Sla er ook zeker haar pagina op na als je iets meer wil weten over de context van het project en de Ecuadoraanse gezondheidssector. Ben je het Spaans machtig, dan moet je zeker onze projectwebsite bezoeken: www.saluddealtura.com. En je kan natuurlijk ook gewoon hier verder lezen… Een warme (al zal dat dan niet aan het weer gelegen hebben) groet vanuit Quito!
Lees verder / En savoir plus »