In Benin hebben we deze gelegenheid aangegrepen om de inspanningen op het vlak van gender in de projecten nieuw leven in te blazen. Per sector waarin BTC actief is in Benin, heb ik 1 persoon van op ministerieel of institutioneel niveau in contact gebracht met de projecten in die sector. Concreet wil dit zeggen dat we een samenwerking tot stand proberen te brengen tussen de projecten in de landbouw- en gezondheidssector en de personen die op het Ministerie van Landbouw en Gezondheid verantwoordelijk zijn voor ‘gender’. Het decentralisatieproject hebben we in contact gebracht met de enige vrouwelijke burgemeester van Benin (1 op 77!). Deze 3 personen hebben dus BTC, hun project en de sector vertegenwoordigd op het seminarie in Niger. Voordien hebben ze vergaderd met hun project als eerste verkenning met als doel een actieplan op te stellen en zich gewoon simpelweg de vraag te stellen: “op welke manier kunnen we in de activiteiten die we gepland hebben voor 2009 meer rekening houden met de situatie of de positie van vrouwen?”. Nu, na onze deelname aan het seminarie is het de bedoeling dat elke contactpersoon een atelier organiseert voor zijn project om de kennis die hij heeft opgedaan te delen met de mensen actief in het project en om het actieplan verder af te werken.

In Niger hebben een honderdtal deelnemers vanuit Algerije, Marokko, Niger, Benin en Senegal de “Verklaring van Niamey” opgesteld, 12 concrete aanbevelingen, specifiek om een werkelijke ‘mainstreaming van gender’ te bekomen in de interventies van BTC (zoals voorzien in de wet van ’99). In Benin proberen we dit te concretiseren in actieplannen per project. Ik kan alleen maar hopen dat het geen letters op papier blijven!

Dit jaar viert het Internationale Verdrag van de Rechten van het Kind haar twintigste verjaardag. Wat betekent dit voor een kind in een ontwikkelingsland als Benin?

Zoals in vele West-Afrikaanse staten vormt de kustzone van Benin, met de metropool Cotonou, het politieke, economische en demografische zwaartepunt van het land. Maar in tegenstelling tot grootsteden als Dakar, Abidjan of Lagos zijn bedelende straatkinderen zo goed als afwezig in het straatbeeld. Dit doet een gunstigere situatie voor de Beninse kinderen vermoeden, maar schijn bedriegt. In Benin zit kinderarbeid en zelfs kinderhandel diep geworteld in de samenleving.

“Vidomegon” of “confiage” (toevertrouwen) is een traditie die erg verankerd is in de Beninse cultuur. Oorspronkelijk liet deze strategie ouders toe om kinderen een betere scholing en betere levensomstandigheden te bieden, namelijk door hen tijdelijk onder te brengen bij een familielid met meer financiële mogelijkheden. Deze praktijk werd dan ook beschouwd als een uiting van traditionele solidariteit onder familieleden of in een gemeenschap. Dit sociaal mechanisme werd echter aangetast, onder invloed van de economische crisis in de jaren tachtig; een trend die zich verder zette in de jaren negentig. Door de crisis groeide de informele sector aan, en tegelijk nam ook de vraag naar goedkope handenarbeid toe, vooral in de nijverheids- en de commerciële sector. In deze context vulde de aloude praktijk van ‘confiage’ gemakkelijk de vraag naar goedkope arbeidskrachten op. Tussenpersonen begonnen zich te organiseren en gingen actief op zoek naar minderjarigen op het platteland voor derden in de stad. Sindsdien wordt in ruil voor scholing, een klein loon, kleren, cadeaus of een globale som met de ouders een akkoord bereikt. Sommige ‘vidomegons’ leren effectief een beroep aan of volgen onderwijs. Maar al te vaak zijn ze slachtoffer van fysiek, psychologisch of seksueel geweld.

De meerderheid onder hen zijn meisjes, wegens hun inzetbaarheid in het huishouden of in de commerciële sector.(1) Deze kinderen, die soms tot honderd uur per week werken, ontberen voeding, rust en ontspanning en hebben nauwelijks toegang tot gezondheidszorg.

De ontaarding van de traditie van ‘vidomegon’ ligt dus in grote mate aan de basis van de nationale en zelfs internationale kinderhandel. Maar hoe kan deze problematiek blijven voortbestaan in een land dat in 1990 het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK) ratificeerde en in 2001 bovendien het ‘Facultatief Protocol betreffende de verkoop van kinderen, prostitutie en pornografie’?

Het overgrote deel van de schendingen van de rechten van het kind komen voort uit de extreem moeilijke sociaal-economische context. In Benin leeft bijna de helft van de bevolking onder de internationaal bepaalde armoedegrens van 1 Dollar per dag. Het ligt dan ook voor de hand dat de hoofdoorzaak van kinderhandel en –uitbuiting te zoeken is in deze situatie van armoede, zowel langs de vraagzijde als de aanbodzijde. De belangrijkste reden voor ouders om hun kinderen bij een derde onder te brengen is immers het “bieden van een betere toekomst” aan het kind. Bovendien zijn ze er ook vaak van overtuigd dat het kind in goede omstandigheden wordt opgevangen. Die onwetendheid wordt in de hand gewerkt door de tussenpersonen, vaak gekend door de familie, die er alle belang bij hebben om die mythe in stand te houden.

Kinderarbeid wordt in het algemeen ook aanvaard door de Beninse gemeenschap. Ondanks art. 32 van het IVRK en het ‘Verdrag 138’ van de Internationale Arbeidsorganisatie – geratificeerd en overgenomen door Benin in haar Arbeidswetboek – dat arbeid onder de 14 jaar verbiedt, werkt maar liefst 66% van de kinderen tussen 5 en 14 jaar. De meerderheid van de kinderen werkt 4 à 8 uur per dag en een aanzienlijk deel (13% van de 5 tot 17-jarigen, 10% van de 5 tot 14-jarigen) werkt zelfs meer dan 8 uur per dag. (2)
In het straatbeeld van Cotonou dus geen bedelende kinderen, maar wel overal kinderen aan het werk: als verkoper van groenten en fruit, als hulpje van de loodgieter of de elektricien, als arbeider bij de bouw van een huis. Maar ook in de kleinere steden en in de dorpen worden minderjarigen aan het werk gezet: op het veld, in het huishouden, bij de verkoop van de landbouwproducten…

Het spreekt voor zich dat kinderen die vanaf jonge leeftijd al meer dan 4 uur per dag werken geen reële toegang hebben tot onderwijs. Onderwijs wordt niet gezien als een recht van het kind, maar eerder als een zware belasting op het inkomen. In theorie is onderwijs verplicht voor alle kinderen tussen zes en elf jaar, maar bij gebrek aan controlemechanismen van de overheid wordt deze regel in de praktijk niet nauwgezet opgevolgd. Bovendien spelen naast economische overwegingen ook socio-culturele opvattingen over kinderen een grote rol bij de beslissing om een kind al dan niet naar school te sturen. Grote gezinnen zijn legio in Benin (6,3 kinderen per vrouw), polygamie is een wijd verspreid gebruik en familieplanning blijft een gevoelig onderwerp. Een kind is dus één van de vele handen die een bijdrage moeten leveren aan het huishouden, en wordt veel sneller als volwassene behandeld. De keuze tussen naar school gaan of voor inkomsten zorgen is dan ook vaak snel gemaakt.

Naast de sociaal-economische en culturele context, bieden de institutionele tekortkomingen een verklaring voor de situatie. Het spreekt voor zich dat kinderhandel en –uitbuiting onmogelijk te bestrijden zijn wanneer er geen efficiënte bestraffingsmechanismen bestaan.

Op juridisch vlak beschikt Benin nochtans over verschillende instrumenten. Zo is er de wet van 10 april 2006 betreffende de voorwaarden voor het (ver)plaatsen van kinderen en de bestrijding van de kinderhandel. Met de hulp van UNICEF werd in 2007 het “Kinderwetboek” (Code de l’Enfant) samengesteld met alle wetten die betrekking hebben op kinderen in Benin. Eveneens met ondersteuning van UNICEF stelde het Ministerie van Familie en Nationale Solidariteit een vijfjarig nationaal actieplan op (van 2008-2012) waarin ondermeer veel aandacht wordt besteed aan de versterking van de institutionele actoren. (3)  Het Comité voor de Rechten van het Kind moedigde in 2006 Benin trouwens aan om werk te maken van de uitvoering van de wettelijke bepalingen en het versterken van lokale structuren die actief zijn op vlak van preventie en bestrijding van kinderhandel en -uitbuiting. (4) 

Deze lokale structuren zijn de ‘Brigade de Protection des Mineurs’, de politiediensten, de sociale centra, de lokale comités ter bestrijding van de kinderhandel en de NGO’s. De ‘Brigade de Protection des Mineurs’ dient als eerste lijnsdienst gecontacteerd te worden bij alle gevallen van overtredingen door of tegen minderjarigen. Ze is bevoegd om klachten te onderzoeken en door te verwijzen naar de Jeugdrechter. Deze Brigade is helaas, door een gebrek aan middelen, vooral actief in Cotonou en nauwelijks op het platteland. Bovendien is de Jeugdrechter door weinigen gekend. Men kan trouwens slechts vanaf 21 jaar zelfstandig een klacht voor de Jeugdrechter brengen. Onder de 21 jaar dient men te worden vertegenwoordigd door zijn ouders en de ouders moeten aanwezig zijn wanneer de minderjarige gehoord wordt, een detail dat van groot belang is wanneer de ouders in het conflict of de overtreding betrokken zijn.

In de dorpen zijn het vooral de sociale centra en de lokale comités ter bestrijding van de kinderhandel die door de bevolking worden aangesproken bij gevallen van kinderhandel. Deze comités zijn opgericht door het Ministerie van Familie (met ondersteuning van UNICEF) om de mobiliteit van minderjarigen in hun gemeenschap te controleren en gevallen van kinderhandel aan te geven aan de politie. Ondanks alle publiciteit die rond deze comités is verspreid, wordt hun werk ondermijnd door een gebrek aan middelen en motivatie (De comités bestaan meestal uit vrijwilligers). Ook de motivatie van de verantwoordelijken van de sociale centra lijdt onder de hoge werkdruk, en een gebrek aan personeel en aan materiaal.

Bovendien zijn de wettelijke bepalingen en het justitiesysteem nauwelijks bekend bij de Beninse bevolking, zelfs niet bij de lokale besturen of politiediensten. Als ze er al enigszins mee vertrouwd zijn, is de financiële of administratieve drempel voor de meeste te hoog om ook daadwerkelijk beroep te doen op het juridische systeem. Gevallen van wetsovertredingen of conflicten komen daarom maar al te vaak terecht bij de burgemeester, de dorpschef of de politie die hier autonoom over beslissen. Zo worden mensen opgesloten in een politiekantoor en/of vrijgelaten op borgtocht zonder enige wettelijke basis. Burgemeesters beslissen wie eigenaar is van een bepaald stuk grond, de dorpschef betwist een echtelijke ruzie, … Ook gevallen van kinderhandel en –uitbuiting worden vaak op deze manier afgehandeld.

Dit heeft nefaste gevolgen, niet alleen voor de daders zelf (principes van eerlijk proces), maar ook voor de toekomstige slachtoffers. Wanneer kinderhandelaars immers hun gang kunnen blijven gaan, de bevolking niet geïnformeerd wordt over eventuele vervolgingen en de overheid dus geen duidelijk afkeurend signaal geeft, verliezen de preventie- en sensibiliseringscampagnes van de NGO’s aan impact en lijken de vele opvangcentra voor slachtoffers van kinderhandel een doekje voor het bloeden .

De overheid is de belangrijkste actor en katalysator voor een duidelijk zichtbaar repressief optreden. Dit is een mogelijke reden waarom NGO’s en internationale organisaties de repressieve kant van het verhaal lijken te verwaarlozen en zich meer concentreren op activiteiten waarin het aandeel van de overheid kleiner is, zoals sensibilisering, het aanklagen van schendingen van de rechten van het kind, het opvangen van slachtoffers en het bevorderen van hun scholing en socio-professionele integratie. Het is echter betreurenswaardig dat zelfs het Comité voor de Rechten van het Kind niet meer nadruk legt op het belang van repressie in haar aanbevelingen voor Benin. (5) 

Bemoedigend anderzijds is het reeds vernoemde vijfjarig actieplan “Protection de l’Enfance au Bénin” (2008-2012) dat voorziet in de uitwerking, de verspreiding en effectieve toepassing van de wetten ter bescherming van het kind. Een tweede en derde pijler van dit plan zijn de versterking van de institutionele capaciteiten en een verbetering van de sociale diensten ter preventie en opvang van de kinderen. In concreto zouden in de komende jaren aldus de rechtbanken, de politiediensten, de ‘Brigade de Protection des Mineurs’ en de sociale centra van extra middelen worden voorzien en zouden de lokale NGO’s ondersteund worden. Samen met de twee laatste pijlers waarop het actieplan gestoeld is, met name de verbetering van de kennis over de situatie van het kind en de bevordering van een cultuur gebaseerd op respect voor de rechten van het kind, lijkt dit een zeer evenwichtig, omvattend, en kostelijk actieplan. Dit samenspel van inspanningen op sociaal-economisch én op institutioneel vlak, ondersteund door internationale organisaties, NGO’s én de overheid, lijkt alvast een goed begin. De vraag blijft hoe dit plan in de praktijk zal omgezet worden. Rendez-vous in 2012 voor een nieuwe stand van zaken?

Voici les vidéos que nous avons réalisé afin de vous montrer notre vie quotidienne au Bénin.
Hier vind je enkele video’s die we hebben uitgewerkt om je te tonen hoe ons dagelijkse leven in Benin eruitziet.
C’est au cours d’une séance de travail entre les volontaires au Bénin que l’idée de réaliser des courts-métrages a germé et s’est développée. Chaque volontaire a écrit le scénario et a préparé les séquences du film le concernant. Katelijne, volontaire responsable de la communication, a enregistré chaque plan avec sa caméra. De retour en Belgique, elle et Koen Vromman ont réalisé le montage.

(voor NL zie onder)

Nous espérons que ces films vous aideront à saisir les activités principales menées par les volontaires dans les projets de la CTB !
————————————————————————-
Het idee om enkele kortfilmpjes te maken, ontstond tijdens een werkvergadering met de vrijwilligers in Benin. Elke vrijwilliger heeft een scenario geschreven en een filmstukje voorbereid. Katelijne, vrijwilligster verantwoordelijk voor communicatie, heeft deze stukjes gefilmd. In België heeft ze dan, samen met Koen Vromman, de reportages gemonteerd.

We hopen dat deze filmpjes jullie een idee kunnen geven over de activiteiten waar wij ons als vrijwilligers mee bezighouden in de projecten van BTC in Benin!

Au revoir ! Groetjes!
Piet, Olivier, Nicoloas, Klaas, Katelijne, Griet
————————————————————————-
Klaas van den Heede - Landbouwondersteuning – Lokossa

Olivier Demaret & Nicolas Lecuivre – Appui au secteur de la pêche – Lac Ahémé

Griet Seurs & Katelijne Demeyere – Transversale thema’s & communicatie – Cotonou

Piet Wostyn – Verbetering van de gezondheidszorg – Comé

Ik ben speciaal op tijd teruggekomen voor het jaarlijkse voodoofeest, oftwel ‘Fête de Vodoun’, een dag dus waarop de voodoo gevierd wordt en men veel ceremonies houdt ter ere van de voorouders en “les esprits”, … Ook zo in Ouidah, de typische “voodoo-stad” van Benin, t.t.z. er is een voodootempel (gewoon een heilig kruipkot waarin ceremonies worden gedaan en nog een gebouwtje dat vol zit met pythons), ‘s nachts kan je er een “zangbeto” tegenkomen en er worden veel voodooceremonies gehouden. Het voodoofeest is eigenlijk een groot festival op het strand en in de stad. Er zijn dansgroepen, er lopen “zangbeto’s” en “revenants” rond en er wordt veel sodabi (plaatselijke sterke alcohol) gedronken.

De”zangbeto’s” (1e foto) zijn ronddraaiende gevallen waarin geesten zitten die de mensen achternalopen. Bewijs: wanneer men de kegel omdraait, zit er niemand in, tenzij af en toe een kip of een vogel ofzo! Tijdens de feesten en ceremonies heeft men niet al teveel schrik van hen, maar soms komen ze ‘s avonds tevoorschijn en wordt men met klokgelui gewaarschuwd om binnen te blijven … want als je dàn er eentje op je weg vindt, dàn… Ja, dan is dat héél erg! Ook de “revenants” (2e foto, in het midden) zijn geesten, dit keer van voorouders, die terug onder de mensen komen tijdens de ceremonies, weliswaar mooi versierd en verkleed (vermomd). ‘s Nachts hebben we nog een “wake” bijgewoond, waarbij de vrouwen zingen, men de geesten raadpleegt en de sodabi rijkelijk blijft vloeien tot in de vroege uurtjes. Ook de voeten krijgen trouwens te drinken (men giet een beetje sodabi op je tenen). Very interesting allemaal!

Maar dat was dus nog vakantie… Nu is het hoog tijd om terug in het werk te vliegen! Eens kijken hoe het staat met de kinderrechten in mijn project!

http://podcasting.rtbf.be/montre/index.htm?key=LP-BBDM&chaine=lapremiere

Nee, we bezochten de gevangenis omdat een ngo er een soort van wafelatelier wil opstarten en CTB en de ambassade moeten beslissen of we hen kunnen financieren als micro-project (MIP). Ik mocht mee met de verantwoordelijken voor de MIPs, als ‘point focal genre et droits de l’enfant’. In Benin komen projecten immers enkel in aanmerking voor financiering als ze te maken hebben met gender en/of kinderrechten. Maar het leek me ook een geweldige kans om het justitiesysteem wat te leren kennen, iets waar ik ook mee bezig ben op de representatie en als juriste blijft dit me uitermate interesseren.

Met dit wafelatelier wil de ngo de gevangenen een activiteit aanbieden, terwijl ze dus ook een stiel aanleren, en inkomsten kunnen verzamelen door de verkoop van de wafels. Het lijkt misschien grappig, maar het is absoluut de moeite waard. Wanneer je immers aan de gevangenen vraagt wat ze zoal doen overdag, dan is het antwoord “met elkaar discussiëren”, of “op de koer zitten”. Ze hebben letterlijk niets anders te doen dan op te staan, te gaan zitten, en te gaan slapen. En dan niet, zoals bij ons, in hun cel met wc en tv, maar wel, ofwel buiten op de koer met 300 man, ofwel binnen in de slaapzaal. En dan niet een slaapzaal met netjes geordende bedden, nee, een ruimte tussen 4 betonnen muren met een golfplatendak, waarin allemaal matten naast elkaar, door elkaar liggen… Wel kunnen ze, als ze zelf wat geld hebben, materiaal van buitenuit kopen, om er overdag dingen mee te maken, zoals manden of matjes vlechten, … en velen doen dit dan ook.
De jongeren hebben wel “beaucoup à faire”, volgens de ngo. Ze leren kleren maken en haartooi. Tussen haakjes: kinderen zouden zelfs niet in de gevangenis mogen worden opgesloten, volgens de Beninese wet. Maar we mogen al tevreden zijn dat ze absoluut gescheiden blijven van de volwassenen. De vrouwen echter, die ook in een aparte ruimte verblijven (d.w.z. in een slaapzaal met ernaast een koer met 4 muren errond) “ne font rien, absolument rien”, als je t aan de gevangenisdirecteur vraagt. Als je aan hen vraagt wat ze ‘s ochtends zoal doen, is het antwoord “de koer vegen” of “de was doen”. Tussen haakjes: van de 17 vrouwen waarmee we praatten, waren er 2 die effectief veroordeeld waren, de rest zat in voorhechtenis en was dus aan het wachten op hun proces. De meeste zitten trouwens enkele jàren in voorhechtenis, soms voor een misdrijf waar ze als effectieve straf maar 6 maanden voor zouden krijgen! Ik voelde voor de eerste keer sinds lang nog eens heel goed aan dat ik de juiste opleiding heb gekozen, want ik had graag nog lang gediscussieerd met de ngo-mensen over het rechtssysteem in Benin… Maar dat is voor een andere keer.

Het is dus helemaal geen slecht idee om een atelier op te starten waar de gevangenen in kleine groepjes iets kunnen aanleren en het ook nog eens kunnen verkopen. Er bestaat trouwens al een zeepatelier in de gevangenis, dat op het eerste zicht heel goed draait. Het zijn enkele gevangenen zelf die aangesteld zijn als verantwoordelijke voor de verkoop, voor de stockage, voor de vorming van de mede-gevangenen, etc. Het waren ook gevangenen die ons toonden hoe het atelier werkte, iets wat we trouwens pas achteraf ontdekten. We waren dan ook positief verrast over het project, ook omdat de mensen van de ngo duidelijk wisten waarover ze het hadden en dergelijke projecten al hadden lopen in 3 andere gevangenissen in Benin. Dus hebben we een positief advies gegeven in ons rapport in de hoop dit project te financieren. En nee, ‘t is niet omdat ze ons een hele zak zeep cadeau hebben gegeven…

Wat heb ik de laatste tijd gedaan? Ik ben “op missie geweest” en heb quasi alle projecten van BTC in Benin bezocht om er met de mensen van het project te praten over ‘gender, vrouwen- en kinderrechten’. Héél interessant! Des te meer omdat ik het geweldige gezelschap heb gekregen van Katrien, de genderexperte – ahum, raadgever gender, sorry Katrien! – van BTC Brussel. Zij is gelukkig een weekje naar Benin kunnen komen om samen met mij te onderzoeken of en hoe de projecten rekening houden met gender en kinderrechten en strategieën te bedenken hoe we dit kunnen verbeteren. Dit ‘mainstreamen van gender en kinderrechten’ is natuurlijk helemaal niet evident voor de projecten omdat zij in eerste instantie gericht zijn op hetzij landbouw (boerengemeenschappen, productie-verbetering, commerciële activiteiten verbeteren, …), hetzij gezondheidszorg (verbeteren van toegang tot gezondheidszorg, van de kwaliteit, …), hetzij justitie (justitie dichterbij de bevolking brengen, bevolking informeren over hun rechten, …) en overheid (decentralisatie, ondersteunen van lokale besturen). Maar aangezien gender en kinderrechten transversale thema’s zijn, zouden alle projecten van BTC continu moeten nadenken over hoe hun activiteiten de situatie van vrouwen en kinderen kunnen verbeteren, hoe ze de deelname van vrouwen aan hun activiteiten kunnen optimaliseren, en zeker vermijden dat ze negatieve gevolgen zouden hebben voor vrouwen en kinderen. Voor de BTC-ers onder ons klinkt dit allemaal evident, maar blijkbaar is dit zeker niet het geval in de praktijk….

De missie was ongelooflijk vermoeiend, des te meer omdat ik nogal slecht slaap tegenwoordig en ook de vuile lakens in sommige hotels, de warmte en het lawaai helpen natuurlijk niet. We hebben ook kei-hard gewerkt deze week om zo snel mogelijk een geweldig rapport af te leveren en BTC te overtuigen meer mogelijkheden te scheppen zodat BTC in Benin gewoon een koploper wordt op dit vlak. Ook dit weekend in Cotonou zijn we bezig geweest van ‘s morgens tot ‘s avonds om toch al zoveel mogelijk samen op papier te hebben gezet voor Katrien weer op het vliegtuig sprong. Maar ik vond het echt de moeite. Zeker omdat ik ontzettend veel geleerd heb van de mensen ter plekke over de concrete situatie, en van Katrien, over gender. En ja, haar enthousiasme is op mij blijven kleven, dus wil ik er voorlopig in blijven geloven dat al ons werk de moeite zal lonen!

7u15: gsm-wekker rinkelt en zoals elke dag denk ik: ‘ik moet dringend dat muziekje veranderen.”

“Rap onder de douche springen” is hier al veranderd in “efkes wat potten water over mijn kop kappen” aangezien er in mijn volkse buurtje meer ‘coupures d’eau’ zijn dan stromend water. Ben al aan de late kant, dus ontbijt ik wel op t werk. Ik spring snel op een zem, vraag hem om het “doucement” te doen en me veilig af te zetten op mijn werk. Aangekomen op t werk doen we eerst een toertje van de buro’s om tegen iedereen goeiedag te zeggen door op zijn afrikaans de hand te schudden.

8u: ik zit achter mijn burootje, ready om erin te vliegen! Nee toch niet, eerst nog een koffietje halen, en wakker worden …

Mijn hoofdopdracht deze maand is om alle BTC projecten in Benin te evalueren vanuit de invalshoek van gender en kinderrechten. Volgende week ga ik daarom zoveel mogelijk projecten bezoeken en met de AT’s, personeel en ‘beneficiaires’ praten op basis van een enquête die ik heb opgesteld over gender en kinderrechten. Het doel is de conclusies hierover in een paper te gieten en strategieën te bedenken om de situatie te verbeteren. Maar voor ik vertrek wil ik nog alle projectdossiers doornemen om de projecten goed te kennen en na te gaan of er op papier al iets te vinden is over gender en kinderrechten. Ook voor de nieuwe projecten ben ik dit aan het doen, kwestie van te proberen er voor een keer op tijd bij te zijn en van in het begin te zoeken hoe men optimaal kan rekening houden met de situatie van vrouwen en kinderen. Een uitdaging!

10u.: koffiepauze!! Ook wreed gezellig. Alle collega’s rond de tafel, met een bakje koffie, lekker knapperig brood met boter, en maar lachen. Deze koffiepauze is onlangs ingevoerd om de sfeer op het werk te verbeteren. Iedereen moet zo hard werken… dat men vergat om ook nog eens gezellig te praten.

Bon, uiteindelijk moeten we natuurlijk toch weer aan het werk.
Ondertussen komt Sven (ResRep, en dus de baas) regelmatig eens binnengewaaid om te zien of alles nog goed loopt of om me te vragen of ik naar een vergadering of seminarie wil gaan. Bijvoorbeeld van UNFPA over gender, of van UNICEF over kinderhandel, of van de EU over justitie of van het Beninees ministerie van Decentralisatie, over decentralisatie. Want ja, over ‘t algemeen is mijn opdracht iets zoals ‘Point focal Decentralisation, Justice, Genre, Droits de l’ Enfant’, dus heb ik mijn handen vol. Op vlak van decentralisatie heeft BTC een enorm groot project in Benin dat nu van de grond aan ’t komen is en waar ik me binnenkort wat meer mee ga bezighouden. Ondertussen zal ik dan ook proberen om gender en kinderrechten te blijven opvolgen in alle projecten….

13u.: Een broodje halen bij de bakker en gezellig in een cafeetje opeten, samen met Katelijne.

14u.: Terug op gang geraken. Niet té snel, want officieel heb ik middagpauze tot 15u. Maar ik geraak er maar niet aan gewend om een echte middagpauze te nemen. Slechte gewoontes meegenomen van mijn vorige job?

Af en toe nog eens getuige zijn van een grappige discussie tussen Sven (ResRep) en Soulé (Chargé de programmes), aangezien ik bij Soulé in de buro werk. Best interessant.
Of snel naar een vergadering vertrekken, er op tijd zijn, maar dan minstens een half uur moeten wachten omdat de belangrijke personen zelf ten vroegste dan aankomen, tijdens de vergadering weer verbaasd zijn over de verschillen in communicatie, mijn best doen om iedereen te verstaan, ook al houden ze soms een wedstrijdjes in om ter stilste te praten en om ter minste te articuleren, je afvragen of mensen misschien belangrijker zijn als iedereen vooroverbuigt in de hoop een woord te verstaan van wat ze fluisteren, … Uitgeput terug op t werk aankomen en alle visitekaartjes die je weer gekregen hebt, mooi samen in de schuif leggen … Even recapituleren wat we allemaal hebben gehoord. Enkel de interessante dingen onthouden …

18u30: Beginnen te slabakken en af te ronden. Meestal nog wat mailtjes sturen of zien wie er op Skype zit, kwestie van nog eens goeiedag te zeggen tegen de vriendjes thuis of elders in Afrika.
En dan zit het werk erop! Meestal ben ik dan al te moe om nog iets spectaculair te gaan doen, maar tot nu toe zijn de meeste avonden al vrij gezellig verlopen. Iets gaan eten met collega’s, met Katelijne, bij Sven en Mieke thuis, of een keertje rustig thuis, …
Rustig houden tot het weekend! Maar die verhalen hou ik voor een andere keer!