New:

Het leven zoals het is … BTC Cotonou

6u: de ene haan kraait de andere wakker, zodat ze samen een concertje kunnen houden onder mijn raam. Toch nog eens omdraaien en al content zijn dat ik niet ben wakker geworden van het geroep van de ‘muezzin‘ in de moskee iets verderop (om 5u) en hopen dat men deze ochtend geen zangstonde houdt in de kerk tegenover mij. Ondertussen hoor ik de zems (moto-taxis’s) al toeterend rondcrossen. Lees verder / En savoir plus »

Comments (1)

Messe catholique

Aujourd’hui dimanche, réveil à 8h30..
Lever à 9h05.
Sur la moto à 9h20 quasiment sur la pluie..

Je suis enfin allé à l’église catholique pour la messe avec mon prof de kaswahili. Ca faisait longtemps qu’il me proposait d’y aller. Jusque là, j’avais toujours eu mieux à faire mais ce week-end, j’avais décidé de rester chez moi et mon amie volontaire Chandrika n’était pas là.

Me voilà donc sur la moto avec mon prof vers le coin de l’église catholique. Une nouvelle église, gigantesque pour le village, est en construction depuis assez longtemps .Je ne savais pas exactement où se trouvait l’endroit où se passait la messe. En fait, c’est dans une sorte de hangar tout près de la nouvelle construction. A peine rentré c’est la pluie dehors. Pas moyen de s’echapper :) Un bol incrusté dans une planche combien l’eau bénite.

Nous sommes arrivés très en avance, nous sommes assis au fond et j’ai eu le temps de regarder le lieu et les gens arriver.
Donc l’église est une sorte de hangar, toit en toile, mur blanc. Il est à les tableaux du chemin du croix sur les murs comme en europe. Ils ne sont pas bien alignés. Quelques clous ont du détruire le mur et ils ont du les raccrocher plus bas. Derrière l’hotel, un tableau d’un saint sur un cheval blanc, devant une muraille. Pas eu l’occassion d’aller voir de plus pret. J’étais surpris que ca ne soit pas Jésus lui meme comme souvent en europe. Une statuette de la vierge est aussi présente sur la gauche de l’hotel.  L’ensemble est éclairé par quelques néons sur les murs et par des ampoules a bout d’un long fil qui descend du toit.

A 10h, début de la messe. Je trouve qu’il n’y a pas tant de monde que ça. Les fidèles sont séparés selon le sexe, à droite les hommes, à gauche les femmes. Quelques femmes sont du coté des hommes. Mais pas d’homme du coté des femmes. Sauf mon pote Maximo le philippin qui est volontaire pour l’organisation qui avait accueillie lise marie. Mon prof Massassi est allé le chercher pour le ramener avec nous ! Selon Massassi, cette séparation c’est pour éviter la distraction et la faiblesse…

La structure de la messe est la meme bien sur. Quelques détails changent par rapport à une messe de chez nous.
Tout d’abord, la chorale est bien plus importante et  intervient plus souvent. Ils sont accompagnés par un clavier electronique qui essaie de reproduire le son de l’orgue.
Pour la quête ce n’est pas un panier qui passe, ce sont les fideles qui vont vers l’hotel où se trouvent une demi douzaine de paniers : fonctionnaires et visiteurs sont ceux que j’ai apercus. Les habitués ont une petite enveloppe à leur nom. Ils mettent de l’argent dedant et déposent l’argent dans le bon panier. A la fin de la messe, les enveloppes sont ouvertes, on note sur l’enveloppe combien ils ont donné, on marque tout ca dans un registre et j’imagine qu’ils recupérent l’enveloppe avant la prochaine messe. C’est assez fou je trouve, culpabilisant.. enfin la prochaine fois que je vois le père autrichien qui travaille la bas, je lui demanderai des précisions..
A part que c’est pas en latin et que le pretre reste face aux fidèles, ca ressemble un peu aux messes traditionnalistes. Enfin en tout cas par le fait qu’ils passent un certain temps à genoux. D’ailleurs bcp ont une petite serviette sur laquelle s’agenouiller.
Pour la communion, c’est que la partage du pain. Le vin n’est que pour le pretre comme je pense dans bcp de pays africains. Au burkina ct pareil.
Tout le monde n’y va pas. J’étais un peu surpris. Pour certains, c’est parce qu’ils ne se sont pas confessés, donc pas prets pour la comminion car ‘pas propre’.

La messe a duré 1h30, c’est plutot raisonnable, je m’attendais à plus long.
A la sortie je me suis fait appréhendé par quelques personnes qui voulaient savoir qd j’étais arrivé. L’église est un lieu de socialisation important.
Qd ils ont su que j’étais la depuis un an, ils étaient surpris : la premiere fois qu’ils me voyaient à la messe. Mais dans quelle église allais je donc avant de venir à celle ci aujourd hui ?? Bien que je leur dise que non ct la premiere fois que j’allais à la messe en Tanzanie, ils me relancaient : une autre églis dans le coin ? Finalement j’ai dit que le week end je n’étais pas souvent là car j’allais à Bkb. Ils ont du comprendre que j’allais à la messe la bas.
C’est toujours difficile de faire comprendre aux gens que je ne vais pas à l’église. C’est juste vraiment bizarre pour eux. Une collègue était surprise de me voir la.. elle pensait que j’allais à l’eglise orthodoxe et que c’est pour ca qu’on me voyait pas à l’église catholique. :)
Qd j’explique qu’en europe les églises sont presques vides et qu’il n’y a pas bcp de croyants meme s’ils sont déclarés ‘catholiques’, c’est pareil, dur à comprendre. Qd à dire que vous n’avez pas de croyance religieuse, incompréhension totale et tentative de conversion automatique :)

Dans les prochains dimanches je devrais aller à la messe d’une église protestante : église de la toussaint il me semble. C’est le pasteur qui me vend le yaourt qui veut absolument que je vienne. Puis un jour si j’ai le courage car la c’est très long, j’irais chez les adventistes où va un de mes copains professeurs ici.

De futurs posts en perspective

Bonne journée

Comments

De jungle

De zikte zit in het land. De Burundees kucht en puft er wat op los. ’t Is de tijd van het jaar verzekerde me iemand die het weten kan, gezien zijn expertise op vlak van kuchen en puffen. Nu ja voor een muzungu is deze tijd van het jaar best wel aangenaam te noemen: geen drukkende hitte, niet te veel rondvliegend ongedierte dat je absoluut steken wil, noch een gevoel van laffe klamheid die je met momenten om het lijf slaat. Voor een murundi echter is het koud. Lees verder / En savoir plus »

Comments (1)

Winkelen

Deze week ‘au Bon Prix’ geweest, een winkel voor de bazungu, zoals de bleke mensen hier genoemd worden in de plaatselijke taal, het Kirundi. Je komt er inderdaad alleen shoppende expats tegen tussen de rekken. Duvel is verkrijgbaar aan 4100 fBu (wisselkoers van de dag: 1€ = 1710 fBu), Ice-Tea kost iets van een vijf dagen werken voor Jean du Quartier. Een vreemde gewaarwording deze winkel: je waant je in de plaatselijke Colruyt, vol van producten met Nederlandstalige handleidingen, voorzien van het resto of jempykeurmerk. Naar het schijnt kan je hier ook een bestelling plaatsen die dan wat later vanuit België wordt overgevlogen. Globalisatie, je kan er niet aan ontsnappen. De Belgische invloed in Burundi laat zich duidelijk merken.
Dat was het weer voor vandaag. Straks naar de jungle…

Comments

Hoe het allemaal begon…

Na een spannend vertrek vanuit Brussel – zal collega Tom het vliegtuig halen of niet – en een uitermate goede vlucht – met dank aan het cabinepersoneel, zijn we veilig en wel geland ergens ‘s avonds in Bujumbura, Burundi. Alles verliep opvallend vlot, de paspoortcontrole, het aankomen van onze bagage, etc., maar we waren dan ook het enige vliegtuig dat landde. In de inkomsthal werden we verwelkomd door een heus ontvangscomité van BTC en een hoop muggen, hopelijk niet van het geslacht anopheles.

Maandagochtend dan, de eerste werkdag. In plaats van halfslapend naar de trein te lopen, werd ik deze keer opgehaald door chauffeur Nestor met een 4×4 pick-up, na te hebben genoten van een ontbijtje buiten onder de parasol. Niet slecht. Op het werk dan kwam ik wel meteen aan in een moment van grote stress. Omdat het Noodprogramma maar 2 jaar duurt – waarvan één jaar reeds gepasseerd, zijn we zeer beperkt in tijd, dus het moet allemaal vooruit gaan. Ik heb besloten me de eerste dagen bezig te houden met info te absorberen. Dat wil vooral zeggen projectplannen en inschrijvingen op de openbare aanbestedingen doornemen, veel rondkijken, goed luisteren en handjes schudden met interessante mensen.

Comments

DémissionS, Corruption en Tanzanie

Un scandale agite la Tanzanie, implications de ministres dans une procédure d’attribution d’un marché de production d’electricité, démission du premier ministre. Ca chauffe !

C’est un peu flou pour moi ici les news sont surtout en kiswahili.

Mais d’après ce que j’ai compris. Un comité du parlement Tanzanien a dénoncé l’attribution d’un marché de 100 Mégawatt d’electricité à la compagnie Richmond, américaine. Le résultat de la procédure d’attribution avait été jugé étonnante. Le parlement a enquété.

Résultats: Mise en cause de 2 ministres et démissions de ces ministres (j’imagine) et aussi du premier ministre pour soupcon (?) de corruption.
Plus de précisions dans l’article en anglais que je colle ci dessous.

Il y aurait donc de la corruption en Tanzanie !!! ;-)
Selon Wikipedia, la Tanzanie se place 94/171 pays en 2007. En 2001, elle était 82/91. Cela dit la note augmente qd meme.
Le Nouveau Président, qui est venu inaugurer notre projet, est censé être un héros de l’anti-corruption. Il a viré le directeur de la banque de tanzanie où manquaient plein de millions.
Et là, ce sont les ministres qui virent.
Même si la nouvelle d’une corruption, surtout de cette ampleur, est triste et rageante, elle amène qd meme un certain réconfort.
Au moins on a la nouvelle.
Le Parlement Tanzanien est surtout composé d’élu du parti de la révolution, CCM. Je trouve donc plutot positif qu’une commission composée surtout j’imagine de membres de ce parti puissent mettre en cause les membres du gouvernement et les forcer à démissionner. Ca veut dire que les contres pouvoirs existent au moins un peu, me semble t il.

J’essaierai de trouver une image du sticker collé sur les portes des bureaux de mon district. Du genre : “Si tu es un fraudeur, ne me suis pas “

Comments

Bujumbura

Bujumbura-Ville. 6u00 Maandagochtend. De stad ziet zwart van het volk. Overbevolking is namelijk een van de vele problemen in Bujumbura. De schoolgaande jeugd bevolkt massaal de straten in de stad met een gemiddelde van meer dan 400 inwoners per km². Ze worden vervoegd door de handlangers en marktkramers die centrumwaarts trekken in de hoop vandaag toch een centje te verdienen. Het gemiddelde loon van de Burundese Jean de la Rue wordt op 400 Burundese Frank per dag geschat. €1 Is ongeveer 1650 fBu, reken zelf maar eens uit wat een dag werken hier opbrengt.
De schoolkinderen lopen keurig in uniform en gedisciplineerd langs de straten op weg naar één van de vele gesponsorde scholen die Bujumbura telt. Meestal hebben ze enkel voor de middag of na de middag les, kwestie dat er anders meer dan 80 leerlingen per leslokaal gestoken dienen te worden. Het is wel een mooi zicht om de vele kleurrijke uniformen door de stad te zien paraderen. Er wordt gezongen en gelachen onderweg, iedereen blijgemutst aan de dag begonnen zo lijkt.
Alimas, de chauffeur van het project APIP vertelt me over zijn kinderen. Al zes heeft hij er ter wereld gebracht samen met zijn vrouw Jeanine. Samen wonen ze in een huis ergens in een quartier du nord. Ik moet hem maar eens op een zaterdag bezoeken. Dan kunnen we samen een brochette van geitenhart eten. En een koude Primus drinken. En over voetbal praten. De Afrika Cup is namelijk al een tijd bezig. Niet dat het de Burudezen veel van schelen, het eigen nationale team heeft zich immers toch weer niet kunnen plaatsen voor het eindtornooi. Toujours la même chose. We naderen het kantoor, een nieuwe ‘werkendaag’ breekt aan.
Dat was het weer voor vandaag. Straks naar de Colruyt…

Comments (1)

APIP

Om even een belangrijke Belg in Bujumbura te citeren: “Burundi heeft alles om een ontwikkelingsland genoemd te worden”. De jarenlange onlusten, ongeregeldheden en conflicten verhakkelden het staatsapparaat tot een onsamenhangend geheel van ministeries en directieven. Sinds de verkiezingen van 2005 spannen diverse internationale organisaties zich in om de Burundese staat terug te reïnforceren. Zeer begrijpelijk: wie is er in de eerste plaats bevoegd en verantwoordelijk voor de ontwikkeling van een land? Buitenlandse NGO’s en liefdadigheidsinstanties? Neen, de eerste in lijn is de staat zelf. Sinds enige tijd heeft de Belgische overheid besloten om in de versteviging en uitbouw van de Burundese staatsstructuren te investeren. Elke staatsorganisatie die een goed dossier bij elkaar krijgt, kan via ons een openbare aanbesteding doen om bureautica en informaticaspullen aan te schaffen. Ikzelf houd me binnen het project voornamelijk bezig met de opleidingen die gepaard gaan met deze aankopen. Wat baadt het immers in PC’s te voorzien als niemand weet hoe die dingen marcheren? Via het Burundese opleidingsorgaan ENA (Ex-CPF) moeten Salvator (mijn Directuer d’Intervention) en ik zorgen voor de kwaliteitscontrole van de bestaande opleidingen, en deze opleidingen mee helpen verder uitbouwen en specialiseren. Hopelijk kunnen we op die manier bijdragen tot het beter functioneren van de Burundese staat door bij te dragen aan de automatisering, zodat deze verstevigde structuren geënt kunnen worden – onder het motto van decentralisatie – naar het binnenland. Het zal een werk van lange adem worden. Gelukkig heb ik grote longen.
Dat was het weer voor vandaag. Straks naar de Bujumbura-stad.

Comments

aangekomen

Net geland op Bujumbura International Airport, een luchthaven die als dusdanig zelfs verbleekt bij de vergelijking met Iquitos National Airport. Er hangt een leuk tropisch sfeertje in de lucht: wat hitte, wat vocht, wat tromgeroffel, … De reis was voorspoedig geweest, de check-in iets minder. Net voor de paspoortcontrole merkte ik namelijk dat de man die mijn entreeticket voor het vliegtuig had afgeprint, mijn naam fout gespeld had. Bruno Malbroux stond er namelijk op gedrukt. Vlug teruggekeerd, achteruitlopend om de douane een beetje te misleiden, kwam ik terug bij die man aan. Mijn ticket kreeg hij nog wel aangepast, maar voor mijn factuur ivm overwicht van de bagage had hij geen tijd meer. Mijn vlucht stond namelijk op vertrekken. Met een foefje de fastlane-platinamembershipcard-weg door de luchthavencontrole genomen, om zo toch nog net op tijd in het vliegtuig te stappen. Binnenin was alles peis en vree. Weinig mensen op de vlucht naar Bujumbura, des te meer plaats voor ons. Als je wilde kon je languit slapen op een hele rij stoelen in het middenpad.
Na 8 uur vlucht, het uitstappen en de eerste paspoortcontrole werden we verwelkomd door een heus BTC-ontvangstcomité: Amélie, de al aanwezige vrijwilligster; coaches Daniël Cursoux met vrouw en Michel Charlier; chauffeur Patrice en last but not least Res Rep Edwin Hendricks. Trouwens de eerste, maar niet de laatste Limburger die ik mocht ontmoeten hier in Bujumbura. Ze brachten ons naar het guesthouse van Jean-Luc Kesh. Na een een typisch Burundese pizza het bed ingekropen om zo snel mogelijk terug wakker te worden en Bujumbura een eerste keer bij daglicht te kunnen aanschouwen.
Dat was het voor vandaag. Straks naar APIP…

Comments

Lachenlachenlachen!

Laughingstock
Een bijkomende leukigheid is dat ik hier als blanke de bron ben van een hoop lol bij de Tanzanianen. Gisterenavond ging ik in de straat waar mijn hotel gelegen is op zoek naar iets om te eten en een kop thee. Overal langs de weg zijn stalletjes met plastieken stoelen en tafeltjes waar je ofwel frieten en kip, ofwel gefrituurde zoete troep met thee kan krijgen (hoe vettiger, hoe liever hier), dus dat was geen probleem. Een kop thee, dat wil hier zeggen een KEI hete tas tot bovenaan gevuld, waarbij ze je dan een ondertas geven, niet om de kop op te zetten maar om de thee op over te gieten, deze te laten afkoelen en dan van het schoteltje te slurpen.
Wie mij kent weet dat deze handeling van het overgieten nooit goed kan gaan. De vrouw die me de thee verkocht drong aan dat ik moest overgieten, mijn tegenwerpingen ten spijt. Vooruit dan maar. In een mum van tijd was de hele tafel vol thee. Even verderop stonden 10 à 15 kinderen die me van bij mijn aankomst al giechelend stonden te observeren. Mijn gemors veroorzaakte natuurlijk algemene hilariteit. Toen kwam een van hen het maar even voordoen, hoe ik precies de kop en het schoteltje moest houden om alles tot een goed einde te brengen en ik moet zeggen, het is écht een handig systeem, zo dat gieten en slurpen.

Comments