Mijn werk:

Het ‘programme d’apui institutionnel à la conception et la mise en oeuvre du plan stratégique de développement sanitaire de la ville de Kigali’. Zoveel letters, die we voor het dagelijks gebruik afkorten tot PAPSDSK (veel gemakkelijker!). Mijn taak betreft het uitwerken van een gezondheidsbeleid voor de scholen van Kigali, een onontgonnen terrein, klaar voor exploitatie dus. Deze eerste weken zoek ik partners, lees ik documenten, rapporten, onderzoeksresultaten, richtlijnen, goede voorbeelden en verslagen. De weg is nog niet duidelijk afgetekend, het einddoel des te meer: we willen een strategie ontwikkelen voor een gezondheidsbeleid op de scholen van Kigali, die uitvoerbaar is en de gezondheidszorg kan verbeteren, en eventueel als voorbeeld kan dienen. Uitdagend!

Mijn bureau:

De ‘ancienne mairie’. We zitten verspreid over een aantal bureau’s, ik tussen twee collega’s, specialisten in hun deeldomein van de gezondheidszorg en in het wegwijs maken van onervaren nieuwkomers.Uitzicht door een open raam en deur op een mooi klein parkje met grote bomen, een groen eilandje midden in het stadscentrum. Prachtig!

Mijn collega’s:

Een vriendelijke, joviale en competente verzameling van Belgen, Rwandezen, een Fransman, een Guinees en een Burundees. Leerrijk!

Mijn vrijetijdsbesteding:

Met collega jr assistenten: samen eten, drinken, zwemmen, elkanders huisvesting keuren en tips en weetjes uitwisselen. Daarnaast kende ik al het voorrecht te mogen proeven van de legendarische Thaise keuken van mijn coach, en mocht ik eervol verliezen in spelletjes pingpong met PAPSDSK-collega’s. Verder veel rondwandelen, ontdekken en praatjes slaan. Plezant!

Mijn woonplaats:

Kigali is proper, gedisciplineerd, veilig, groen, en verrast achter elke hoek met spectaculaire uitzichten. Openbaar vervoer werkt goed: snel met de taxi-moto, goedkoop en vol ambiance met de bus. Huisvesting zoeken is een kwestie van kiezen tussen verschillende goede opties. Sport-, eet- en uitgaansgelenheden zijn er in overvloed. Het culturele aanbod is nog te ontdekken… Aangenaam!

Samengevat:

Leven en werken als junior assistent in Kigali is aangenaam, plezant, leerrijk, prachtig en uitdagend. Dat het soms ook moeilijk kan zijn, daar geloof ik voorlopig niets van.

Intussen al even aangekomen op het Afrikaanse continent, besluit ik dan maar eens iets op m’n blog te schrijven. Kwestie van goede gewoontes aan te kweken!

Niet dat ik zo meteen weet wat te schrijven. Op mijn ‘eindbestemming’ ben ik nog niet aangekomen, dus ik zweef nog een beetje tussen de valiezen en hotelkamers met airco en de stoffige, kleurrijke, chaotische straten met schattige kindjes die mijn identiteit bondig samenvatten in het reciteren van een enthousiast “Jovo, bonjour, cava bien, merci!” Ik moet toegeven dat zelfs ik tegenwoordig wel opkijk als ik zelf ineens een oplichtende verschijning in het zonlicht ontwaar, met bijhorende verrassing ‘oh kijk, een blanke!’. En zo zien zij mij dus ook. Fair enough!

Het contrast van de Belgische winter met vriestemperaturen en sneeuwtapijt doorbroken door zwarte boomskeletten met de zon en hitte hier lijkt nu al gewoon een droom geweest te zijn. Hier hebben ze het warm water niet uitgevonden. Gelukkig maar!

Het grootste avontuur dat ik hier intussen al beleefd heb is een insectenbeet. Een insectenbeet die daags nadien besloot een allergische reactie te produceren zodat mijn voet ineens twee voeten waard was. En dat was dan weer een paar pikuren in mijn bil waard. Fantastisch gewoon. En dan ga je dus naar de dokter, krijg je medicijnen voorgeschreven, betaal je, en krijg je na dat alles te horen dat je om 16u mag terugkomen om de dokter te zien. Tuurlijk. Dat is dan de dokter die je zegt dat je daags daarna en daarna ook nog eens moet terugkomen. Taakverdelingen zijn hier bijzonder duidelijk!

De indrukken zijn hier dus talrijk, maar ik kijk er vooral naar uit om mezelf te kunnen settelen hier. Om ’s avonds thuis te kunnen komen, te koken en het huishouden te doen, overdag naar het werk te gaan, en ergens tussendoor hopelijk ook nog een beetje een sociaal leven te onderhouden. Zoiets als een normale mens doorgaans doet elke dag. Maar dan op z’n Beninees!