De rijst is geteeld, de opbrengst werd geoogst en naar het magazijn gebracht. Wat gebeurt er met de paddy rijst nadat die van het veld is gehaald? Witte rijst wordt verkregen door die paddy simpelweg te pellen. Maar de rijst kan ook voorgestoomd worden om er parboiled rijst of riz étuvé van te maken. Die is niet alleen voedzamer, het proces van het voorstomen is ook hoofdzakelijk in handen van vrouwen. Dat maakt voorgestoomde rijst net zo interessant. In Savalou verwerken de vijf vrouwen van de groep Founfonmin de paddy rijst tot netjes verpakte voorgestoomde rijst.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
December. Het jaar en ook het landbouwseizoen loopt op z’n einde. De rijst is geoogst, gewogen en klaar om bewaard te worden. Dat betekent ook dat het veldexperiment dat we hier opgezet hadden, zijn resultaten onthuld heeft. Dat was best spannend, want in een land waar absoluut niets ooit volgens plan verloopt, is het voeren van een experiment zeker niet evident.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Een cruciaal moment in ons pilootproject bracht begin september hoog bezoek naar Bénin. In de eerste plaats was er natuurlijk Jef Colruyt. Dat verbaast niemand, want dit bijzondere project is beter gekend onder de naam ‘project Colruyt’ (zie blogartikel ‘Binnenkort Bénin op je bord’ ). Daarnaast waren ook boerenbondvoorzitter Piet Vanthemsche en europarlementslid Marianne Thyssen op het appel.
De bedoeling van dit alles was meervoudig. Naast een terreinbezoek om het werk van Vredeseilanden (VECO) met de rijstboeren in Bénin te presenteren aan de deelnemers, was het ook zaaks om vanuit die lokale realiteit een pleidooi voor het model van duurzame familiale landbouw de wereld in te sturen. Dat gebeurde via uitwisselingen tussen de leden van de delegatie, die zowel bestonden uit onze Belgische vrienden als hun Beninese tegenhangers, ontmoetingen met vertegenwoordigers van de regering en landbouworganisaties, het bekend maken van het project via de pers zowel in Bénin als België en niet te vergeten: de Beninese Fair Trade rijst in de rekken van Colruyt.
Enkele sfeerbeelden: Lees verder / En savoir plus »
Permalink
De allereerste eerlijke rijst uit Bénin, en zelfs uit Afrika, ligt sinds half september in de rekken van Colruyt. Het concept Fair Trade is in Afrika nog bijzonder weinig ontwikkeld in vergelijking met bijvoorbeeld Latijns-Amerika. Nochtans is Fair Trade een interessant concept voor rurale ontwikkeling. Want een eerlijk product is meer dan een product met een eerlijke prijs. Om Fair Trade gecertificeerd te worden, moeten boerenorganisaties aan allerlei voorwaarden voldoen op sociaal, economisch en ecologisch vlak. Dat wil zeggen dat ze een zeker niveau van organisatie moeten halen, waarbij democratisch bestuur voorop staat, met aandacht voor de rechten van de producenten, maar ook voor het milieu en de behoeften van de hele gemeenschap.
Er zit meer achter Fair Trade dan een eerlijke prijs
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Het Vredeseilanden rijstprogramma in Benin
Vredeseilanden startte in 2002 met het rijstprogramma in Benin en ondersteunt er nu zo’n vijfduizend rijstproducenten, georganiseerd in boerengroepen. De rijst wordt geteelt in zogenaamde bas-fonds, laaggelegen en daardoor drassige gronden. Daarom werden deze bas-fonds vroeger niet gebruikt voor landbouw, maar de moerassige grond blijkt perfect geschikt voor de rijstteelt.
Een deel van de rijst wordt op de markt verkocht, wat voor de boeren een extra inkomen betekent. Commercialisering brengt voor de producenten ook een aantal uitdagingen mee.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Intussen al even aangekomen op het Afrikaanse continent, besluit ik dan maar eens iets op m’n blog te schrijven. Kwestie van goede gewoontes aan te kweken!
Niet dat ik zo meteen weet wat te schrijven. Op mijn ‘eindbestemming’ ben ik nog niet aangekomen, dus ik zweef nog een beetje tussen de valiezen en hotelkamers met airco en de stoffige, kleurrijke, chaotische straten met schattige kindjes die mijn identiteit bondig samenvatten in het reciteren van een enthousiast “Jovo, bonjour, cava bien, merci!” Ik moet toegeven dat zelfs ik tegenwoordig wel opkijk als ik zelf ineens een oplichtende verschijning in het zonlicht ontwaar, met bijhorende verrassing ‘oh kijk, een blanke!’. En zo zien zij mij dus ook. Fair enough!
Het contrast van de Belgische winter met vriestemperaturen en sneeuwtapijt doorbroken door zwarte boomskeletten met de zon en hitte hier lijkt nu al gewoon een droom geweest te zijn. Hier hebben ze het warm water niet uitgevonden. Gelukkig maar!
Het grootste avontuur dat ik hier intussen al beleefd heb is een insectenbeet. Een insectenbeet die daags nadien besloot een allergische reactie te produceren zodat mijn voet ineens twee voeten waard was. En dat was dan weer een paar pikuren in mijn bil waard. Fantastisch gewoon. En dan ga je dus naar de dokter, krijg je medicijnen voorgeschreven, betaal je, en krijg je na dat alles te horen dat je om 16u mag terugkomen om de dokter te zien. Tuurlijk. Dat is dan de dokter die je zegt dat je daags daarna en daarna ook nog eens moet terugkomen. Taakverdelingen zijn hier bijzonder duidelijk!
De indrukken zijn hier dus talrijk, maar ik kijk er vooral naar uit om mezelf te kunnen settelen hier. Om ‘s avonds thuis te kunnen komen, te koken en het huishouden te doen, overdag naar het werk te gaan, en ergens tussendoor hopelijk ook nog een beetje een sociaal leven te onderhouden. Zoiets als een normale mens doorgaans doet elke dag. Maar dan op z’n Beninees!
Permalink
.jpg){kind=avatar}
