“Op het terrein” mogen is de droom van elke junior assistent. Niemand kijkt er erg naar uit om dag in dag uit voor zijn pc te zitten. Dus als ik om de paar weken een paar dagen op het terrein wordt vrijgelaten, springt mijn hart een gat in de lucht.

Maar wat betekent dat eigenlijk, “op het terrein”?

Ik ben Junior Assistente Opvolging en evaluatie. Na het doorploegen van al de mogelijke rapporten, kijken we af en toe eens wat de technici op het terrein in hun schild zijn aan het voeren. Om de indicatoren van FAFA (Facilitation d’Appui au Filières Agricoles) in te vullen en hun eigen situatie beter te begrijpen hebben de begunstigden van het project schriftjes gekregen waarin ze nauwkeurig opschrijven wat ze hebben geplant, hoeveel pesticide ze hebben gebruikt, welke dag ze op het veld zijn geweest… enz.

Geen sinecure voor boeren die in veel gevallen beperkt Frans praten en maar een aantal personen kunnen lezen en schrijven. Vaak zijn      het de kinderen die naar school gaan die mama en papa helpen bij het noteren. In de hoop dat met deze schriftjes de boeren meer inzicht krijgen in winst of verliesmarges en hoe deze aan te pakken.

Dus, op het terrein gaan, houdt eigenlijk vooral in, in mijn geval, schriftjes gaan controleren. FAFA werkt samen met verschillende boeren organisaties die met technici op het terrein de boeren bijstaan: Met technische raad helpen ze de boeren bij hun productie, en ze helpen hem met zijn schriftjes goed bij te houden.  De missie van FAFA vertrekt vroeg (in principe…  In de meeste gevallen is er nog een hele bureaucratische rompslomp te doorstaan), ergens wordt de technici opgepikt, en de witte blinkende 4×4 van FAFA gaat op weg. Met onze groene nummerplaat moeten we niet stoppen voor corrupte politiemannen en rijden we rechtstreeks richting de begunstigde boer.

Na een korte introductie, vaak in de plaatselijke taal waarbij ik enkel kan dromen wat er gezegd wordt, (de poging om er enkele woorden in lokale taal uit te persen en idereen die uit de bol gaat)beginnen de vragen en het heen en weer gevertaal: Hoe doet de technici het? Komt hij als je hem nodig hebt? Welke moeilijkheden hebben jullie nog? …. En dan wordt er een blik geworpen in de beroemde schriftjes. Na een stuk of tien van deze gesprekjes in verschillende dorpen rijden we blij en gelukkig (en vol muggenbeten) richting een hotel in de buurt, om morgen weer meer van hetzelfde te doen. Altijd blij van op het terrein te mogen, maar ook altijd blij om na twee à drie dagen weer thuis te komen.