Onlangs las ik hier in de krant een opiniestukje van de hoofdredacteur dat me deed overwegen hier toch ook een klein artikeltje over te schrijven. Het gaat over sandwichkes, toegegeven, een zeer banaal iets!
Toch maakt de Marraqueta, het typische harde broodje uit La Paz, verplicht deel uit van het ontbijt vanaf de leeftijd dat de Boliviaanse kindertandjes sterk genoeg zijn om zich er niet op stuk te bijten. De eerder vermelde hoofdredacteur ging zelfs zover in zijn superlatieven, dat hij de rest van het brood-aanbod in de wereld omschreef als: de zachte rommel die andere culturen ‘smorgens naar binnen plegen te werken kunnen we beter rekenen bij een klasse die we eerder kunnen omschrijven als ‘voor mietjes’. Nee, daartegen is de Marraqueta hard en sterk,… het ontbrak de man duidelijk niet aan enig chauvinisme, net als het merendeel van de Paceño’s overigens, die elke dag weer hun dosis marraqueta met boter, kaas of confituur tot zich nemen. Daarbijkomend werd het plotsklaps bijna verheven tot het symbool van de machocultuur die hier en daar op dit continent overdadig aanwezig blijft…
Net als bij het (bij)geloof dat ik ten tijde van Ekeko besprak (februari), is de Marraqueta overigens niet zo eigen aan La Paz als men hier wel eens durft beweren.

Er doen verscheidene verhalen de ronde over wie al dan niet onsterfelijkheid verdient voor het uitvinden van het sandwichke dat zich wist te verheven tot dagelijks ritueel. Waarschijnlijk is geen enkele versie helemaal correct, maar volgens de meest verspreide ging een en ander als volgt:

In de jaren 20 van de vorige eeuw zouden 2 Deense broers, de heren Rasmussen, beiden bakker van opleiding te Kopenhagen, hun weg gevonden hebben naar deze streken. Bij wijze van in hun levensonderhoud te voorzien legden ze zich verder toe op waar ze reeds goed in waren, namelijk broodjes bakken. De combinatie van de lokale producten hier voorhanden, een houtoven en een hoog & droog klimaat lagen aan de basis van wat heden de marraqueta mag heten!

Een waarschijnlijker verloop der gebeurtenissen, hoewel nooit bewezen, is dat de oorsprong van het broodje te vinden is in Marokko. Spanje werd namelijk lange tijd bewoond door Arabieren die het daar zouden geïntroduceerd hebben. Dezen brachten het op hun beurt dan weer mee naar hun overzeese gebieden. Dat verklaard meteen waarom dit broodje geen exclusiviteit van La Paz is (in tegendeel tot wat men hier wel eens wil beweren), maar o.m. ook in Argentinië op de ontbijttafel terug te vinden is.
Een soort van syncretisme dus, dat wederom aan de basis ligt van een voor de Bolivianen haast nationaal symbool. Mijn volgend artikeltje is bij deze overigens ook al aangekondigd en zal gaan over de Borsalino (het hoedje van de Boliviaanse Cholita), die tegen ieders verwachting in een vergelijkbare geschiedenis kende…