Elke JA (Junior Assistant) vindt in zijn taakomschrijving ‘bijdragen aan de sensibilisering van de Belgische bevolking’ (lees: af en toe iets publiceren op blogcooperation.be) terug en dat staat vandaag op mijn to do-lijst. Niet eenvoudig echter om op originele wijze te sensibiliseren. Het Junior-programma bestaat nu enkele jaren en vele voorgangers hebben interessante dingen gepubliceerd.  Over capaciteitsopbouw bijvoorbeeld, waar ‘mijn’ project om draait, heeft mijn collega Marie een verhelderend artikel geschreven. Over public procurement, mijn officiële taak hier, is er ook al wat afgeblogd, onder meer over de procedures en over de link met de Verklaring van Parijs. En over het dagelijkse leven in Kigali en Rwanda tenslotte is er, met een tiental JA’s aanwezig en 7 nieuwe JA’s op komst, reeds een uitgebreid leesaanbod voorzien.

Dan maar vertellen over mijn persoonlijke ervaringen tijdens mijn verblijf, nu zes maand en één dag, als ‘junior assistant in procurement’ in het ‘Support to Capacity Building in Rwanda’-project. En hoe papier en realiteit soms danig verschillen. Als vrienden me, voor mijn vertrek, vroegen wat ik ging doen in Rwanda, gaf ik een korte samenvatting van de functiebeschrijving die ik gekregen had. Na die uitleg kwam meestal de vraag: ‘en wat betekent dat concreet?’. Waarop ik het antwoord schuldig moest blijven. Maar een JA is flexibel. Dus toen na aankomst in Rwanda bleek dat de functie op papier niet zomaar om te zetten was naar de praktijk, hoefde dat geen probleem te zijn. Werk is er genoeg, dus verschoven mijn taken van ‘uitsluitend procurement’ naar ‘procurement en veel meer’. Zo heb ik de voorbije maanden bijgedragen tot de integratie van het Capacity Building Fund, dat subsidies geeft aan initiatieven rond capaciteitsopbouw, in het Public Sector Capacity Building Secretariat, de overheidsinstelling waar ons project onder valt. Dat betekende zowel het op orde krijgen van de financiën als het opzetten van administratieve procedures. Voor de komende maanden staan de strategie en opvolging gepland. Ook de algemene ondersteuning van ons project is nu opgenomen in mijn takenlijst, dat zijn ad hoc taken (helpen met een rapport, een voorstel voor subsidieaanvraag schrijven, … ), de opvolging van de databank van het project en hulp bij contractbeheer. En uiteindelijk blijft een deel van mijn werk ook wat in mijn oorspronkelijke functiebeschrijving staat, namelijk procurement ofte aankoop, maar dan volgens de uitgebreide regelgeving van ‘overheidsopdrachten’. Naast de concrete opvolging is dat: nadenken over betere procedures en instrumenten voorstellen die daarbij kunnen helpen.

Een flexibele ingesteldheid loont dus, maar is ook onontbeerlijk. Zo is er vandaag voor het eerst sinds twee weken toegang tot internet op kantoor en heb ik mijn computer zonet voor de vierde keer heropgestart, met dank aan de vele stroomonderbrekingen. Aan de andere kant: vorige maandag stond ik voor een gesloten kantoordeur, aangezien de overheid voor de tweede keer in zes maanden tijd op het allerlaatste nippertje beslist had om de maandag tot officiële verlofdag uit te roepen. Waarna ik, geheel flexibel van aard, mijn ‘maandag werkdag’-attitude vlotjes omboog tot ‘juij, verlofdag’-stemming.