Zoals Marie hier reeds schreef draait het project waarin wij meewerken rond het verbeteren van het stedelijk netwerk van voorzieningen in de publieke gezondheidszorg. Dit netwerk is hiërarchisch opgebouwd, zodat iedereen eigenlijk eerst langst het eerste referentieniveau dient te passeren. Dat kun je zo’n beetje vergelijken met de manier waarop wij naar de huisarts gaan, die ons dan eventueel doorverwijst indien nodig. Deze heten hier de zgn. “Centros de Salud”.
Mijn taak omvat onder andere het opstellen van de plannen van de bestaande toestand van een tiental van dergelijke centra, zodanig dat we deze later kunnen verbouwen. In de meeste gevallen bestaan deze namelijk niet.
Het maken van zo’n plan “bestaande toestand” betekend dat je ALLES moet opmeten, in elk hoekje kijken, massa’s foto’s trekken en observeren hoe men er werkt, etc. Zodat wanneer je vertrekt het gebouw, haar gebruikers en de omgeving geen geheimen meer hebben.
Op die manier maak je af en toe wel eens iets vreemds mee!
Onlangs kwam ik bijvoorbeeld toe in een dergelijk centrum, net op het moment dat er een “algemene vergadering” aan de gang was. Dergelijke centra zijn namelijk vaak de sociale motor van een wijk, en dus zeer belangrijk voor de buurtbewoners, het lokale bestuur,… iedereen wil dan ook z’n zegje hebben in het beleid dat gevoerd wordt. De directrice nam me even apart om te vragen wie ik was, waarop ze me prompt voor de vergadering (zo’n 40 man) leidde met de woorden “dit is arch. Thomas, die jullie en mij eens haarfijn gaat uitleggen wat hij hier komt doen en hoe hij ons gaat helpen”. Ik werd me daar even serieus onder vuur genomen, want uiteraard wou iedereen daar z’n zegje doen en zeker zijn dat ik zijn agendapunt in acht nam. Een paar uurtjes en heel wat diplomatie later kon ik dan toch beginnen!

Dergelijke centra hebben ook steeds een bevallingskamer en enkele bedden, zodanig dat indien er niet thuis bevallen wordt of wanneer er complicaties zijn, men ook steeds daar terecht kan. Zo is het al gebeurd dat ik plots moest verdwijnen terwijl ik de bevallingskamer aan’t opmeten was, omdat er een kindje geboren ging worden. Het fijne is dan weer wel dat ik dat kindje zijn eerste levensdagen heb bezocht vermits het daar nog even verbleef, en ik uiteraard verder moest met het opmeten van de hele zaak!

De gezondheidszorg voor kinderen is overigens sterk gesubsidieerd en men twijfelt dan ook niet om een arts te raadplegen. Mede daardoor loopt het er ook steeds vol van kleine bengels op zoek naar het uitsteken van een of ander kattenkwaad. Ze staren je dan ook enkele uren aan als je foto’s trekt van alle dingen die stuk zijn, of ineens alle deuren begint te meten. Ineens willen ze allemaal architect worden, dus aan helpende handjes nooit een tekort!

Uiteraard is niet alles even mooi en vrolijk, want anders zou mijn taak redelijk overbodig zijn… Het grote probleem stelt zich vooral op het vlak van structureel onderhoud. Dit betreft herstellingen, vervangen van lampen,… Vele centra zijn meer dan 20 jaar oud, maar zien er vaak tot 3 keer hun leeftijd uit… Dat komt omdat alles (tot een lamp toe) centraal moet besteld worden en dat vraagt verschrikkelijk veel tijd, als het al in orde komt… Eens iets gegeven is, moet het ook aanwezig blijven, ook al heeft het zijn houdbaarheidsdatum ver achter zich gelaten. Zo is vaak de helft van zo’n centrum opslagplaats voor bedden waar nooit nog iemand in zal (of wil) slapen, gebroken spiegels, medische toestellen die niet meer dienen… Het ergste wat ik in dat verband ben tegengekomen is een wc die in onbruik is geraakt (letterlijk al jaren de deur op slot) omdat er een kamikaze-duif zich door een open venstertje in naar beneden heeft gestort en als dusdanig overleed aan een tragische verdrinkingsdood. Niemand wil het schepsel komen verwijderen en dus gaat de deur op slot tot de aanvraag ter verwijdering door de bureaucratie is geraakt…

Ook op vlak van hygiëne is de standaard toch wat anders… Zo is het niet heel ongewoon dat er een aantal honden rondlopen terwijl er een aantal moeders op de grond (het plaatsgebrek is chronisch) hun kindjes aan het verschonen zijn. Uiteraard doet het personeel wel wat het kan om dergelijke toestanden te vermijden, maar ook hier manifesteert zich een ernstig tekort. Vele centra zijn slechts 6u per dag open, hoewel de mensen er in principe 24u zouden moeten terechtkunnen. We hebben dan ook een akkoord gesloten met de lokale overheden (die verantwoordelijke zijn voor het personeelsbeleid) dat wanneer we tussenkomen in het renoveren en uitbreiden van dergelijke centra, zij ervoor zorgen dat het slepende personeelstekort in dat centrum opgelost wordt! Met succes, zo is reeds gebleken, en dus wordt het publiek gezondheidssysteem van de stad El Alto beetje bij beetje beter uitgerust om aan de enorme vraag te voldoen!