 |
MIP MIP MIP |
Soeur Agathe is 69 en directrice 
van een klein naaischooltje in Gisanze,
op 25 km van de geplaveide wegen.
Sabine en Salvator zijn leerkracht en baten
een klein bakkerijtje uit in Muyinga, waarin ze
straatjongeren opleiden en tewerkstellen.
Gaston is automechanieker en staat aan het hoofd van negen groepen straatjongeren in negen verschillende steden, die opgeleid worden tot mechanieker/electricien/lasser.
Al deze mensen zijn geen goede vrienden, ze kennen elkaar doorgaans niet, of slechts vaag.
Het zijn geen buren, ze wonen en werken een beetje overal in Burundi.
Het zijn geen collega’s, ze werken in verschillende branches en sectoren.
Wat hebben ze dan wel gemeen?
Allemaal vroegen ze in 2009 een financiëring aan voor hun vereniging van België.
Allemaal hebben ze een kleine associatie, die een sociaal doel koppelt aan economie: verantwoord winst maken dus.
Allemaal zijn ze, dames en heren, buiten vereniging, mama, papa, student, zuster, ondernemer, broer, vriend of echtgenoot, ook microproject, MIP in de volksmond binnen het taaluniversum van de Belgische ontwikkelingssamenwerking.
Microprojecten zijn financiële injecties aan kleine economische, sociale of culturele projecten. Een vereniging kan eenmalig zo’n financiering aanvragen, om de associatie, of een project van de organisatie een “shot” toe te dienen. Eén groep kan op die manier tot 12.500 Euro aanvragen (de meesten vragen echter veel minder). Na een veldbezoek wordt besloten of het gevraagde bedrag al dan niet wordt toegekend. Die som wordt dan uitbetaald in verschillende delen, zodat malafide groeperingen er meteen uitgefilterd worden. Ondertussen worden de groepen ook opgevolgd en gevormd op gebied van boekhouding, marketing, basisprincipes van projectmanagement, etc.
En wat doet dat dan, zo’n MIP?
Soeur Agathe kocht er na
aimachines mee voor de 29 meisjes
die les bij haar volgen. Meisjes die niet geslaagd zijn voor het
“Examen d’Etat” na de basisschool en dus geen andere toegang
hadden tot secundair onderwijs, of het leren van een beroep.
Ondanks de geïsoleerde ligging van het schooltje, verkoopt ze
ondertussen ook de producten van de leerlingen, zodat op
termijn nieuwe naaimachines kunnen worden aangekocht.
Sabine en Salvator bouwden een nieuwe oven en huurden een kiosk op de hoofdweg van Muyinga, waarin ze nu hun brood en andere bakproducten verkopen.
Gaston kocht materiaal aan om te investeren in gietijzer en een autorijschool,
zodat de groepen jongeren op termijn in elke stad zelfvoorzienend kunnen zijn.
Op die manier kunnen steeds nieuwe straatjongeren een degelijke opleiding genieten, zonder dat nog op externe steun moet worden gerekend.
Allemaal mensen dus, die zich verenigen om samen –als u het mij toelaat- uit het slijk te raken.
Initiatieven die iets duurzaams wilden creëren voor zichzelf en hun omgeving.
Verenigingen die proberen om, vanuit het niets, hun eigen wijk, stad, provincie, land beetje bij beetje te “ontwikkelen”.
Want, zoals één van hen al lachend opmerkte: “If you can dream it, you can do it!” . En dat klinkt dan plots niet meer als een groot cliché.
ashley said,
March 25, 2010 - 11:11 am
Ook gij zijt goe bezig
!
Kisses from Vietnam
daphnee said,
March 25, 2010 - 11:42 am
Super artikel!! En mooie stijl!!!
joel said,
March 25, 2010 - 4:18 pm
Dag Sara,
Goed uitgelegd, zeer instructief.
Gisanze, ligt dat dichtbij Muyinga?
Maar hoeveel naaischolen zijn er daar. zijn er niet te veel?
Soms brengen onze financiële injecties oneerlijke concurrentie.
Maar dat weet je al. Is het, het geval in Gisanze?
Nog eens proficiat voor je werk,
tot binnekort,
Joel
Cleo said,
March 27, 2010 - 11:15 pm
Lieve Sara,
Ik ben immens trots op je en zo mogelijk je grootste fan!
Tot snel vriendin en doe dat nog goed daarginds!
Liefs!
Danielle Claus said,
March 28, 2010 - 11:38 pm
Vlot geschreven artikel Sara. Zijn er ook MIP’S die al enkele jaren bestaan? Die nadat de lening afbetaald is, zelfbedruipend verder kunnen? Of Staat het nog project nog maar in de kinderschoenen?
lieve groetjes en tot binnenkort
mama
Sara said,
March 30, 2010 - 8:45 am
Nog een belangrijk detail:
een MicroProject is géén microfinanciering,
een vereniging hoeft het geld niet terug te betalen.
Vanaf 2009 krijgen alle verenigingen ook een vorming in beheer van organisaties, boekhouding, … daarvoor waren er velen die overkop gingen, bijvoorbeeld doordat ze niets hadden opzijgezet voor de aankoop van nieuw materiaal … Over een paar jaar zal duidelijk worden of dat door de vormingen verandert. Ik vermoed alvast van wel.
Kris said,
March 30, 2010 - 12:55 pm
Hey meid,
Zeer aangenaam om jouw artikel te lezen, heel duidelijk en informatief interessant.
Tof hoe jij al deze bijzondere mensen in de spotlights plaatst.
Goed bezig meisje, doe zo verder!
X
Kris
Eveline said,
March 31, 2010 - 1:07 pm
Hoe budgetteren jullie eigenlijk de opvolging/ terreinbezoeken? dat was in Tanzania altijd een probleem: het toegekende bedrag is zeer klein (10.000 tot 12.000 euro) en de projectjes verspreid over het hele land, er was geen apart ‘budget’ voor M&E. Hebben jullie daar iets op gevonden? Burundi is natuurlijk een pak kleiner.