Intussen al even aangekomen op het Afrikaanse continent, besluit ik dan maar eens iets op m’n blog te schrijven. Kwestie van goede gewoontes aan te kweken!

Niet dat ik zo meteen weet wat te schrijven. Op mijn ‘eindbestemming’ ben ik nog niet aangekomen, dus ik zweef nog een beetje tussen de valiezen en hotelkamers met airco en de stoffige, kleurrijke, chaotische straten met schattige kindjes die mijn identiteit bondig samenvatten in het reciteren van een enthousiast “Jovo, bonjour, cava bien, merci!” Ik moet toegeven dat zelfs ik tegenwoordig wel opkijk als ik zelf ineens een oplichtende verschijning in het zonlicht ontwaar, met bijhorende verrassing ‘oh kijk, een blanke!’. En zo zien zij mij dus ook. Fair enough!

Het contrast van de Belgische winter met vriestemperaturen en sneeuwtapijt doorbroken door zwarte boomskeletten met de zon en hitte hier lijkt nu al gewoon een droom geweest te zijn. Hier hebben ze het warm water niet uitgevonden. Gelukkig maar!

Het grootste avontuur dat ik hier intussen al beleefd heb is een insectenbeet. Een insectenbeet die daags nadien besloot een allergische reactie te produceren zodat mijn voet ineens twee voeten waard was. En dat was dan weer een paar pikuren in mijn bil waard. Fantastisch gewoon. En dan ga je dus naar de dokter, krijg je medicijnen voorgeschreven, betaal je, en krijg je na dat alles te horen dat je om 16u mag terugkomen om de dokter te zien. Tuurlijk. Dat is dan de dokter die je zegt dat je daags daarna en daarna ook nog eens moet terugkomen. Taakverdelingen zijn hier bijzonder duidelijk!

De indrukken zijn hier dus talrijk, maar ik kijk er vooral naar uit om mezelf te kunnen settelen hier. Om ‘s avonds thuis te kunnen komen, te koken en het huishouden te doen, overdag naar het werk te gaan, en ergens tussendoor hopelijk ook nog een beetje een sociaal leven te onderhouden. Zoiets als een normale mens doorgaans doet elke dag. Maar dan op z’n Beninees!