¡Hola!

Onder het motto ¡El Camino es El Destino! (tevens de titel van het exotische album van Los Callejeros uit Leuven) is mijn ontdekkingsreis door de Peruaanse wereld van boerenverenigingen en ontwikkelinssamenwerking begonnen.

Aankomen in een nieuw land is altijd even schrikken, en dan zeker in een metropools zoals Lima wanneer je je er komt vestigen voor toch minstens 1 jaar. Dan vliegen gedachten zoals “Wow, wat doe ik hier?!” of “Waar ben ik nu aan begonnen?” wel eens door je hoofd. Teoretici zouden dit een cultuurshock durven noemen, alhoewel die verondersteld wordt meer sluipend te komen. We zullen zien… Ondertussen heb ik een appartementje gevonden, zijn de eerste dagen in mijn nieuwe werkomgeving achter de rug, wordt er al gezellig gekeuveld met de colega’s tijdens de middagpauze op restaurant (1,5 euro voor een volledige en lekkere menu!) en heb ik mijn toffe collega-junioren en hun vrienden hier in Lima al een beetje leren kennen. Poco a poco, krijgt mijn leventje hier dus vorm. Spannend, niet altijd even evident maar wel heel interesant.

Even de organisatie voorstellen waarin ik ben komen werken. ANPE-Perú is de Nationale Vereniging van Ecologische Boeren in Peru (Asociación Nacional de los Productores Ecológicos del Perú). Een soort bio-boerenbond dus. Deze organisatie vertegenwoordigt meer dan 12 000 arme boeren en is gegroeid vanuit de behoefte aan een overkoepelend orgaan voor de vele lokale en regionale boerenverenigingen hier in Peru. Heel bondig samengevat heeft ANPE een tweevoudige opzet.

Langs de ene kant wil men een duurzaam en ecologisch landbouwmodel promoten onder de leden, zonder gebruik van kunstmeststoffen en pesticiden. Daarenboven moet dit landbouwmodel ‘family-based’ zijn een een degelijk inkomen verschaffen aan duizenden arme boerengezinnen. Dat wil men realiseren door het ondersteunen van activiteiten van de regionale coöperatieven (zoals de organisatie van bio-beurzen, martkplaatsen, verkoopskanalen en congressen over agro-ecologie onder andere).

Langs de andere kant wil ANPE ook de belangen van deze biologische landbouw en de stem van de kleine (arme) boer vertegenwoordigen in het nationale landbouwbeleid. Zo kan Perú misschien op termijn aantonen dat kleinschalige familie-gebaseerde landbouw wel degelijk een geldend én duurzaam alternatief vormt voor het industriële (en zwaar gesubsidieerde) landbouwmodel zoals we dat bij ons in Europa en de USA kennen.

Industriële landbouw of ecologische, Peruanen eten graag lekker en hebben de beste keuken van heel Latijns-Amerika. Dat beweren ze toch zelf! Aan kleuren, smaken en variëteit keuze genoeg hier in ieder geval. Wel niet evident altijd, al die namen. Dan vraag ik wat is dat? Leggen ze mij in het Spaans uit om welke groente het gaat en gebruiken ze in die zin drie woorden die ik weer niet ken. Gewoon proeven en proberen dus. Deze middag wel een iets minder aangename verrassing: twee kippenpoten en een niet nader bekend orgaan in mijn soep (het had veel weg van een uitgehakt kinderoortje, ik meende zelf de buis van Eustachius uit de biologie-les te herkennen). Soit, gewoon blijven lachen en voort eten zonder al teveel na te denken, want de soep was overigens best wel lekker.

¡Buen provecho! Smakelijk!

Hannes.