Ik zit met een date in een koffie/cocktailbar in Jaen. Daar moet je je niet teveel bij voorstellen (bij de bar, zij is best knap), dat betekent gewoon dat ze een espressomachien hebben en pisco sour serveren. Een fijne plek eigenlijk, waar ze trouwens ook hits van de jaren 80 spelen (elke avond dezelfde playlist uiteraard).

Mijn gezelschap vraagt of ik – aangezien ik engels kan – het liedje dat opstaat kan vertalen. Men at work speelt Land downunder. Tjah. Letterlijk vertalen heeft weinig zin zeg ik, omdat de helft van de tekst gewoon onverstaanbaar is (ik maak niet echt een goede indruk wat betreft mijn talenkennis) en op het eerste zicht nergens op slaat. Maar samengevat, herpak ik mij, gaat het over iemand die lange tijd ver van zijn bakermat rondtrekt, zich vervreemd voelt en vertelt over ontmoetingen die hem aan thuis herinneren.

De volgende track is gimme a man after midnight. Dat vertaalt net iets makkelijker.

hotel flamenco in jaen

Jaen is de hoofdstad van de gelijknamige provincie en ligt 100 km ten zuiden van San Ignacio, op zo’n 2 u rijden (2u15 met een verantwoorde chauffeur, 1u45 met un loco). Tot Perico, ongeveer halverwege, is de weg niet geasfalteerd. Een paar kilometer verderop, tussen Perico en Tamborapa, wordt een stuk van de baan langzaam maar zeker weggevreten door een rivierbocht.

De allereerste indruk kwam goed overeen met de beschrijving in de footprint: een rustig bruisend, aangenaam warm provinciestadje, omringd door rijstvelden, met als achtergrondgeluid het constante gesputter van de honderden mototaxis. Een economisch kruispunt voor de export van koffie en cacao, bewoond door een amalgaam van handelaars, studenten, hoteleigenaars en een beetje expats.

Na een aantal weken in het soms wel zeer rustige San Ignacio verbleven te hebben, werd Jaen de ‘grote stad’: dagelijks verse vis (in plaats van enkel op woensdag en zaterdag), beschikbaarheid van mozarella en parmesaanse kaas (steevast over datum, dat wel), meer discotheken en meer chica’s. Bij elke terugkeer maakten we ons in toenemende mate zorgen om voor een paar maand vast te komen zitten in San Ignacio, wanneer de rivier haar strijd gewonnen zou hebben.

mototaxis in jaen

Maar naarmate de weekends passeren, en je al eens in elk van de vier goeie cevicherias hebt gegeten en in elk van de drie grote discotheken hebt gedanst, wordt het terug het kleine provinciestadje. En na een paar keer uit Lima teruggekeerd te zijn, enkele huizenblokken.

Hoe beter je dan je weg begint te kennen in de hobbelige straten tussen die blokken en hoe vaker je de bewoners van de huizen ontmoet en hun verhalen hoort, hoe meer de vuile kantjes van een stad duidelijk worden: maffia die meisjes de prostitutie inlokt met beloftes op een goedbetaalde job in Arequipa, hotels die als paddestoelen uit de grond schieten maar zonder gasten (geldwitwasserij), gruwelijke afrekeningen na diefstal van een grote lading koffie, vier doden op een dansfeest door de combinatie van veel volk, nog meer alcohol, en vuurwapens, een vier maand durende staking van de universiteitsprofessoren, een ziekenhuis met de reputatie ‘gezond binnen, dood buiten’, een uit de hand lopende bevolkingsgroei,…

Dan heb je de indruk dat Perú je een stuk minder welkom heet.

Maar nog eens enkele weken later is het weer plezant met de bende in la disco, laten de verse sint-jacobsschelpen in de ceviche van 15 soles zich smaken en heb je deugd van het briesje in de mototaxi die rondhobbelt in avenidas die tot ’s avonds laat gevuld zijn met de Jaenos en Jaenas: de winkeleigenaars, de narcotraficante in zijn dikke jeep met geblindeerde ruiten, de koks met vettige schort en vuile vingers, de opgetutte studentes, de zatlappen, de koffiegroothandelaars die hun hemd oprollen boven hun uitpuilende bier- en yuccabuik, de bedelende kinderen, de dikke mamas op de markt,… Jaen is alles samen eigenlijk.

Ik raak een delicaat thema aan. We hadden eerder al afgesproken, maar toen is ze niet komen opdagen. Na een paar dagen zonder enig teken van leven krijg ik een sms die ik niet zo rap ga vergeten: ‘hola, sorry dat ik niks heb laten weten, tis dat ze mijn nonkel aangevallen en vermoord hebben’.

Ah bon. Ik zeg dat als ze geen goesting heeft daarover te praten, ik daar maar niet verder zal op ingaan. Het antwoord, met een glimlachje: ‘no te preocupes, asi es la vida’ (maakt niet zoveel uit, das het leven).

Asi es la vida en Jaen.

Asi es el Perú, amigo.

Date is verder op niks uitgedraaid overgins.

Door parasieten geteisterde koffiebonen