De eerste week in Ayacucho verliep erg rustig. We kwamen om zeven uur ‘s ochtends aan op de luchthaven van de tweeduizendzevenhonderdmeterhoge regiohoofdstad. Binnen het uur konden we, na het ons opfrissen en installeren in de kamers, reeds ontbijten in het restaurant van ons hotel. Daarna trokken we de stad in voor een eerste verkenning.

Toen we op de Plaza de Armas een babbeltje maakten met een oude man op een bankje passeerden een fanfare en een stoet van studenten met stropdas. Later werd ons bevestigd dat er elke zondag een opgeklede studentenoptocht plaats vindt. Tenminste, we treffen voorlopig elke week een andere groep jongeren in formatie aan.

Tijdens het verdere verloop van die eerste week op locatie hielden we ons voornamelijk bezig met een zoektocht naar een gemeubelde woonst. Ook dat is niet zo eenvoudig als in België. De idee om op internet eerst plaatjes te bekijken of snel het eerste immokantoor dat je tegen komt binnen te springen is hier, hoe kan het ook anders, totale fictie. In eerste instantie belden we elk nummer op van de vele aankondigingen die we tegen lantaarnpalen en winkeluitstallingen aantroffen. Het maken van afspraken ging vlot en we waren beiden (Pauline en ik) hoopvol snel iets te vinden. Ook het eerste bezoek gaf moed. Het was een mooi, ruim appartement dat binnen de gewenste prijsklasse lag. De ruimte was ook in degelijke staat. Alle voorzieningen aanwezig betekende echter dat er enkel aansluiting was voor water en electriciteit. De eigenares weigerde jammer genoeg ook meubels aan te schaffen voor de woonst, zelfs wanneer we voorstelden in ruil de huur op te trekken. “Ach, het is toch zo gemakkelijk om goedkope, degelijke meubels aan te treffen. Ik woon echter in Lima en kan daar toch echt niet voor zorgen”.

De reeks appartementen die we daarna zagen bleken van een ander kaliber. De meeste waren nog in volle werkzaamheden maar gingen allemaal binnen de week volledig in orde gebracht worden. Ook bemeubelen bleek geen probleem. “Ja hoor, ik kan wel voor een tafeltje en vier stoelen zorgen. Wat zegt u? Een koelkast en een fornuis? Een bed?? Sorry dat is te moeilijk.” Enkelen beloofden zelfs die commoditeiten snel in orde te brengen. Een kleine enquête bij kenissen leerde echter dat deze beloftemakers notoire overdrijvers zijn.

Na enige rondvraag blijkt het probleem van de huurmarkt in Ayacucho, voor zover mij ter ore gekomen, tweeledig te zijn. Eerst en vooral zijn er blijkbaar weinig appartementen beschikbaar. Zeker het aanbod aan bemeubelde appartementen lijkt bijna onbestaande. Dit verklaart waarschijnlijk ineens waarom bijna overal in Ayacucho gebouwd wordt. Ten tweede lopen de eigenaars van deftige, leegstaande appartementen niet graag te koop met hun waar. Ze verhuren hun eigendommen niet graag aan eender wie uit schrik dat de huur niet betaald zal worden en/of dat de huurder hun gebouw zal beschadigen.

Dé manier om hier aan een woonst te geraken blijkt dan ook die van de rondvraag te zijn. Manieren om iets te vinden bestaan uit aan elk huis aanbellen en laten zien dat je een betrouwbare coöperant bent die geen vlieg kwaad doet en zijn huur zeker op tijd zal betalen óf aan je kenissen vragen of ze geen mensen kennen die mensen kennen die misschien gehoord hebben dat er ergens binnen hun vriendenkring een leegstaand appartement ter beschikking kan gesteld worden aan een deftige West-Europeaan. Deze laatste optie werkte voor mij. Eén van de vrienden van mijn coach had een, naar europese normen verzorgd en bemeubeld appartement ter beschikking op nog geen vijf minuten wandelen van het werk. De eigenaar heeft me zelfs gevraagd wat me nog ontbrak en heeft me een stevig dubbel bed met semi-orthopedische  matras gekocht, dat hij ook zelf betaalde. Vermoedelijk heb ik geluk met deze man.

Mijn collega Pauline had minder geluk met haar zoektocht. Hoewel ik na één week in mijn nieuwe woonst trok, heeft zij 21 nachten op hotel doorgebracht.