Iemand vroeg me waarom hij een foutmelding kreeg wanneer hij mijn blog wilde bekijken. Een ander wist het al. Ik had er nog steeds niets op gepost. Bij deze.

Van de vlucht tussen Zaventem en Schiphol heb ik niets gemerkt. De avond ervoor was ik een laatste trappist gaan drinken en pita gaan eten met Karen en Erik. Het was een gezellige avond in Antwerpen en omdat ik ongeveer anderhalf uur voor check-in terug thuis was leek het me beter niet meer te slapen. Toen ik eindelijk op het vliegtuig richting Nederland zat viel ik dan ook als een blok in slaap en toen ik wakker werd hadden de meeste medepassagiers hun bagage al in de hand, klaar om het tarmac te betreden.

Op Schiphol was er voldoende tijd voor een koffie en een kijkje in de souvenirwinkeltjes. Ik besefte ook dat dit mijn laatste mogelijkheid was om een nederlandstalig boek aan te schaffen. Vier dagen later had ik de zeshonderd bladzijden lange roman reeds achter de kiezen. Normaal lees ik niet vaak maar ook het gemis aan moedertaal blijkt aanwezig op verre reizen. Voorheen was ik nog nooit voor lange tijd in het buitenland geweest zonder nederlandstalige metgezel. Met Pauline, mijn naaste, franstalige collega in Ayacucho, had ik trouwens besloten voortaan in het Spaans te converseren.

Bij aankomst in Lima werd het al snel duidelijk. Dit is een wereldstad. Tijdens het overvliegen kon ik langs 2 zijden het einde van de stad niet zien. Toen het vliegtuig nog even langs de kuststrook draaide zagen de vrachtschepen er ronduit impressionant uit.

Van twee koppels die Lima het afgelopen jaar bezochten hoorde ik dat ze het een lelijke stad vinden. Echt ongelijk kan ik ze niet geven wanneer ik enkel het esthetische aspect in acht neem. De gebouwen zijn grauw en de wegen zijn niet bepaald in optimale staat. Ook de, buiten die eerste dag alom aanwezige, smog zal bij velen het gelaten vakantiegevoel niet stimuleren. Lima is dan ook een niet-historische, uit zijn voegen barstende metropool. Voor mij is deze stad echter meer dan zijn aftandse gebouwen. De drukte van het verkeer, de chaotische rijstijl, de oude auto’s en de verkopers die bij elk kruispunt op het taxiraam tikken, in de hoop een reep chocolade, een flesje Inca Kola, of een pakje papieren zakdoeken te verkopen, vulden mijn hart onmiddelijk met een sterk gevoel van welbehagen. Lima leeft! Qua stijl deed Lima me vooral denken aan die andere Zuid-Amerikaanse hoofdstad die ik tien jaar geleden voor het laatst bezocht en waar mijn vader sinds enkele jaren woont. Misschien is het feit dat ik Lima prachtig vind niet meer dan een heimweegevoel naar La Paz. In ieder geval deed het me iets.