Gegroet sensatiebeluste lezer!

Twas te denken, dat foto’s zoals de deze je aandacht zouden trekken. What the f*** spookt dieë Jef daar na een week uit met granaatwerpers, rebellen en kindsoldaten? Een blitscarrière in de locale rebellen beweging? Een coup d’état aant beramen? Of net aangapapt met de legeroverste?

Tijd om een paar kleine geheimpjes te onthullen….

De eerste twee weken na mijn langverwachte aankomst in Burundiland, werd ik ingekwartierd in ‘Chéz Jean-Luc Kesche’, een guesthouse met de warmte van een gezin, eten dat moeders kost benadert en, tenminste tijdens die eerste dagen toen ik daar was, meer dan genoeg volk om elke avond een feestje te bouwen.

Nu, aangezien Burundi vakantieland een nog niet al te bekend televisieprogramma is in de rest van wereld, zijn de meeste mensen hier voor een of andere professionele reden. En voor de stressende, improviserende, lachend en wenend rondlopende meerderheid in de guesthouse was die reden een kortfilm die in de heuvels rond Bujumbura gedraaid werd.

Inderdaad Holmes, dat had je goed gezien, die cameraman daar op de foto. Scherp!

Zaterdagavond, nadat ik, tegen mijn gewoontes in, de hele namiddag absoluut niks had gedaan buiten films kijken en wennen aan Tanganika temperaturen, liepen er blijkbaar een pak minder lachende en een pak meer stressende en wenende filmmensen rond. Het was laat om nog aan het werk te zijn, en dan moest ook de kamion nog helemaal geladen worden met filmmateriaal. Bedrukte gemoederen sleepten zichzelf met beetje bij beetje materiaal heen en weer tussen guesthouse en kamion. De arme stakkers konden best wel een beetje hulp gebruiken, en zo zou ik tenminste het gevoel hebben later die avond dat in een pintje had verdiend.

De frisse moed, de al vroeger opgedane ervaring met het puzzelen van zware spullen in een kamion en een bemoedigend schouderklopje hier en daar, werden zodanig op prijs gesteld dat werkhandschoenen voor mij gekocht werden en ik de volgende weekend mee naar de filmset ging als geapprecieerde vrijwilliger.

Ambigu, vele verschillende en met tijden tegenstrijdige emoties. Er word veel gelachen op de set, grappen uitgehaald, stoer gezwaaid met machine geweren, gezelligheid, vreugde en humor. Maar aan de andere kant, aan de andere kant zijn de wapens echt, want echte wapens zijn hier zoveel gemakkelijker te vinden dan replica’s. Aan de andere kant zijn een aantal van de acteurs een paar jaar geleden zelf kindsoldaat geweest, moest er, voordat er met losse flodders geschoten werd, een auto met luidsprekers door de buurt rijden om aan te kondigen dat er een film wordt gedraaid en dat de geweerschoten niet echt zijn. Kwestie van te vermijden dat wapenbezitters met echte kogels zich in het strijdtoneel zouden komen mengen.

Burundi is een land in het hart van Afrika, en nu na een eerste maand begin ik te beseffen wat dat ‘afrika gevoel’ is. Afrikaanse groene natuurpracht, glimlachende ritmische mensen, armoede en post-conflict. Ambiguiteit overal, ngo’s en ontwikkelingssamenwerking hier om te helpen, ideologisch rondrijden in een vette pickup met chauffeur. De dag vol beweging, ‘snachts zijn de stadsstraten te gevaarlijk en worden grote toegangswegen afgesloten door het leger. Werken en leven alle soorten mensen schijnbaar normaal terug samen in een land waar etnische afkomst een paar jaar geleden reden genoeg was om de trekker over te halen. Rancune of hoop? Financiële armoede of emotionele rijkdom? Heerlijke zon of bedrukkende hitte? Love it or hate it?

Love it!!

Jef