Hélène, een Benins meisje van twaalf, verkoopt zakjes water op de markt van Dantokpa in Cotonou. Op de vraag wat ze de hele dag doet, antwoordt ze: “Ik loop rond en ik blijf verkopen tot mijn mand leeg is, want anders durf ik niet naar huis.” Hélène is een “vidomegon”, een meisje dat op haar zesde als huishoudhulpje ‘geplaatst’ werd bij een verre kennis in de stad, omdat haar ouders niet in haar onderhoud konden voorzien. Ze wordt verplicht het huishouden te doen en zakjes water te verkopen op de markt of huis aan huis. Ze is naar de stad gekomen met de belofte er een betere scholing te krijgen. Zes jaar later spreekt ze echter amper Frans en heeft ze nog nooit een school van binnen gezien.
Dit jaar viert het Internationale Verdrag van de Rechten van het Kind haar twintigste verjaardag. Wat betekent dit voor een kind in een ontwikkelingsland als Benin?
Zoals in vele West-Afrikaanse staten vormt de kustzone van Benin, met de metropool Cotonou, het politieke, economische en demografische zwaartepunt van het land. Maar in tegenstelling tot grootsteden als Dakar, Abidjan of Lagos zijn bedelende straatkinderen zo goed als afwezig in het straatbeeld. Dit doet een gunstigere situatie voor de Beninse kinderen vermoeden, maar schijn bedriegt. In Benin zit kinderarbeid en zelfs kinderhandel diep geworteld in de samenleving.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Nous sommes 23.
23 à nous lancer dans l’aventure SVCD en ce printemps 2009. 
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Sinds 8 mei krijgt de BTC-zetel in Brussel dagelijks onze bende toekomstige Junior Assistants van de Vrijwillige Dienst Ontwikkelingssamenwerking (VDOS) over de vloer. De gelukkigen die zich door de selectieproeven geworsteld hebben, worden tot en met 29 mei voorbereid op hun vertrek naar één van de partnerlanden van België. Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Alles was weer mooi geregeld. Ik zou 3 weken bij Gusto blijven slapen in Brussel. Lexn, zijn huisgenoot, sliep 2 etages hoger in dezelfde appartementsblok bij zijn duiveke en dus kon ik op een matras in zijn kamer slapen. Ik moest enkel de matras elke morgen tussen kast en muur schuiven zodat Lexn zijn kamer overdag kon gebruiken om te componeren. Camping de Luxe, quoi.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Communiquer, pouvoir nous « évaluer pour évoluer », un trajet commun, un investissement en temps et en toute transparence : des mots-clés de management d’équipe mais aussi quelques-unes des qualités que nous aurons en commun. « Nous », ce sont les 23 nouveaux volontaires de la CTB.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
De manier van werken van Kampala Integrated Environmental Planning and Management Project (KIEMP) is zó dat zo goed als alles uitbesteed wordt aan consultants en aannemers. Tot nu toe hebben we consultants gehad voor: de Baseline Survey, City Greening Study, Website Design (zie www.kiemp.ug), Design and Construction Supervision, Training Needs Assessment, Adovacy, Legal Advice and Support to Social Mobilisation, Solid Waste Management Study, Behavioural Change en Housing Study. Ondertussen heeft een aannemer 35 toiletten gebouwd, terwijl andere bezig zijn aan de drainages, roads en water mains & stand posts.
Het werk van het Project Management Team (PMT) is dan ook in de eerste plaats om al deze contracten te ‘managen’, zorgen dat het werk tijdig geleverd wordt en de kwaliteit van het werk naar wens is. Maar daarvoor moeten natuurlijk voor deze consultancies de beste, meest gekwalificeerde, maar tegelijk ook betaalbare consultants aangeworven worden.
Omdat KIEMP gebruik maakt van openbare fondsen – van de Belgische Overheid, de Overheid van Oeganda en Kampala City Council – moeten de regels van de Public Procurement and Disposal Authority (de PPDA, oftewel de instelling die zich met regelgeving ivm. openbare aanbestedingen bezig houdt) gevolgd worden. In Oeganda net als in België is dat een proces dat tijd vraagt, aangezien verschillende stappen doorlopen moeten worden. Omdat (het grootste) deel van het geld vanuit België komt, zijn er nog eens 2 stappen extra opgenomen waar BTC (de Belgische Technische Coöperatie, mijn werkgever) “No Objection” geeft. Dat betekent dat ze verklaren dat ze na beschouwing geen probleem hebben met het verloop van het proces zover, en volgende stappen kunnen dus ondernomen worden.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Om de staatsstructuur in Palestina beter te kunnen begrijpen, moeten we eerst even terug naar de Oslo akkoorden tussen Israël en de Palestijnen in 1993. De officiële titel van het document waarin de Palestijnse Autoriteit (PA) het levenslicht zag is “the Declaration of Principles on Interim Self-Government Arrangements”. Zoals deze titel al doet vermoeden betreft het akkoord tussen beide partijen geen definitieve en alomvattende vredesregeling, maar is het een principeverklaring waarin de Israëli’s de Palestijnen bepaalde bevoegdheden toestaan in bepaald gebieden: zone A valt (in theorie) volledig onder de controle van de PA (het betreft een 3% van de totale oppervlakte van de Westbank, waaronder de grote steden); zone B, waarin de Palestijnen de persoonsgebonden bevoegdheden uitoefenen, maar de Israëli’s de veiligheidssituatie controleren (het betreft ca. 27% van de Westbank); zone C valt onder volledige civiele en militaire controle van de Israëli’s (ca. 70% van de Westbank, waaronder alle settlements, militaire gebieden, etc. ). Bijgevolg is het belangrijk te beseffen dat als we het over ontwikkelingssamenwerking in Palestina hebben, de samenwerking met de PA de facto beperkt is tot de zone’s A en B, i.e. zo’n 30% van de totale oppervlakte van de Westbank. De Gaza strook wordt hier – gezien de huidige bijzonder moeilijke situatie – buiten beschouwing gelaten.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
