Het is pas als je op een ander continent woont, dat je merkt je hoe beleefdheid sterk cultuurgebonden is. Zo is er het fenomeen van steeds ja te antwoorden, enerszijds uit verlegenheid om toe te geven dat het antwoord niet geweten is, maar anderszijds ook puur uit beleefdheid. Nochtans zou ik het persoonlijk eerder appreciëren als een taximoto chauffeur gewoon recht in mijn gezicht zegt dat hij de plaats waar ik naartoe wil gaan, niet weet zijn,. Dan zou ik bijvoorbeeld gewoon aan iemand anders kunnen vragen om hem de weg uit te leggen, maar hij zal steeds ja knikken en dan maar hopen dat de weg zichzelf uitwijst. En uiteindelijk geraken we er wel, in uiterste nood kunnen we uiteraard steeds de weg vragen. Op den duur leer je een vraag op drie verschillende manieren te stellen om er toch zeker van te zijn dat het duidelijk was, eenmaal in het Frans, eenmaal in het Engels (ook zo’n moeilijke kwestie, het is altijd even testen welke taal het beste aankomt) en eventueel nog éénmaal met extra gebaren en aanduidingen, en dan komt er dus zoals steeds de “yego” (“ja” in het Kinyarwanda) en weet je nog steeds niet welke taal hij nu eigenlijk het beste sprak…

Wat dan weer totaal niet onbeleefd is, is het aanstaren van mensen. Over het algemeen word je hier niet aangesproken door mensen op straat, maar ze zullen wel naar je staren. En dit is zelfs niet zozeer omdat ik als blanke persoon over straat loop. Mijn Rwandese collega die opgegroeid is in Engeland en hier sinds enkele weken in het land is voor een consultancy opdracht, was er zelfs van geschokt, nochtans ziet ze eruit als een echte Rwandese. Staren is dus gewoon zeer normaal, eender wie er voorbijloopt.

Alleszins wen je er snel aan, dus het stoort me eigenlijk niet eens. Een vriendin zei me overlaatst dat ze systematisch probeert terug te staren tot de andere persoon stopt, maar zo assertief ben ik vooralsnog niet…

Verder gaat het leven nog steeds zijn aangename gangetje, werken in de week en ontspanning in het weekend (en eigenlijk ook in de week…). Dit weekend naar een spectaculair Rwandees trouwfeest geweest met mijn collega’s van het werk (een voormalige HIDA collega die trouwde met de dochter van één van de rijkste families uit Rwanda). Het vond plaats in de Expo (zoiets als de Heysel, met grote 2 grote hallen) en er waren op z’n minst een 1000-tal mensen, als het er niet meer waren… de hele high class van Rwanda was vertegenwoordigd. De eerste drie uur bestonden uit speeches gevoerd door twee “wijze mannen” (een oudere man uit de entourage van elk van de partners) die tegen elkaar op dialogeerden in een grote retorische strijd, ik verstond uiteraard niets van het Kinyarwanda maar heb (uit beleefdheid) enthousiast meegeklapt en meegelachen waar nodig. Tussen de speeches door kwam telkens een traditioneel dansensemble de show stelen met live muzikanten. Nog nooit zo’n indrukwekkende danschoreografie gezien, ik zat er letterlijk met open mond naar te kijken! Zelfs mijn Rwandese collega’s, die de traditionele dansen al op elk trouwfeest tot vervelens toe hebben moeten aanschouwen, waren onder de indruk van dit ensemble.

Uiteindelijk werd dan het buffet geopend, maar mijn hongerige collega’s zagen het idee om nog 2 uur aan te schuiven niet meer zitten en dus zijn we allemaal afgedropen. Al een geluk dat er thuis een heus “Valantijn voor mensen die geen Valentijn vieren” etentje georganiseerd was en ik dus toch nog lekker heb kunnen eten en verderfeesten met vrienden