Ces 2 et 3 février 2009 derniers, Charles Michel, notre ministre de la coopération au développement, était en déplacement au Maroc pour visiter les projets de la coopération belge. Une mission éclair mais concise qui s’est articulée autour de rencontres officielles à Rabat et de visites de projets à Ouarzazate.
Volontaire depuis une semaine, sans avoir encore mis les pieds à Zagora, ma ville d’affectation, j’ai eu l’occasion de participer à cet événement. A vrai dire, cela commençait fort. A peine arrivée, il fallait déjà être sur son 31 par un temps encore hivernal (5°C), alors que le contenu de ma valise était plutôt orienté vers des vêtements de terrain ou quelques tenues plus classiques mais version estivale… détails me direz-vous!
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Hoe was het ook al weer? Spijt komt na de zonde? Of was het eerder spijt komt altijd te laat? En hoef je spijt te hebben over dingen die je niet gedaan hebt, als daar andere dingen tegenover stonden? Voer voor barkrukfilosofie, ongetwijfeld. Het is ons nog zo duidelijk gezegd geweest “Je zal zien, eens op het terrein, met al het dagdagelijkse werk, gaat de blog, onterecht, niet meer tot je prioriteiten behoren”. Beste Kim, die lange haren bij de debriefing waren inderdaad niet toevallig… Dit bericht is dan ook een onvervalste schuldbekentenis. Maar ook meer dan dat. Het is een vreugdevol delen (eveneens met de familie en naaste vrienden voor wie ik soms wel van de aardbol verdwenen leek – hier ben ik, Robinsonsgewijs met baard en al) van de boeiende professionele setting waar ik sinds ruim een jaar deel mag van uitmaken. Interessant, leerrijk, stimulerend, echt, met mensen van vlees en bloed, maar dan net iets anders dan die Vlaamse hype van het moment. Goede charcuterie, dat mis ik hier eigenlijk wel ja als ik het nu zo bedenk. Al die lekkere slaatjes… Anderzijds weet ik dankzij mijn adorabele collega Caroline, de voedingsspecialiste van ons project, wel beter. Sla er ook zeker haar pagina op na als je iets meer wil weten over de context van het project en de Ecuadoraanse gezondheidssector. Ben je het Spaans machtig, dan moet je zeker onze projectwebsite bezoeken: www.saluddealtura.com. En je kan natuurlijk ook gewoon hier verder lezen… Een warme (al zal dat dan niet aan het weer gelegen hebben) groet vanuit Quito!
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Voilà presque deux mois que je suis arrivée à Dakar pour un premier séjour en Afrique… Il est à présent temps de s’asseoir et de regarder ce qui s’est passé!
Dès mon embarquement pour Dakar, le contraste entre l’Europe glacée que je venais de quitter et l’Afrique chaleureuse qui m’accueillait se marquait. La traditionnelle lasagne infecte qui est servie dans l’avion était absente du menu. Ici, c’est poisson ou mouton. A l’atterrissage ensuite, les 30° de différence entre les deux continents m’annonçait la couleur! Plutôt positif… Après quelques aventures à la douane, et une première sortie de l’aéroport sans aucun papier, j’ai récupéré tous mes documents et bagages. A la sortie, le premier choc : les touris
tes sont assaillis de toutes parts! Entre le change, les taxis et les « souvenirs », il y a de quoi devenir fou. Heureusement, Cheikh, le chauffeur de la CTB, m’attendait pour me conduire à l’hôtel, logement de transition jusqu’à ce que je trouve mon logement définitif.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
Het is pas als je op een ander continent woont, dat je merkt je hoe beleefdheid sterk cultuurgebonden is. Zo is er het fenomeen van steeds ja te antwoorden, enerszijds uit verlegenheid om toe te geven dat het antwoord niet geweten is, maar anderszijds ook puur uit beleefdheid. Nochtans zou ik het persoonlijk eerder appreciëren als een taximoto chauffeur gewoon recht in mijn gezicht zegt dat hij de plaats waar ik naartoe wil gaan, niet weet zijn,. Dan zou ik bijvoorbeeld gewoon aan iemand anders kunnen vragen om hem de weg uit te leggen, maar hij zal steeds ja knikken en dan maar hopen dat de weg zichzelf uitwijst. En uiteindelijk geraken we er wel, in uiterste nood kunnen we uiteraard steeds de weg vragen. Op den duur leer je een vraag op drie verschillende manieren te stellen om er toch zeker van te zijn dat het duidelijk was, eenmaal in het Frans, eenmaal in het Engels (ook zo’n moeilijke kwestie, het is altijd even testen welke taal het beste aankomt) en eventueel nog éénmaal met extra gebaren en aanduidingen, en dan komt er dus zoals steeds de “yego” (“ja” in het Kinyarwanda) en weet je nog steeds niet welke taal hij nu eigenlijk het beste sprak… 
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
In België zowel als in Oeganda zijn er mensen die me die vraag hebben gesteld. En hoewel het project waarin ik meewerk heel wat meer doet dan dat, is het toch de toiletten waar ik vandaag wat dieper op wilde ingaan.
Lees verder / En savoir plus »
Permalink
