Na de vertrekkerscursus (1 – 19 december) had ik nog 5 dagen om me klaar te maken voor mijn vertrek naar Burundi (24 december ’s avonds). Aangezien dat ik al veel op voorhand had gedaan, zodat ik niet te veel in paniek zou raken, was 5 dagen normaal gezien ruim voldoende.
Natuurlijk loopt er dan van alles mis… Ik werd zaterdag ziek (de klassieke griep met koorts, hoofdpijn, the works, …) en bracht zondag de hele dag in mijn bed door. Maandag voelde ik me iets beter zodat ik er in de namiddag volop invloog om inkopen te doen en me op andere manieren klaar te maken. Iets te veel geforceerd, dus gevolg: griep back with a vengeance… Terug een halve dag mijn bed in.

Uiteindelijk heb ik lang niet zoveel kunnen kopen, regelen, algemeen rondrijden, … als ik me had voorgenomen, maar vertrokken ben ik toch. Gelukkig heb ik zeer sympathieke ouders en schoonouders die in België nog enkele zaken in mijn plaats hebben gedaan.

Dus om 17.30 u naar de luchthaven om aldaar eerst in een foute rij aan te schuiven omdat de tv’tjes op zaventem niet deftig geüpdate waren en dan om 18.15 nog iets te moeten zoeken om te drinken. Op Kerstavond is er blijkbaar niet veel open (zelfs de relay was toe zodat ik zonder kleine boekjes op het vliegtuig moest) en dan hebben we uiteindelijk nog een drankgelegenheid gevonden in de aankomsthal. Deze stond trouwens stampvol moslims die hun dierbaren opwachtten die terug kwamen van Mekka, en enthousiast dat ze waren ! In de loop van mijn reis ging ik hier meermaals mee geconfronteerd worden.

Uiteindelijk met wat vertraging (20.45 ipv 20.10) de lucht in, nog een tussenstop in Frankfurt en zo had ik uiteindelijk avondeten tegen 00.00 u. Op zich geen ramp, maar aangezien ik de voorbije dagen al minder had gegeten door mijn ziekte had ik dus eigenlijk wel veel honger. Daarbovenop kwam nog dat ik zeer vermoeid was door het ziek zijn en me had voorgenomen om eens voor een keer proberen te slapen in het vliegtuig… Uiteindelijk lukte dat wel, maar tegen 5.00 werden we weer gewekt voor het ontbijt…

In Addis (Abeba, hoofdstad van Ethiopië) begon de inscheping al vrij snel, maar nog liepen we vertraging op omdat er vele moslims (ook weer net terug van Mekka) blijkbaar niet in orde waren met hun papieren. Na veel gezever en geruzie was toch iedereen in het propvolle vliegtuig geraakt. Na weer een tussenstop (nu in Kigali, Rwanda) kwam ik dan eindelijk om 13.50 u lokale tijd aan in Bujumbura. Ik was nog steeds een beetje ziek en zeer moe, maar ik was er, en Sarah stond me op te wachten. Buiten de luchthaven stond er een gigantische troep mensen enthousiast te wezen, ze werden zelfs door de politie op hun plaats gehouden, maar het bleek niet mijn ontvangstcomité te zijn, maar weer moslims die de hun Hadjibroeders kwamen ontvangen.

Hier in Burundi ben ik tijdens mijn weekje “vakantie” dan nog afwisselend moe, ziek en hoestend geweest, maar op 2 januari ben ik dan toch kunnen beginnen werken…