Bujumbura-Ville. 6u00 Maandagochtend. De stad ziet zwart van het volk. Overbevolking is namelijk een van de vele problemen in Bujumbura. De schoolgaande jeugd bevolkt massaal de straten in de stad met een gemiddelde van meer dan 400 inwoners per km². Ze worden vervoegd door de handlangers en marktkramers die centrumwaarts trekken in de hoop vandaag toch een centje te verdienen. Het gemiddelde loon van de Burundese Jean de la Rue wordt op 400 Burundese Frank per dag geschat. €1 Is ongeveer 1650 fBu, reken zelf maar eens uit wat een dag werken hier opbrengt.
De schoolkinderen lopen keurig in uniform en gedisciplineerd langs de straten op weg naar één van de vele gesponsorde scholen die Bujumbura telt. Meestal hebben ze enkel voor de middag of na de middag les, kwestie dat er anders meer dan 80 leerlingen per leslokaal gestoken dienen te worden. Het is wel een mooi zicht om de vele kleurrijke uniformen door de stad te zien paraderen. Er wordt gezongen en gelachen onderweg, iedereen blijgemutst aan de dag begonnen zo lijkt.
Alimas, de chauffeur van het project APIP vertelt me over zijn kinderen. Al zes heeft hij er ter wereld gebracht samen met zijn vrouw Jeanine. Samen wonen ze in een huis ergens in een quartier du nord. Ik moet hem maar eens op een zaterdag bezoeken. Dan kunnen we samen een brochette van geitenhart eten. En een koude Primus drinken. En over voetbal praten. De Afrika Cup is namelijk al een tijd bezig. Niet dat het de Burudezen veel van schelen, het eigen nationale team heeft zich immers toch weer niet kunnen plaatsen voor het eindtornooi. Toujours la même chose. We naderen het kantoor, een nieuwe ‘werkendaag’ breekt aan.
Dat was het weer voor vandaag. Straks naar de Colruyt…

Net geland op Bujumbura International Airport, een luchthaven die als dusdanig zelfs verbleekt bij de vergelijking met Iquitos National Airport. Er hangt een leuk tropisch sfeertje in de lucht: wat hitte, wat vocht, wat tromgeroffel, … De reis was voorspoedig geweest, de check-in iets minder. Net voor de paspoortcontrole merkte ik namelijk dat de man die mijn entreeticket voor het vliegtuig had afgeprint, mijn naam fout gespeld had. Bruno Malbroux stond er namelijk op gedrukt. Vlug teruggekeerd, achteruitlopend om de douane een beetje te misleiden, kwam ik terug bij die man aan. Mijn ticket kreeg hij nog wel aangepast, maar voor mijn factuur ivm overwicht van de bagage had hij geen tijd meer. Mijn vlucht stond namelijk op vertrekken. Met een foefje de fastlane-platinamembershipcard-weg door de luchthavencontrole genomen, om zo toch nog net op tijd in het vliegtuig te stappen. Binnenin was alles peis en vree. Weinig mensen op de vlucht naar Bujumbura, des te meer plaats voor ons. Als je wilde kon je languit slapen op een hele rij stoelen in het middenpad.
Na 8 uur vlucht, het uitstappen en de eerste paspoortcontrole werden we verwelkomd door een heus BTC-ontvangstcomité: Amélie, de al aanwezige vrijwilligster; coaches Daniël Cursoux met vrouw en Michel Charlier; chauffeur Patrice en last but not least Res Rep Edwin Hendricks. Trouwens de eerste, maar niet de laatste Limburger die ik mocht ontmoeten hier in Bujumbura. Ze brachten ons naar het guesthouse van Jean-Luc Kesh. Na een een typisch Burundese pizza het bed ingekropen om zo snel mogelijk terug wakker te worden en Bujumbura een eerste keer bij daglicht te kunnen aanschouwen.
Dat was het voor vandaag. Straks naar APIP…

Ik denk dat ik mag schrijven in naam van Katelijne, Klaas en mezelf dat we fantastisch vertrokken zijn, nog beter aangekomen en nog geweldiger ontvangen, hier in Cotonou. We zijn een dikke week bezig geweest met acclimatiseren, BTC Cotonou en de projecten leren kennen, beetje Cotonou zelf verkennen, op zoek gaan naar een appartementje, een rekening openen, gsm-nummertje aanschaffen, … Ondertussen nog afscheid nemen van Klaas die naar zijn project in het Noorden van Benin vertrok. En nu zijn we dus bijna gesetteld. Ik heb een klein appartementje gevonden, Katelijne heeft ook zo goed als beslist over een huisje. Ook heb ik een lang “functie-gesprek” gehad met Sven, onze ResRep. Nu ik duidelijker weet wat allemaal van me verwacht wordt, ben ik er dan ook maar meteen ingevlogen. Ik weet in elk geval wat te doen de komende maanden! Het eerste wat me te doen staat is een evaluatie opstellen van alle BTC-projecten in Benin vanuit de gender- en kinderrechteninvalshoek. Laat ons zeggen: een uitdaging!

Ce samedi, notre petit village perdu au milieu des colines a eu l’honneur de recevoir le président Kikwete.Cela faisait bien 15 jours que toutes les activités tournaient autour des préparatifs de cette venue. Toute autre activité était ralentie ou renvoyée à plus tard.

Initialement prévue pour vendredi, la visite n’a eu lieu que ce samedi matin pour cause de fortes pluies sur l’aéroport jeudi.

Le Président est venu pour inaugurer un batiment construit avec l’aide de mon projet : la pharmacie centrale. Elle doit permettre d’améliorer la disponibilité des medicaments dans le district.

Danseuses

En attendant le président qui devait d’abord inaugurer une usine à café, des chanteurs et des danseurs mettent l’ambiance et permettent de passer le temps en cas de retard.

Public

Peu avant son arrivée, les militaires chargés de la sécurité arrivent et encadrent les spectateurs qui sont beaucoup moins nombreux qu’on aurait pu l’imaginer. Sans doute que travaillant au district qui organisait cette visite, je n’ai entendu parler que de ça à tout va, et donc je m’attendais à un truc monstrueux. Dans le public, bcp d’enfants, des fonctionnaires et leurs familles.

Président Kikwete et M.Boonen

Après les discours, le président et le représentant de l’ambassade belge recoivent des cadeaux : des objets tissés en feuille de bananier, des tapis, et un tambour (scandaleusement semblant venir de la région du kilimandjaro alors qu’il y a des fabricants de tambour ici ou à bkb !! )

La fameuse store

Le batiment à inaugurer. Le premier batiment construit par la coopération belge à etre inauguré par le président !! La classe à dallas quoi ! Grace à cette visite, pas mal de trucs qui trainaient pour le finir ont été accéléré. En quelques jours, on a fait un chemin d’accès que le projet demandait depuis quelques mois. pareil pour les étagères qui étaient notre monstre du Loch Ness, elles ont été finies de monter le matin de son arrivée. Du coup le batiment est vraiment super et fonctionnel. Il faut maintenant s’occuper du management des médocs et une fois cela en place, ca devrait bien rouler.

Le président repart demain. Je vais essayer de recupérer mon bureau qui a servi de table au président pendant la cérémonie (car probablement des ouvriers ont cassé la table à peu près neuve qui devait servir à l’origine..) Et aussi nos chaises qui ont servi également au président mais aussi à tous ses aides. Mais malheureusement si le départ des chaises et tables s’est passé rapidement, président oblige, je crains qu’il ne soit un peu plus difficile de se les faire ramener rapidement !!

En tout cas, c’était intéressant d’assister à cette visite. D’avoir un peu participé à l’organisation de l’intérieur du microcosme gouvernemental..

A plus

Astrid est une “femme d’aujourd’hui”! Lisez l’article
Astrid is een “vrouw van vandaag”! Lees het artikel!

Femmes d’aujourd’hui – Janvier 2008