Op 29 en 30 oktober 2008 vond in Niamey de 12e Gemengde Commissie tussen België en Niger plaats. Deze Gemengde Commissie had als doel om het Indicatief Programma voor bilaterale Samenwerking tussen Niger en België voor de periode 2009-2012 op te stellen.
De Belgische delegatie werd geleid door Dhr. Charles Michel, Minister van Ontwikkelingssamenwerking. De Minister heeft van deze gelegenheid gebruik gemaakt om de vrijwilligers van BTC in Niger te ontmoeten.

Minister Michel in Niger

De ontmoeting, van de duur van één uur, vond donderdag 30 oktober plaats in de vergaderzaal van de vertegenwoordiging van BTC in Niger. We hebben ons kort voorgesteld om de delegatie een idee te geven van wat we concreet doen. Nadien hebben we van gedachten gewisseld over de werking van VDOS en over de ontwikkelingssamenwerking in het algemeen. Ter ondersteuning van de presentatie hebben we een kleine brochure opgesteld over onszelf, onze projecten in Niger en geïllustreerd met vele foto’s.

Nog een kleine anekdote. Na de ontmoeting kwamen we tot het besef vergeten te zijn een foto met de minister te nemen. Diezelfde avond, op de receptie gegeven door het Bureau de Coopération ter ere van de Minister, hebben we op goed geluk een fotograaf aangesproken en de minister gevraagd om een foto met ons te nemen. ;-) 

Minister Charles Michel met de vrijwilligers in Niger

Op het ogenblik van de ontmoeting, was het contract van de vrijwilligers Astrid de Laminne de Bex en Suzanne Hoogewijs juist ten einde, terwijl Henri Limbourg een vorming in Frankrijk bijwoonde. Hierdoor konden ze er dus spijtig genoeg niet bij aanwezig zijn, al heeft Astrid ons wel haar bijdrage voor de brochure toegezonden.

De vrijwilligers in Niger: Farah Beniacoub, Katrien De Muynck, Séverine De Sadeleer, Clarisse Ntampaka, Maarten Verboven

Tout a commencé en novembre 2007 lors de la visite d’un centre de santé de la Fundación Tapori dans le nord de Quito. Nous faisons la rencontre d’Inge Debrouwere, une médecin belge qui nous avait conviés à voir le travail réalisé dans ce centre de santé.

Lees verder / En savoir plus »

Hoewel de olieprijs wereldwijd daalt, is le petrol hier te Bujumbura nog steeds een voorwerp van speculatie. Momenteel houden alle pomphouders de deuren (en hun pompen) gesloten. Zo wordt er schaarste gecreëerd, hoewel er benzine is. Verschillende dagen is er weinig tot geen benzine te krijgen in Buja. Vele wagens blijven op stal. Burundi moet al zijn benzine invoeren over land. Vanuit Dar-es-Salaam en Kaapstad vertrekken kolonnes tankwagens richting het hart van Afrika (Burundi, Rwanda, Zambia, le Congo) om het zwarte goud aan de plaatselijke bevolking aan te bieden. Als 1 liter benzine 1400 fBu (iets minder dan 1€) kost in Dar-es-Salaam, dan mag je per 100 km transport 50 fBu bij de originele prijs optellen. Zo kom je aan een prijs van net geen 2000 fBu/liter (1,3€) in Bujumbura). Nu de prijzen aan het zakken zijn voor olieproducten, zou dat ook in Buja zichtbaar moeten zijn. Maar dat is niet zo… 

Gelukkig is er de fiets! Voor vele Burundezen is de fiets het verplaatsingsmiddel bij uitstek. Met duizelingwekkende snelheid stuiven ze van de heuvels rond Bujumbura af, gepakt en gezakt met 30 kilo rijst, drie trossen bananen en enkele lege plastic flessen -om te vullen met water bij de terugkeer. In Buja zijn de fietstaxi’s populair deze dagen. Taxichauffeurs hebben hun prijs drastisch omhoog getrokken (meer dan verdubbeld), waardoor de Bujumburees twee keer nadenkt vooraleer zicht te verplaatsen. En zou rijd ik ook rond op de CTBike. Geen last van stijgende olieprijzen en speculaties, goed voor het milieu en de fysiek. Burundezen zijn het wel niet gewoon om een muzungu op een fiets voorbij te zien snorren in plaats van met fobaifo. Het was geleden van de fietsende non dat er nog blanken per fiets de stad doorkruisten.