Gedaan, fini, no more, finito. Het mooie leven aan de sunny side of de wereld. Zes maand geleden moest ik huilen bij de gedachte, nu is het zodanig dichtbij dat ik het niet meer besef. Denk ik. Maar ik kan ermee leven ondertussen. Alle mooie dingen hebben een einde. En alles kent een vervolg. Wat kan een mens zich nog meer wensen?

Niger was de max. Prachtig, leerrijk, rustig. Lieve mensen, de ene al hardwerkender dan de andere, maar allemaal even aangenaam. Het werk, soms stresserend en frustrerend was vooral één grote bron van kennis, inspiratie, voldoening, en motivatie. Vrienden, bij overvoed. Wat wil je nog meer?

Ik zou zoveel kunnen schrijven, maar op dit ogenblik lukt het niet goed. Ik zou kunnen schrijven over de electriciteit die voor de 5de keer vandaag net uitvalt (en daarmee de ventilator), de hitte die zich dus weer laat voelen (met temperaturen die alweer vrolijk tot 40°C klimmen nu het regenseizoen op z’n einde loopt), het gesnurk dat hier achter me klinkt (nu het lawaai van de ventilator wegvalt), en die te lokaliseren is bij één van de deelnemers van het atelier dat ik deze week georganiseerd heb; na een dag van hard labeur, en dit tijdens de ramadam, liggen er een paar hier een tukje te doen voor ze binnen een uurenhalf eindelijk hun vasten kunnen doorbreken, een andere deelnemer schrijft zijn notities over omdat ik ze niet kon lezen en dus niet kon typen (we elaboreren boekjes die gebruikt zullen worden in de komende alfabestisatiecampagnes, sommige deelnemers zijn van Doutchi, een stad op 140 km van Dosso, die hier dus geen thuis hebben en zitten te wachten op de “rupture du jeune”). Of over de djembé’s en kinderstemmen die weerklinken; elke dag vanaf 17h groeperen een paar straatkinderen zich hier op het domein van “la promotion de la femme et la protection de l’enfant” (gebouwd en ondersteund door ons project en zeer binnenkort overgelaten aan deze gedeconcentreerde overheidsdienst) om te leren spelen, zingen en dansen, over de directrice van de promotie van de vrouw die net binnen komt stormen en met luide stem een einde maakt aan de rust van de slapers en nog wat praktische zaken regelt i.v.m. het eten en de slaping. En dat is dan meteen ook alles wat zich rond me lijkt af te spelen. En 18 uur. En veel te warm. Tijd om een einde aan deze werkdag te maken. Nog 19 te gaan… Wat zal ik dit alles missen…