3 maanden geleden gearriveerd in Niamey. Ik weet nog goed dat ik bij aankomst in de jeugdherberg vroeg, en waar ligt de stad? Die waren we echter al gepasseerd. Zo rustig, het lijkt hier wel een groot dorp. Een dorp waar het zalig is om te leven. Elke dag verwondering om het dagelijkse leven dat zich hier afspeelt. Voor mij begint de dag steeds goed als mijn gardien me met een glimlach vraagt, “bonjour Martin, bien reveillé?”

Met men brommertje ga ik naar het werk, een administratief gebouw omringd door een enorme vlakte van zand waar ooit een hospitaal zal gebouwd worden. Hier deelde ik mijn bureau met een Nigerese civicar (iemand die een stage doet bij de staat van 2 jaar na de studies), maar die zijn contract is nu afgelopen en die gaat waarschijnlijk andere oorden opzoeken. Met hem heb ik alle 17 gezondheidscentra in mijn district (district sanitair I van Niamey) bezocht om een stand van zaken op te nemen van de administratieve werking van de Recouvrement des coûts. De recouvrement des coûts is een forfetair systeem dat er voor zorgt dat de zorgen voor alle mensen betaalbaar blijven, elke categorie van patiënten heeft zijn vast tarief, wat zijn probleem ook is. Kinderen onder de 5 jaar, vrouwen die voor een prenatale consultatie of een consultatie in verband met familiale planning op consultatie komen worden gratis behandeld. Hun bijdrage wordt vervangen door een bijdrage per patiënt betaald door de staat. In de forfetaire bijdrage zijn zowel de consultatie als de medicamenten inbegrepen. De tour was heel leerrijk voor mij, zo heb ik alle wijken en gezondheidscentra kunnen bezoeken en vooral met alle mensen die in de gezondheidscentra werken kunnen praten.

Hierbij hebben we heel wat problemen opgemerkt die een goede opvolging van Recouvrement des coûts in de weg staan. Met twee nieuwe Nigerese collega’s hebben we nu de situatie geëvalueerd en zijn we bezig met het updaten van de te gebruiken documenten en het opstellen van een vorming voor alle chef CSI en de verantwoordelijken voor de administratie binnen elke CSI. De mensen kijken er naar uit, want de documenten zijn sinds 1999 niet meer aangepast en zijn niet meer aangepast aan de huidige realiteit, wat wel voor frustraties zorgt. Ik kijk er zo naar uit om de vorming verder vorm te geven en samen met mijn collega’s uit te voeren. Hopelijk kunnen de CSI’s dan vanaf juni de nieuwe systematiek toepassen zodat het district een beter zicht krijgt op de werking van de Recouvrement des coûts en maatregelen ter verbetering kan nemen.

Een maand geleden werd er airco in ons minibureautje (5 vierkante meter voor 3 personen) geïnstalleerd. Toen dacht ik nog, allé is dat hier nu de prioriteit, maar nu prijs is mij echt gelukkig want met soms wel 50 graden in de schaduw zou het met drie toch wel echt bakken zijn in ons bureautje. Als ik op mijn brommertje zit lijkt het net of er constant een haardroger recht in men gezicht blaast.

Verder ben ik echt gecharmeerd door het land, buiten de stad is het echt wel mooi en gevarieerd. Alleen stel ik me steeds de vraag als ik buiten de stad kom, hoe overleven de mensen hier? Hier wonen mensen in hutjes omringd door immense vlaktes van zand met wat droge boompjes en verder niks. Deze mensen leiden een leven dat ik me zelfs vanaf hier nog niet kan voorstellen. Als je dit ziet, dan begrijp je wat met armoede bedoeld wordt…