Naar een Masai huwelijk met 6 Italianen, het is niet iets wat je alle dagen doet. Edoch, zo geschiedde het deze paasvakantie. Gabriel, een Masai die ik via enkele vrienden uit Napels (een paar van hen wonen nu ook hier in Tanzania) leerde kennen, trouwt, en aanwezigheid is verplicht.

Busreis naar Arusha, in het noorden van Tanzania, overnachten, en de volgende namiddag richting ‘Umasaini’, het land van de Masai, in de meest onherbergzame gebieden rond Arusha waar de Masai wonen in kleine dorpen of nederzettingen (boma genaamd, van een familie met een huis of 3-4) en vooral van veeteelt leven. We stoppen onderweg op de veemarkt, waar we na enige discussie of we nu best samen een koe kopen of meerdere geiten (wat geeft de beste indruk?), beslissen 5 geiten cadeau te doen. Het is eens iets anders dan een servies of een huishoudapparaat.
Tegen de avond komen we aan in het dorp van de bruidegom (wij alleen, de geiten komen later, zoals jullie zullen zien). De bruid is er nog niet “die wordt de volgende ochtend gebracht” zo schijnt. We zetten onze tenten op en na een bord gekookte bonen en mais met suiker kruipen we de tent in. De hele nacht stort de regen zich op onze tentjes en alles wordt doorweekt,en een kil vochtig gevoel kruipt in onze botten brrrr.

De volgende ochtend klaart de lucht langzaam op en kunnen we na enkele uren onze verkleumde lichamen toch wat verwarmen. Beetje bij beetje stromen de gasten toe. De mensen komen niet zomaar toe, neenee, het is een heel gedoe. Alles gebeurt in groepjes, en per sexe. Een groepje vrouwen komt aangewandeld met wat geiten, liederen zingend. De vrouwen van het dorp lopen hen tegemoet op de weg die zich naar beneden slingert, ook liederen zingend. Ze naderen mekaar langzaam, alwaar het vee overhandigd wordt.  Dan gaat men samen naar de boma, vrolijk verder zingend. De mannen staan bij dit alles aan de kant, het hele gebeuren vanop afstand te overschouwen.

Ondertussen werd de bruid gebracht. Die stopt op ongeveer honderd meter van de boma. Ze stapt enkel verder als de bruidegom haar van ver toeroept wat hij allemaal zal geven. “Een koe!” dan zet ze een stap voorwaarts. “Een geit!” ze zet nog een stap. “Twee kippen!” enzovoort enzovoort. Tot ze aan de omheining van het dorp is gekomen, waar ze nu officieel is ‘binnengehaald’. Eenmaal in de boma wordt ze in een van de huisjes gezet, waar enkel vrouwen binnen mogen om hallo te zeggen. Met de bruidegom mag ze voorlopig niet spreken.

Nu was het onze beurt om de geitenschenking te doen. Niet gewoon afgeven (voor zover je een geit kan ‘afgeven’), neenee, het hele gedoe met stappen en zingen en de geiten naar de boma leiden etc. Moest worden uitgevoerd Iemand had onze geiten van aan de markt tot dichtbij de boma geleid (gewoon zo, zonder touw of eender wat), nu was het onze taak ze het laatste stukje nog richting boma te brengen, met heldere stem en opgeheven hoofd liederen zingend. Great. Wij, de vrouwelijke italo-belgische delegatie, overleggen een kwartier welk lied we in godsnaam allemaal kennen, en besluiten dan een Zuid-Italiaans folkloristisch lied te zingen, want ja dat is toch ook authentiek he..

De geiten liepen natuurlijk niet in de pas, en al na 15 seconden waren ze ergens helemaal beneden, afgedreven van onze delegatie. Ik liep er op een drafje achter, tot grote hilariteit van de andere meiden..maar zonder resultaat. Een Masai moest ze uiteindelijk gaan opvissen. Ook onze ‘zangstemmen’ waren niet bestemd tegen de slappe lach, in de plaats van te zingen moesten we al onze energie richten op het niet in de broek doen van het lachen. Dit alles terwijl het hele dorp naar ons keek. De Masai vrouwen die ons tegemoet kwamen gaven geen kik. Ze zongen prachtig, gelukkig want zo waren we helemaal overstemd en verwelkomden ons ondanks alles in de boma.

Na dit alles begon het echte spektakel, Masai mannen die met z’n allen in een grote cirkel staan, zingen en een voor een in de cirkel komen met su-per-hoge sprongen. De vrouwen staan aan de zijkant van de cirkel, zingen ook liederen maar ipv te springen bewegen ze hun hoofden en nekken zodat ze zilveren plaatjes bevestigd aan oorbellen en kettingen tegen elkaar klateren en mee muziek maken. Dit alles tot diep in de nacht.