Niger is een wereld apart. Een vriendin houdt om het met onze middeleeuwen te vergelijken. “Net of we met een teletijdsmachine teruggekatapulteerd zijn. Ongelooflijk toch” staat ze dan te grijnzen. En net op het moment dat ze nogmaals dit gevoel uit passeren we een stal met geiten, half op de weg, half op het trottoir gebouwd, in het centrum van de hoofdstad. De hekkens bestaan uit verschillende soorten draden, hout, brokken auto en kippengaas. “Zulke taferelen kun je je toch niet voostellen ?” reageert ze.
Het is inderdaad een vreemde belevenis. Een mix van oud en nieuw. Van arm en rijk. Bij ons afgekeurde auto’s gevolgd door afgrijselijk zwarte rookpluimen bewegen zich door het centrum, oplossend in het geheel van kamelen, ezelkarren, kuddes ossen en geiten, brommers, fietsers, blinkende 4×4’s, voetgangers en mannen die volgeladen karren door de stad sleuren. Naast een jaren, misschien eeuwenoud, prachtig moskeetje is een gsm mast gebouwd. Tegenover onze ruime villa woont een Bororo familie, een man met zijn twee vrouwen en talrijke kinderen, in één hutje op een stukje grond dat ze tijdelijk mogen gebruiken. De contrasten zijn fascinerend, maar op vele momenten pijnlijk.

En in veel gevallen lijkt het inderdaad weggelopen te zijn uit een boek van zoveel jaar geleden. Een man met een naaimachine op zijn hoofd loopt knipperend met zijn schaar langs. Ga je bij de kleermaker thuis, worden je maten minutieus opgenomen. Exit Chinese eenheidsworst.
Een ossenploeg, soms zonder os, trekt voeren in het landschap. “Precies een breugheliaans miniatuurtje” placht mijn moeder te zeggen toen ze het zag. De aanwezigheid van een marabout, een soort van spirituele ziener en genezer in elk dorpje, die niet alleen botten en ziektes heelt, maar ook de vrouw van je leven voor je kan laten vallen met behulp van een plukje haar.

Je vraagt je soms af hoeveel werelden deze wereld herbergt. Het besef dat de aarde of onze planeet niet samen valt met ‘de wereld’. Elk mens op zich leeft al in zijn eigen wereld.

Ga hier maar eens mee om.