… en dat zullen we geweten hebben! In Cuba betekende het regenseizoen: Heel de dag een moordende zon, dan ergens tussen 2 en 3 uur ’s namiddags gedurende een uur een gigantische hoeveelheid water over je kop, en even plots als de regen kwam verdween hij weer, waarna de zon weer onvermoeibaar begon te branden. Hier in San Ignacio, Peru, heeft het weer tijdens het regenseizoen meer weg van een warme Belgische zomer: wisselvallig, af en toe bewolkt, af en toe buien, af en toe zon, redelijke temperaturen vanwege de ligging op 1300 m hoogte. Het grootste verschil is dat het –vooral ’s nachts- uren aan een stuk zonder ophouden vrij stevig kan regenen.

San Ignacio ligt op een helling en het centrum bestaat uit een vijftal parallele hoofdstraten met dwarsstraten, allemaal verhard. Die veranderen dan steevast in kolkende rivieren die alles meenemen wat niet stevig vastzit. Een handige schoonmaakmethode gezien de “ik gooi mijn afval waar ik er zin in heb”-cultuur hier vrij stevig verankerd is, ware het niet dat er ook een enorme hoeveelheid modder van de omliggende chacra’s (akkers) en heuvelflanken mee naar beneden komt. De overige straten, zoals de mijne, zijn onverhard. Dit heeft als nadeel dat m’n straat bij elke zware regen verandert in één grote modderstroom waarna er ’s morgens zo’n 10 – 15 cm modder voor m’n deur ligt. Het voordeel is dat het uitzicht van de straat elke dag verandert en dat je creativiteit om weer niet volledig onder de modder op je werk aan te komen van ’s ochtendsvroeg af gestimuleerd wordt. Verder werkt het de sociale integratie in de hand als die modderstroom tot 2x toe ’s nachts je huis binnendringt en de buren komen helpen om alle spullen op tafels, stoelen, kast,… te leggen, waarna de electriciteit uitvalt en je samen bij kaars- en zaklamplicht de modder weer naar buiten werkt. Na de ergste stortbui werd door de MEPSI (= Municipalidad Ecológica de la Provincia de San Ignacio, de provinciale overheid) de straat geruimd en iets hogerop een kanaal gegraven om de regen af te leiden. Twee regenbuien later was het alsof er nooit iets gebeurd was. Dat lokte bij mijn huisbaas – politiek zowat de belangrijkste man in San Ignacio- volgende ironische opmerking uit: “En de politiekers? Wat doen die voor ons de kleine man in de straat?? Niks!! Náááááda!!”

Ondertussen is de weg naar de kust (Chiclayo) door de Andes al meer dan een week versperd, en er is dus geen verkeer mogelijk, naar Lima bijvoorbeeld (tenzij via het kleine vliegtuigje dat tegenwoordig tussen Jaén en Chiclayo vliegt, of als je naar Tarapoto reist en daar het vliegtuig neemt, maar de weg daarheen is momenteel blijkbaar ook versperd). Het betekent ook dat er ondertussen geen kip of groenten meer worden aangevoerd vanaf de kust, de voorraden raken hier op en de prijzen stijgen… Er worden hier normaal gigantische hoeveelheden kip geconsumeerd, maar momenteel wordt in bepaalde restaurants de kip van de kaart geschrapt (figuurlijk dan, want meestal is de helft van wat er hier op de kaart staat in werkelijkheid slechts af en toe te krijgen). Enkele restaurants sluiten zelfs hun deuren vanwege de schaarste en de te hoge prijzen. De wegen zijn hier momenteel ook gigantische modderpoelen en als je ergens naartoe reist, weet je nooit of je wel aan gaat komen, en als je aankomt weet je niet of je weer terug raakt (foto modderweg).

Zo ging ik vorige zaterdag naar Jaén om mijn moto te laten repareren. De moto ging tegen 15-16u volledig gerepareerd zijn, tijd genoeg om juist nog voor het donker in San Ignacio aan te komen. In werkelijkheid was de moto natuurlijk pas tegen 19u klaar. Zo tussen 18u30 en 19u valt hier vrij plots de nacht, maar toch besloten om de onverlichte weg (ca. 105km, 3 uur) naar San Ignacio aan te vatten omdat ik de volgende dag ’s morgensvroeg les moest geven over het gebruik van de GPS aan veldwerkers van het programma. Ondertussen was het in de provincie San Ignacio blijkbaar enorm hard beginnen regenen en na zo’n 55 km stootten we op een riviertje dat normaal zo goed als droog staat –de weg passeert er gewoon door een verharde betonnen bedding- maar nu door de regen zo sterk was gezwollen dat er geen doorkomen meer aan was. Langs beide zijden stonden zo’n tiental auto’s, combi’s en moto’s te wachten tot het water weer zou zakken om verder te kunnen reizen (foto Quebrada). Na een uurtje wachten raakte met grote moeite, ondersteund door een zestal man en af en toe meegesleurd door de stroom, een moto aan de andere kant. Iemand uit San Ignacio die me herkende stelde me daarop voor om over te steken en samen de reis verder te zetten. Dat hield echter een aantal risico’s in: de 60km weg vanaf die quebrada is niet verlicht, niet geasfalteerd en in enorm slechte staat. Wegens de regen was het goed mogelijk dat er verderop nog meer riviertjes of aardverschuivingen de weg zouden versperren, er zijn de rotsblokken die af en toe naar beneden komen en in het donker gevaarlijke obstakels vormen, en verder rij je door een compleet afgelegen gebied waar af en toe blijkbaar nachtelijke overvallen plaatsvinden. Tel daar de vermoeidheid bij op van ’s nachts door een modderpoel te rijden en het besluit om terug te keren over de perfect geasfalteerde baan naar Jaén was vrij snel genomen. De Peruanen echter blijven in zo’n geval desnoods heel de nacht ter plekke wachten. De kost om terug te keren en te overnachten is te groot: 10 dollar aan benzine voor niks verspild, een overnachting van rond de 5 dollar en dan nog ontbijt betalen is samen veel geld…

De volgende dag betekende: 50 km asfalt en daarna 60 km één langgerekte modderpoel. Op bepaalde plaatsen waren inderdaad rotsblokken naar beneden gekomen. Volledig onder de modder kwamen we aan na een reis die dubbel zo lang duurde als normaal. De San Ignacino die toch was overgestoken had heel de nacht in het donker door regen en modder en was doorweekt rond 3 u ’s morgens aangekomen.

Enfin, ik rij nooit meer door het donker terug naar San Ignacio. De gevolgen van de regen voor de regio en bevolking zijn echter erger dan deze anecdote laat vermoeden; later meer hierover…