In mijn vorig bericht vertelde ik over een delegatie uit Brussel die o.a. een gesprek van een uur met mij voorzien hadden. Mijn ‘ongerustheid’ – wat moet ik een uur lang vertellen na amper een maand meegedraaid te hebben in het project – bleek volkomen onnodig.Blijkbaar hadden we de opzet van het bezoek niet zo goed begrepen: het was een ‘audit intern’ die vooral naging of alle de procedures van BTC en VDOS bij de vrijwilligers gekend waren. Het geplande uur werd anderhalf uur, maar voor de rest verliep alles vlot.

Wat geen vals alarm was, was de grijs-zwarte hemel vorige vrijdagochtend (ik dacht eerst dat ik mijn wekker een uur te vroeg had gezet en Rwanda nog volop aan het ontwaken was). Wie denkt dat in Afrika altijd de zon schijnt, had toen hier moeten zijn: de regen viel van 8u tot 14u bijna onophoudelijk met bakken uit de hemel.

Als je achter je bureau zit, doet het er eigenlijk niet echt toe of het regent of niet, maar die dag zat ik niet achter mijn bureau. We hadden namelijk een bezoek op het terrein gepland… Met een maximale snelheid van 20 km per uur en af en toe een uitglijder naar links of rechts, zochten de wielen van de 4×4 zich een weg doorheen de modder. Ik dacht dat de wegen zo goed als verlaten zouden zijn, maar dat was duidelijk zonder de Rwandezen gerekend: regen of niet, het leven speelt zich hier voor het overgrote deel buitenshuis af.