Ahmadi, een goeie vriend uit Bagamoyo (een stadje 60 km verderop), had vrijdagavond een ongeluk met de motor. Tegen een auto gevlamd. Hij was er erg slecht aan toe, gezicht zag er niet uit, been helemaal opengereten en enorm veel pijn bij het ademen. Aangezien in het districtshospitaal van Bagamoyo geen X-rays kunnen genomen worden, moest hij naar Dar es Salaam overgebracht worden, naar Muhimbili, het nationale ziekenhuis.

Ik hoorde het nieuws vrijdagavond, en haastte me dus zaterdagmorgen naar Muhimbili. Na wat dwalen door het ziekenhuis, vond ik de afdeling waar hij lag: de ‘common ward for men’. ‘Common‘, want het ziekenhuis werkt met klassen. Wie kan betalen, krijgt een vrij okee ruimte, krijgt medicatie en eventueel ook eten. Wie niet kan betalen, zoals Ahmadi, ligt op een zaal met 40 andere zieken, krijgt eten noch medicatie. Geen pijnstillers, niks.

De meeste mensen die hier op de ‘Common ward’ terecht komen, komen als het ware om te sterven. Tegen de tijd dat ze hier geraken, uit de dorpen, uit de omliggende streken, en tegen de tijd dat ze het geld vergaard hebben voor een plaatsje, is hun ziekte -wat deze ook mag zijn- meestal al zo ver gevorderd dat er niks meer aan te doen is.

Ik kwam de ward binnen en zag Ahmadi zitten op een matrasje op de grond. Op dat matrasje lag nog een bejaarde man, helemaal uitgemergeld en gehuld in niets anders dan een smerig laken. De geur daarbinnen kan ik niet anders bestempelen, dan de ‘geur van de dood’. De mannen in de andere bedden lagen roerloos, hier en daar weerklonk gekreun. Een ventilator aan het plafond draaide piepend rond, zonder ook maar enige koelte te brengen. Een verpleegster kwam voorbij met een tiener die er verschrikkelijk uitzag, zijn geamputeerde voet in een verband gewikkeld waar het bloed doorkwam. Zijn blik was op mij gericht, maar hij leek me niet te zien.

Met Ahmadi gaat het ondertussen goed, de X-rays genomen en er was niks gebroken. Hij mocht zaterdag gelukkig al naar huis, voor hij iets ernstig opliep ín het ziekenhuis.