6u: de ene haan kraait de andere wakker, zodat ze samen een concertje kunnen houden onder mijn raam. Toch nog eens omdraaien en al content zijn dat ik niet ben wakker geworden van het geroep van de ‘muezzin‘ in de moskee iets verderop (om 5u) en hopen dat men deze ochtend geen zangstonde houdt in de kerk tegenover mij. Ondertussen hoor ik de zems (moto-taxis’s) al toeterend rondcrossen.

7u15: gsm-wekker rinkelt en zoals elke dag denk ik: ‘ik moet dringend dat muziekje veranderen.”

“Rap onder de douche springen” is hier al veranderd in “efkes wat potten water over mijn kop kappen” aangezien er in mijn volkse buurtje meer ‘coupures d’eau’ zijn dan stromend water. Ben al aan de late kant, dus ontbijt ik wel op t werk. Ik spring snel op een zem, vraag hem om het “doucement” te doen en me veilig af te zetten op mijn werk. Aangekomen op t werk doen we eerst een toertje van de buro’s om tegen iedereen goeiedag te zeggen door op zijn afrikaans de hand te schudden.

8u: ik zit achter mijn burootje, ready om erin te vliegen! Nee toch niet, eerst nog een koffietje halen, en wakker worden …

Mijn hoofdopdracht deze maand is om alle BTC projecten in Benin te evalueren vanuit de invalshoek van gender en kinderrechten. Volgende week ga ik daarom zoveel mogelijk projecten bezoeken en met de AT’s, personeel en ‘beneficiaires’ praten op basis van een enquête die ik heb opgesteld over gender en kinderrechten. Het doel is de conclusies hierover in een paper te gieten en strategieën te bedenken om de situatie te verbeteren. Maar voor ik vertrek wil ik nog alle projectdossiers doornemen om de projecten goed te kennen en na te gaan of er op papier al iets te vinden is over gender en kinderrechten. Ook voor de nieuwe projecten ben ik dit aan het doen, kwestie van te proberen er voor een keer op tijd bij te zijn en van in het begin te zoeken hoe men optimaal kan rekening houden met de situatie van vrouwen en kinderen. Een uitdaging!

10u.: koffiepauze!! Ook wreed gezellig. Alle collega’s rond de tafel, met een bakje koffie, lekker knapperig brood met boter, en maar lachen. Deze koffiepauze is onlangs ingevoerd om de sfeer op het werk te verbeteren. Iedereen moet zo hard werken… dat men vergat om ook nog eens gezellig te praten.

Bon, uiteindelijk moeten we natuurlijk toch weer aan het werk.
Ondertussen komt Sven (ResRep, en dus de baas) regelmatig eens binnengewaaid om te zien of alles nog goed loopt of om me te vragen of ik naar een vergadering of seminarie wil gaan. Bijvoorbeeld van UNFPA over gender, of van UNICEF over kinderhandel, of van de EU over justitie of van het Beninees ministerie van Decentralisatie, over decentralisatie. Want ja, over ‘t algemeen is mijn opdracht iets zoals ‘Point focal Decentralisation, Justice, Genre, Droits de l’ Enfant’, dus heb ik mijn handen vol. Op vlak van decentralisatie heeft BTC een enorm groot project in Benin dat nu van de grond aan ’t komen is en waar ik me binnenkort wat meer mee ga bezighouden. Ondertussen zal ik dan ook proberen om gender en kinderrechten te blijven opvolgen in alle projecten….

13u.: Een broodje halen bij de bakker en gezellig in een cafeetje opeten, samen met Katelijne.

14u.: Terug op gang geraken. Niet té snel, want officieel heb ik middagpauze tot 15u. Maar ik geraak er maar niet aan gewend om een echte middagpauze te nemen. Slechte gewoontes meegenomen van mijn vorige job?

Af en toe nog eens getuige zijn van een grappige discussie tussen Sven (ResRep) en Soulé (Chargé de programmes), aangezien ik bij Soulé in de buro werk. Best interessant.
Of snel naar een vergadering vertrekken, er op tijd zijn, maar dan minstens een half uur moeten wachten omdat de belangrijke personen zelf ten vroegste dan aankomen, tijdens de vergadering weer verbaasd zijn over de verschillen in communicatie, mijn best doen om iedereen te verstaan, ook al houden ze soms een wedstrijdjes in om ter stilste te praten en om ter minste te articuleren, je afvragen of mensen misschien belangrijker zijn als iedereen vooroverbuigt in de hoop een woord te verstaan van wat ze fluisteren, … Uitgeput terug op t werk aankomen en alle visitekaartjes die je weer gekregen hebt, mooi samen in de schuif leggen … Even recapituleren wat we allemaal hebben gehoord. Enkel de interessante dingen onthouden …

18u30: Beginnen te slabakken en af te ronden. Meestal nog wat mailtjes sturen of zien wie er op Skype zit, kwestie van nog eens goeiedag te zeggen tegen de vriendjes thuis of elders in Afrika.
En dan zit het werk erop! Meestal ben ik dan al te moe om nog iets spectaculair te gaan doen, maar tot nu toe zijn de meeste avonden al vrij gezellig verlopen. Iets gaan eten met collega’s, met Katelijne, bij Sven en Mieke thuis, of een keertje rustig thuis, …
Rustig houden tot het weekend! Maar die verhalen hou ik voor een andere keer!