Laughingstock
Een bijkomende leukigheid is dat ik hier als blanke de bron ben van een hoop lol bij de Tanzanianen. Gisterenavond ging ik in de straat waar mijn hotel gelegen is op zoek naar iets om te eten en een kop thee. Overal langs de weg zijn stalletjes met plastieken stoelen en tafeltjes waar je ofwel frieten en kip, ofwel gefrituurde zoete troep met thee kan krijgen (hoe vettiger, hoe liever hier), dus dat was geen probleem. Een kop thee, dat wil hier zeggen een KEI hete tas tot bovenaan gevuld, waarbij ze je dan een ondertas geven, niet om de kop op te zetten maar om de thee op over te gieten, deze te laten afkoelen en dan van het schoteltje te slurpen.
Wie mij kent weet dat deze handeling van het overgieten nooit goed kan gaan. De vrouw die me de thee verkocht drong aan dat ik moest overgieten, mijn tegenwerpingen ten spijt. Vooruit dan maar. In een mum van tijd was de hele tafel vol thee. Even verderop stonden 10 à 15 kinderen die me van bij mijn aankomst al giechelend stonden te observeren. Mijn gemors veroorzaakte natuurlijk algemene hilariteit. Toen kwam een van hen het maar even voordoen, hoe ik precies de kop en het schoteltje moest houden om alles tot een goed einde te brengen en ik moet zeggen, het is écht een handig systeem, zo dat gieten en slurpen.