Om even een belangrijke Belg in Bujumbura te citeren: “Burundi heeft alles om een ontwikkelingsland genoemd te worden”. De jarenlange onlusten, ongeregeldheden en conflicten verhakkelden het staatsapparaat tot een onsamenhangend geheel van ministeries en directieven. Sinds de verkiezingen van 2005 spannen diverse internationale organisaties zich in om de Burundese staat terug te reïnforceren. Zeer begrijpelijk: wie is er in de eerste plaats bevoegd en verantwoordelijk voor de ontwikkeling van een land? Buitenlandse NGO’s en liefdadigheidsinstanties? Neen, de eerste in lijn is de staat zelf. Sinds enige tijd heeft de Belgische overheid besloten om in de versteviging en uitbouw van de Burundese staatsstructuren te investeren. Elke staatsorganisatie die een goed dossier bij elkaar krijgt, kan via ons een openbare aanbesteding doen om bureautica en informaticaspullen aan te schaffen. Ikzelf houd me binnen het project voornamelijk bezig met de opleidingen die gepaard gaan met deze aankopen. Wat baadt het immers in PC’s te voorzien als niemand weet hoe die dingen marcheren? Via het Burundese opleidingsorgaan ENA (Ex-CPF) moeten Salvator (mijn Directuer d’Intervention) en ik zorgen voor de kwaliteitscontrole van de bestaande opleidingen, en deze opleidingen mee helpen verder uitbouwen en specialiseren. Hopelijk kunnen we op die manier bijdragen tot het beter functioneren van de Burundese staat door bij te dragen aan de automatisering, zodat deze verstevigde structuren geënt kunnen worden – onder het motto van decentralisatie – naar het binnenland. Het zal een werk van lange adem worden. Gelukkig heb ik grote longen.
Dat was het weer voor vandaag. Straks naar de Bujumbura-stad.