Net geland op Bujumbura International Airport, een luchthaven die als dusdanig zelfs verbleekt bij de vergelijking met Iquitos National Airport. Er hangt een leuk tropisch sfeertje in de lucht: wat hitte, wat vocht, wat tromgeroffel, … De reis was voorspoedig geweest, de check-in iets minder. Net voor de paspoortcontrole merkte ik namelijk dat de man die mijn entreeticket voor het vliegtuig had afgeprint, mijn naam fout gespeld had. Bruno Malbroux stond er namelijk op gedrukt. Vlug teruggekeerd, achteruitlopend om de douane een beetje te misleiden, kwam ik terug bij die man aan. Mijn ticket kreeg hij nog wel aangepast, maar voor mijn factuur ivm overwicht van de bagage had hij geen tijd meer. Mijn vlucht stond namelijk op vertrekken. Met een foefje de fastlane-platinamembershipcard-weg door de luchthavencontrole genomen, om zo toch nog net op tijd in het vliegtuig te stappen. Binnenin was alles peis en vree. Weinig mensen op de vlucht naar Bujumbura, des te meer plaats voor ons. Als je wilde kon je languit slapen op een hele rij stoelen in het middenpad.
Na 8 uur vlucht, het uitstappen en de eerste paspoortcontrole werden we verwelkomd door een heus BTC-ontvangstcomité: Amélie, de al aanwezige vrijwilligster; coaches Daniël Cursoux met vrouw en Michel Charlier; chauffeur Patrice en last but not least Res Rep Edwin Hendricks. Trouwens de eerste, maar niet de laatste Limburger die ik mocht ontmoeten hier in Bujumbura. Ze brachten ons naar het guesthouse van Jean-Luc Kesh. Na een een typisch Burundese pizza het bed ingekropen om zo snel mogelijk terug wakker te worden en Bujumbura een eerste keer bij daglicht te kunnen aanschouwen.
Dat was het voor vandaag. Straks naar APIP…