 |
Arrival – mijn eerste pasjes |
Sinds 2003 ben ik elk jaar in deze stad geweest en sommige dingen blijven echt onveranderd. Gisteren had ik het geweldige idee om tussen de eenzame uren op kantoor en de eenzame uren in het hotel een ontspannend uitstapje te maken naar het stadscentrum. Vervoersmiddel: de ‘daladala’, een heerlijk ding dat echt óveral rondrijdt, een tweedehands Japans busje voor 10 personen waarin zoveel mogelijk mensen worden gepropt, waarin vaak keiharde muziek speelt en de passagiers die, in contrast hiermee, muisstil en zonder morren wachten tot ze op hun bestemming zijn.
De heenreis vlot en gezellig. De terugweg was een iets zwaardere klus. De daladala die ik moest nemen stopte aan ‘Posta’, zoals de naam laat uitschijnen: ‘Het Postkantoor’. Deze busstop is een strook van ongeveer honderd meter lang, waar een twintigtal verschillende daladala’s stopt en waar op spitsuren een man of honderd op straat staat te wachten. De exacte stopplaats van de busjes (en dus ook van het mijne) is volledig onvoorspelbaar.
Scene: wanneer het bewuste vehicle nadert, zet de menigte zich in beweging richting bus, die soms al 50 meter eerder is gestopt en staat te wachten, of kei hard nog 50 meter verder rijdt; hierdoor laat men zich uiteraard niet afschepen, maar men spurt erop los tot aan de busdeur en begint te knokken en te duwen om eerst door het deurgat te raken, uiteraard niet wachtend tot andere argeloze passagiers zijn uitgestapt. Mijn medepassagiers lieten zich niet ontmoedigen door de kleine deuropening, en om toch zeker een plaatsje te bemachtigen begonnen velen binnen te kruipen langs het raam van de chauffeur, die geen bezwaar leek te hebben.
Ik, het gebrek aan assertiviteit in levende lijve, kon de hele rit recht staan met mijn kop tegen het plafond geplakt.
Mel said,
April 4, 2008 - 2:28 pm
… een herkenbaar tafereel voor eenieder die de matatu of de daladala al es heeft genomen…
Maar, prijs je gelukkig met je ongemakkelijke positie… het overkomt iedere passagier wel eens. De dag dat een oude vrouw recht stond voor mij, omdat ze het ongepast vond dat een Mzungu geen zitplaats kreeg… dat was pas ongemakkelijk.
Veel succes en plazier daar in Bongo.
Mel said,
April 4, 2008 - 2:28 pm
… een herkenbaar tafereel voor eenieder die de matatu of de daladala al es heeft genomen…
Maar, prijs je gelukkig met je ongemakkelijke positie… het overkomt iedere passagier wel eens. De dag dat een oude vrouw recht stond voor mij, omdat ze het ongepast vond dat een Mzungu geen zitplaats kreeg… dat was pas ongemakkelijk.
Veel succes en plazier daar in Bongo.