Vorige week in Brussel heb ik de verlenging van mijn contract met één jaar ondertekend en ik heb er geen seconde spijt van. Het weerzien met andere vrijwilligers van de eerste lichting was een hele verrijking, velen hebben dezelfde ervaringen opgedaan. Het leven op een project lijkt soms een soap, met betere en slechtere momenten, met grappige en ontroerende momenten. Maar wel een soap waar je veel uit leert en waar je naar wil terugkeren, want 28 van de 29 vrijwilligers van de eerste groep hebben hun contract verlengd.

Een gelukzalig gevoel sudderde door mijn lichaam deze middag. Ik zat in L’Alliance, achter een bord rijst met vis, omgeven door planten en ondergedompeld in de hitte van Kaolack. Toen ik gisteravond aankwam in Senegal had ik het gevoel van thuiskomen. De leuke drukte in Dakar, het mooie landschap – zeker op het einde van het regenseizoen – de warme bries… mijn verkoudheid was vlug verdwenen. Mijn poezen waren even het noorden kwijt maar deze ochtend kwamen ze al gezellig bij mij ontbijten. Mijn reiszakken liggen nog vrijwel onuitgepakt in mijn salon. Deze ochtend heb ik mijn collega’s al overladen met Belgische pralines. Ik was blij hen terug te zien en ze ontvingen me met open armen. Ik zit momenteel te puffen in een warmte van 30 graden, de airco in mijn bureau was kapot toen ik vertrok en is dat nu nog steeds. Er waren inhuldigingen van nieuwe boorsites gepland deze week, maar de Senegalese minister heeft op het laatste moment afgebeld. Het project zat even met de handen in het haar: wat te doen met alle affiches en inhuldigingsplaten waar de geannuleerde datum opstaat? 

Je kan wel zeggen dat ik een déjà-vu heb. Het vertrek uit België, de aankomst in Senegal, mijn eerste indrukken van Dakar en van het project… Alleen wist ik nu wat me te wachten stond, vorig jaar wist ik dat niet. Toen vloeiden er nog vele traantjes op de luchthaven en voelde ik me onwennig in het drukke Dakar. Mijn huis in Kaolack voelde absoluut niet aan als ‘mijn huis’. Ik herinner me nog die eerste dagen dat mijn reiszakken het enige vertrouwde waren en het dagen geduurd heeft vooraleer ik ze volledig had uitgepakt. Maar dit keer was het helemaal anders. Ik stond te popelen om terug te keren naar mijn woon- en werkomgeving in Afrika.