De strijd tegen de gigantische ravijnen die deze stad doorklieven, is hier in Mbuji-Mayi absoluut niet van de poes. Zelfs met behulp van beeldmateriaal is het moeilijk om een beeld te schetsen van de uiterst alarmerende situatie in deze stad waar wegen veranderen in gigantische erosiegeulen, een ontelbaar aantal huizen bedreigd wordt door elke regenbui in de nabije toekomst en er een ontzaglijke hoeveelheid nieuwe erosiehoofdjes opduikt tussen de percelen.

De voornaamste oorzaak van deze fenomenen is enerzijds de razendsnelle urbanisatiegolf veroorzaakt door de toestroom van Baluba-vluchtelingen vanuit Katanga naar hun regio van oorsprong en anderzijds de massa die gemobiliseerd werd door de verleidelijke lokroep van de diamant. Door de onstabiele situatie waarin het land al sinds decennia verkeert, is er in deze stad die meer dan 3 miljoen hoofden telt, geen enkele vorm van basisinfrastructuur aanwezig: er bestaat geen water- en electriciteitsvoorziening, zoals er ook geen kanaliserings- of rioleringsinfrastructuur is om het overvloedige regenwater te evacueren.

Tijdens een “doorsnee” dag op het werk, kan je Wim aantreffen tijdens de controle van de kwaliteit van het plantmateriaal, of op veldbezoek om de aanplantingen op het terrein op te volgen.

Clara daarentegen kan je al eens een boompje zien planten (Acacia in dit geval), of ontmoet je tijdens één van de vele bezoeken samen met Annick op het terrein, begeleid door de sensibilisatoren van de OVD (Office des Voiries et Drainage) om de dimensie van de erosieproblematiek ten gronde te kennen, te praten met de mensen die te midden van de ravijnen wonen en vergaderingen te organiseren met de chefs de quartier, chefs de cellule en de chefs de rue om te kijken welke kleinschalige anti-erosiemaatregelen er mogelijk zijn, en op welk niveau.